Breed pallet aan reacties zowel bij mens als dier

/0 Reacties/in /door

Afgelopen week had ik contact met dieren die verschillend reageerden op lichamelijk ongemak. En dan moet ik altijd glimlachen want in de dieren herken ik de mensen. Ook mensen reageren verschillend op situaties. Het brede pallet aan reacties is bij beiden aanwezig.

De meeste dieren die gesteriliseerd worden pakken het makkelijk op en het leven gaat vrolijk verder. Maar niet voor een heel gevoelige hond die me liet weten dat ze het toch licht traumatisch had gevonden. Ik kon de hond (en de mens) uitleggen dat we op deze aarde, in deze fysieke vorm, allemaal dingen tegenkomen die minder leuk zijn. Het zijn opgedane ervaringen die we kunnen aftekenen in ons levensboek.

Een andere hond heeft het ongemak dat er soms in z’n koppie iets niet helemaal lekker gaat en als een soort flauwte zakt hij door zijn poten. Het dier staat snel weer op en gaat vrolijk verder, niet gehinderd door deze onverwachte actie van zijn lijf.

Het is altijd zo dat de reactie past bij de aard van het dier.

Ik herinner me ook nog een teckel die het helemaal bont maakte. Ze was van de trap gevallen en liet zich alle aandacht en zorg zeer welgevallen de dagen ernaar. De dierenarts kon niks vinden en de vrouw besloot mijn hulp in te roepen. Ik moest vreselijk lachen want het dier voerde een complete show op: ze mankeerde niks maar vond al die aandacht heerlijk. Het vermoeden van de vrouw dat er niks aan de hand was werd door mij bevestigd. De hond was niet blij dat ik er bij geroepen was want hierbij viel het doek van haar eigen theater.

Handleiding voor vakantiegangers die een huisdier achter laten

/2 Reacties/in /door

M: Dag Kaila. Je ligt zoals gebruikelijk weer lief naast me terwijl ik zit te werken, maar kunnen we even praten. Is dat OK?
K: Dat is OK.
M: Je weet dat wij binnenkort een lang weekeinde weg gaan en dat jij dan bij mijn broer gaat logeren. Zullen we samen een handleiding maken hoe een mens aan zijn huisdier kan vertellen dat ze even weg gaan en wat er in de tussentijd met het huisdier gaat gebeuren?
K: Dat lijkt me wel gaaf om te doen.
M: Wat is belangrijk dat er moet gebeuren?
K: Begin vroegtijdig te vertellen dat jullie weg gaan, zeker niet op het laatste moment.
M: Weken van te voren?
K: Ja, minstens enkele weken van te voren. En vertel ook meteen wat je plannen zijn voor je huisdier. Die mag geen moment in onzekerheid gelaten worden over wat er met hem/haar gebeurt in die periode. Blijft hij thuis en komt er oppas, of gaat hij uit logeren en bij wie of gaat hij in pension? Alles meteen vertellen zodra je weet wat je wilt gaan doen. En denk vanuit het lieve achterblijvende huisdier, die moet het ook leuk hebben als jullie weg zijn.
Je weet dat ik alles aanvoel wat jullie denken en voelen, dus we voelen als huisdier dat er iets staat te gebeuren en dat geeft onzekerheid. Die onzekerheid moet je zo snel mogelijk wegnemen door het je dier te vertellen.

we voelen als huisdier dat er iets staat te gebeuren en dat geeft onzekerheid

M: Dat klinkt heel verstandig.
K: Ik ben nog niet klaar. Zoals jullie je verheugen op even weggaan, zo willen wij als huisdier dat ook kunnen. Dus bedenk een oplossing waar ook het huisdier er van kan genieten dat hij even niet bij jullie is. Dat hebben jullie best wel goed geregeld, ik vind je broer heel lief. Maar ik heb nog nooit bij hem gelogeerd dus dat vind ik wel spannend. Kunnen we vooraf nog even gaan kijken, want ik herinner het me niet meer zo goed. Doen we dat?
M: Als jij dat vraagt doen we dat.
K: En maak een hele goede lijst met alle normale gewoontes, tijden van uitlaten, eten geven en soort en hoeveelheid voedsel, tijden van knuffelen en spelen en slapen. Het hoeft niet allemaal hetzelfde te zijn, maar hoe meer de regelmaat wordt doorgetrokken hoe eenvoudiger het voor het huisdier is. En nog een heel belangrijk punt, vertel altijd wanneer je weer terugkomt. Wij moeten absolute zekerheid hebben dat jullie weer terugkomen, daar mag geen enkele twijfel over bestaan.

Wij moeten absolute zekerheid hebben dat jullie weer terugkomen, daar mag geen enkele twijfel over bestaan

Nu zijn wij dieren niet zo goed in het tellen van de dagen of nachten, maar het is heel goed mogelijk om een goede indruk te geven van hoelang jullie weg zijn. Probeer het behapbaar te maken. Als het kort is kan dat in dagen. Als het langer is dan kun je misschien uitleggen dat het was zoals toen en toen. Is het de allereerste keer dat je weggaat zonder je huisdier doe het dan niet lang. De huisdieren moeten ook vertrouwen krijgen in de zekerheid dat jullie weer terugkomen. Doe desnoods eerst een proef logeerpartij voor het meteen een langere reis is. En leg ook uit waarom wij als huisdier niet mee kunnen komen. Wij begrijpen heel veel en als je praat met ons maak daar beelden bij want die beelden is eigenlijk wat we verstaan, niet de woorden.
M: Je geeft er meteen nog een cursus diercommunicatie bij, wat mooi.
K: Was dit duidelijk? En denk je dat het voldoende is?
M: Ik vind dat je dit heel mooi hebt gedaan, dank je wel. Wil je nog iets toevoegen?
K: Misschien willen mensen die dit lezen hierop reageren of dit ze helpt of dat ze nog meer tips hebben, want dit is een heel belangrijk punt: laat je huisdier nooit in onzekerheid over zijn positie als de mens met vakantie gaat zonder zijn huisdier.
230329

K: Mag ik nog een aanvulling geven? We zijn nu even op bezoek geweest waar ik om vroeg en dat was heel fijn. Maar ik besefte, toen ik bij je broer was, dat ik wel wat dingen mee wil hebben. Zoals mijn handdoek (bij het ontbreken van een mand) met mijn eigen lucht, mijn speelgoed dieren en andere speeltjes en meer dingen die gewoon bij mijn verzorging horen, zoals mijn eigen eten. Zorg je ervoor dat ik dat ook mee krijg? Dan denk ik dat jullie met een gerust hart weg kunnen gaan, hoewel ik het ook wel een beetje spannend vind. Daarmee is de handleiding weer een beetje verder aangevuld.
M: Dank je voor de aanvulling, ik zal er voor zorgen. Komt allemaal goed. Fijn dat je het aandurft om uit logeren te gaan.
230330

Zelf leren communiceren met dieren

/1 Reactie/in /door

Laatst zat ik met een groepje kinderen samen die graag met dieren zouden willen kunnen praten.

“Wat zouden jullie dan willen weten van de dieren?” vroeg ik.

“Wat ze lekker vinden!”

“Waarom ze met hun staart kwispelen!”

“Wat een zilverrug gorilla denkt!”

Zo heerlijk om niet al te ingewikkeld te denken maar gewoon het plezier te willen ontdekken van het communiceren met dieren.

Ook wij als volwassenen kunnen dat plezier terugvinden als we ons ervoor open stellen.

Wil jij ook ontdekken hoe het is om bij het innerlijk leven van dieren te komen en informatie uit te wisselen? Kom de cursus volgen bij ons!

http://Dierencommunicatie (happyviewschool.online)

Baby E / 2

/2 Reacties/in /door

Ik heb momenteel weinig tijd voor diergesprekken, dus mijn blog van gisteren is er ook al bij in geschoten, helaas. Om jullie niet nog langer te laten wachten een gesprek dat ik enige jaren geleden met mijn kleindochter had toen ze nog net geen half jaar oud was. 

M: Dag meisje, mag ik weer met je praten?
E: Ja zeker, ik wilde al met je praten toen je enkele dagen geleden bij me was, maar daar was je niet gevoelig voor. Je was alleen maar met mijn fysieke verschijning bezig.
M: Nou dan maar weer op deze manier. Zo hebben we allebei een rustig moment om te praten.
E: Voor jou misschien wel, maar voor mij niet. Ik zit in ons nieuwe huis en jullie oude huis en ik kan niet wachten tot we er eindelijk gaan wonen. Mijn pappa en mamma zijn druk bezig om alles piekfijn in orde te maken, maar dat is weer de fysiek. Ze zouden ook aan de energetische invulling moeten werken. Het is een fijne plek, maar er moet toch veel aandacht gegeven worden aan de energie van de plek. Die is bijzonder genezend, maar moet ontsloten worden door mijn ouders, door allebei en ze kunnen het ook allebei als ze zich daar op richten. Jij hebt het gevoel dat pappa misschien niet zo spiritueel is, maar dat is hij wel. Hij doet heel nuchter en is door zijn opleiding natuurlijk wel wat gedeformeerd in westers denken, maar gelukkig heeft hij veel mee gekregen van zijn reizen naar Azië. Daarom kan hij ook sceptisch, maar toch open staan voor jouw ideeën inzake praten met dieren en nu met mij.
Ja doe maar. Ik merk dat je denkt dat je de foto die je als kenmerk van deze gesprekken hebt overweegt te vervangen door de halo foto. Doe maar, dat is een bijzondere foto.
M: Daar dacht ik inderdaad aan, grappig dat je dat meteen weet.
E: Ja zo werkt dat aan de spirituele kant van het leven. Je hoeft gedachten niet uit te spreken, ze zijn er gewoon. In jouw hoofd en in je hart als je de juiste gedachten hebt. En ook in de ether en daarmee voor iedereen die daar kan vertoeven op te pakken.
M: Sorry dat ik je moet onderbreken, je bent net zo lekker op dreef, maar ik moet broodjes gaan afbakken omdat jij en je ouders er aan komen. Tot binnenkort.
E: Wacht niet te lang.
201218

De eenden aan boord

/1 Reactie/in /door

Ik wil weer eens babbelen met de eenden aan boord. Waar er eerst een aantal kwamen, is het nu al wekenlang behoorlijk rustig en zijn het steeds twee dezelfde eenden.

“Moeten we alweer praten?” hoor ik als ik contact maak. Ik begrijp dat het een menselijke behoefte is van mij en zowel verontschuldigend als verdedigend leg ik uit dat ik het intrigerend vind hoe zij leven.

“Wat dan?”

“Nou, jullie gefixeerdheid op het schip bijvoorbeeld.”

De eenden laten zien dat het hetzelfde is als eenden in een park en mensen die komen voeren: het is heel makkelijk binnenhalen. Dat begrijp ik meteen en zoals het gaat in een contact met dieren volgt er geen verdere uitleg of blabla.

“Hoe zit het met de andere eenden?” vraag ik. “Waarom zijn alleen jullie twee er nog?”

“Wij settelen,” klinkt het stellig.

Het klopt inderdaad dat dit vrouwtje en dit mannetje de enige trouwe bezoekers zijn. Eigenlijk voelt het niet als bezoekers maar als mede-scheepsbewoners want ze zijn er altijd. Of op het schip of in het water rondom het schip. Als ik vanaf het pad aan de wal kom aanlopen zien ze me al en vliegen ze uit het water om als eersten op het schip te zijn.

Ik merk op dat het voelt alsof het vrouwtje de leider is en het mannetje volgt. Dat beamen ze en ze laten zien dat ze samen sterk zijn.

“Ga jij dit jaar aan boord een nest maken?” vraag ik het vrouwtje. “Ik ben wel aan het onderzoeken,” hoor ik en het klopt inderdaad dat ik haar op het begroeide dak van de roef heb zien scharrelen en zitten. Het zal haar eerste nest zijn omdat ze nog geen jaar oud is en ik vraag me af hoe ze dat gaat doen. Meteen geeft ze me door dat ze er naar uit kijkt en ze weet gewoon dat ze het kan.

“Hoe is het deze winter met je tong gegaan?” wil ik weten. Het vrouwtje laat meteen weten dat ik zit te zaniken over het feit dat haar tong uit haar snavel hangt. “Rustig maar, het is voor mij alleen maar makkelijk dat ik je daar aan kan herkennen. Anders haal ik jullie door elkaar.”

Ik laat het beeld zien dat ik twee mannetjes een keer heb zien vechten aan boord en dat ik dat er heftig aan toe vond gaan. Als ik de reactie van dit mannetje voel heb ik sterk de indruk dat hij degene is die is weggevlogen. En dat bevestigt weer mijn gevoel dat dit mannetje niet zo heel sterk is, zelfs een beetje een bangerd.

“Jullie krijgen hier wel steeds eten, maar jullie weten toch wel dat je eigenlijk voor jezelf moet zorgen, hè?” communiceer ik in beeld. “Jaja, dit is extra, dat weten we.” Dan is het goed. Anders ga ik me er nog verantwoordelijk voor voelen om ze in leven te houden.

Ik ga deze eenden dit voorjaar met belangstelling volgen. Ik zal niet te vaak contact opnemen, maar toch nog wel een keer.

Hyronimus 19: In het hoofd van Zelensky

/1 Reactie/in /door

M: Dag Hyronimus, vandaag wilde ik graag met je hebben over de Oekraïense president Zelensky. Er zijn een hoop mensen die verschillend over hem denken.
H: Ja Eddy, we hadden al even contact over hem en al wat uitgewisseld, nu zullen we het formele gesprek voeren. Zoals ik Zelensky zie, zie ik een president die zich extreem inzet om zijn land door een onmogelijke oorlog heen te loodsen. Hij is het boegbeeld van verzet geworden in de korte tijd dat hij president is. Veel mensen beschouwen hem als een oorlogsheld en dat is hij niet. Maar hij bezit de eigenschap om een volk te leiden door een periode waarin ze een echte leider nodig hebben die ze laat zien wat er allemaal mogelijk is. En wat hij heel knap doet is de Westerse wereld bij deze oorlog betrekken. Zonder zijn zeer actieve en tactische bemoeienis bij deze oorlog zou het Westen de oorlog hebben vergeten en hem in de steek gelaten hebben na mooie woorden en weinig daden. Helaas waar het Westen om bekend staat. Het is zijn verdienste dat hij de Westerse wereld erbij betrokken houdt. Dat is knap en absoluut een vermelding waard.
M: Maar hij heeft toch ook een verleden waar corruptie aan kleeft?
H: De Westerse wereld kijkt ook naar hem met de ogen van nu en ziet dat hij niet vrij is van corruptie. Maar daar wil ik toch een kanttekening bij plaatsen. Bij jullie was het twintig jaar geleden ook heel gewoon dat artsen een reisje naar de Bahama’s of elders werden aangeboden door de medicijnfabrikanten en als je dan in naam een cursus of symposium volgde, dat had je een heerlijke week vakantie en was je daarna de fabrikant voldoende dankbaar dat je het betreffende medicijn iets gemakkelijker voorschreef dan dat van de concurrent. Dat vond iedereen gewoon. Zelfs nu nog zijn er politici, en ze staan dan wel voor de rechter, die het gewoon vinden dat voor iets hoort iets. Vergeet niet dat Zelensky uit een Sovjet omgeving komt waarin hij is opgegroeid met een zeker vorm van cliëntisme. Dus was dat normaal voor hem dat hij er zelf ook beter van werd. Daarmee is hij geen slecht mens.

Vergeet niet dat Zelensky uit een Sovjet omgeving komt waarin hij is opgegroeid met een zeker vorm van cliëntisme

M: Waarom ben je zo mild over hem?
H: Ik ben niet speciaal mild over hem, maar ik wijs je erop dat jullie misschien veel te hard oordelen over iemand die je niet mag vergelijken met jullie huidige tijd en gevoel van corruptie. Jullie voelen je als een van de braafste jongetjes van de klas, maar dat zijn jullie ook niet altijd geweest. En daarom mag je hem nu niet vergelijken met jullie normen van nu. Hij heeft aan het cliëntisme mee gedaan, maar daarmee is hij geen boef. En als je kijkt wat hij nu allemaal doet voor zijn land, dan maakt hij heel veel goed. Hij is zelf ook veel verder opgeschoven naar de Westelijke waarden dan een jaar geleden. Dat doet oorlog met je. Helaas kan oorlog ook het tegenovergestelde met je doen. Dat zie je bij de soldaten van de Wagner groep. Hier verdwijnt de menselijke kant, bij Zelensky zie je steeds meer zijn menselijke kant en hij is oprecht heel goed bezig voor zijn land.

Dat zie je bij de soldaten van de Wagner groep. Hier verdwijnt de menselijke kant, bij Zelensky zie je steeds meer zijn menselijke kant en hij is oprecht heel goed bezig voor zijn land

M: Dank je wel voor dit gesprek.
H: Jij dank je wel dat je dit ‘misverstand’ ter sprake brengt waardoor ik je de verschillende kanten kon laten zien.
230205

Andere kijk

/2 Reacties/in /door

Ik heb twee blogs geschreven over Rozette, de buitenpoes. Naar mijn idee gaat het heel goed met Rozette. Maar toen ontmoette ik iemand die er heel anders naar keek. Het maakte dat ik het asiel gemaild heb waar ik Rozette uit heb gehaald:

“Nu alweer bijna 3 jaar geleden is poes Rozette uit het asiel bij jullie naar mij gekomen. Het katje ontsnapte en ik vond haar terug. Ze had een plek uitgekozen om te verblijven en daar is contact met jullie over geweest. Het verhaal is jullie vast bekend.

Gisteren trof ik een vrouw die een heel andere kijk op Rozette en de situatie had en ik was in eerste instantie flabbergasted. Hadden we het over hetzelfde dier? Zij ziet een ernstig verwaarloosd dier, onder de vlooien en wormen, vermagerd, zielig, nog in leven dankzij haar omdat ze 2x in de week eten komt brengen. Ik zie een moedige buitenkat, die het naar mijn idee prima naar haar zin heeft, op haar plek gebleven is tijdens de bouw van loodsen en het aanleggen van een stuk bestrating, die contact maakt met de mensen die haar zien, die dapper met de honden omgaat die langskomen en die goed weet te overleven.

Ik heb haar uit het asiel gehaald, dus ik voel me verantwoordelijk voor haar en ik breng elke dag eten. Op wisselende tijden omdat ik onregelmatig werk, maar ze is er bijna altijd. Ze komt aanlopen als ze me hoort, ik aai haar even (kan ik meteen voelen en zien hoe het gaat). Volgens mij gaat het helemaal goed.

Ik begrijp dat jullie op de hoogte zijn van mijn verschrikkelijke manier van omgaan met Rozette, dat de dierenbescherming op de hoogte is, dat de aangrenzende fietsenmaker (met wie ze ook iets heeft opgebouwd) de dierenbescherming ook op de hoogte gesteld heeft. Zoals ik schreef: ik was eerst flabbergasted, vervolgens voelde ik me aangevallen, toen bedacht ik me dat iedereen vanuit z’n eigen kijk gelijk heeft (want je ziet het zoals je het ziet).

Voor de duidelijkheid: ik beschouw Rozette als een vrij dier dat zelf de keuze gemaakt heeft om op deze manier te leven.  Naar mijn idee heeft ze het mooi voor elkaar (er zijn meer mensen die even bij haar langs gaan) en ik ga haar niet verplaatsen en zeker niet opsluiten in een huis of boerderij (zoals zij overwoog) om haar eerst te laten wennen en na een tig aantal weken de deuren te openen in de hoop dat ze op die plek blijft.

Zoals gezegd voel ik me wél verantwoordelijk voor haar en daarom breng ik haar elke dag eten en hebben we even een contactmoment. Overigens heb ik een tijd geleden een briefje neergelegd voor degene die haar met regelmaat voert maar daar heb ik geen reactie op gehad. Het bleek dat deze vrouw de brief heeft meegenomen en bewust niet gereageerd heeft. Ik weet niet waarom. Er lag wel eens vaker een briefje van iemand of er voor deze kat gezorgd werd en met diegene heb ik positief mailcontact gehad. Ik vermoed dat hij ook af en toe bij Rozette op bezoek gaat.  Ook jonge meiden komen haar wel eens wat brengen.

Mocht er besloten worden dat deze situatie echt niet kan en dat ze weggehaald wordt, dan werk ik daar niet aan mee maar ik wil wel graag op de hoogte zijn.”

Ik heb nog geen reactie gehad van het asiel.

Een tijdje geleden heeft een andere dierentolk ook contact gehad met Rozette en zij schrok van de reactie van deze vrouw. Wat is waar? Ze besloot om nog een keer contact te maken met Rozette en ging heel neutraal en objectief het gesprek in:

‘Voel jij je verwaarloosd Rozette?’

‘Neen! Ze moet me met rust laten. Ik heb ’n prima plek buiten en die wil ik zo houden. Ik vertrouw honderd procent op Piek want die begrijpt me en die mag voor me zorgen. Zij is mijn vrouw (in de context van haar baas) en haar vertrouw ik volledig. Ik wil vrij zijn en ik vind niet dat ik verwaarloosd ben. Ik voel me prima in de buitenlucht en ik wil niet anders dan hier blijven op deze plek. Ik heb deze plek niet voor niets uitgezocht en ik verzoek vriendelijk ervan af te blijven en de dierenbescherming er buiten te laten.’

‘Dankjewel, Rozette, dat ik je mocht benaderen.’

‘Maria…’ zegt Rozette.

‘Ja, Rozette wat is er?’, vraag ik haar.

‘Zeg even tegen Piek dat ik heel veel respect heb voor haar. Zij snapt me en geeft me de vrijheid die ik verdien. Ik hou niet van betuttelen daar word ik niet goed van. Ik red me best hier buiten en ik krijg de nodige zorg.‘

‘Oke Rozette, dat is duidelijk. Ik zal het aan Piek doorgeven. Dikke knuffel, Rozette. Wie weet kom ik je nog eens opzoeken op je plek in de buitenlucht want ik woon niet ver van je vandaan.’

‘Zou leuk zijn, Maria.’ ‘Dag Rozette.’ ‘Dag Maria.’

Koe in de wei

/1 Reactie/in /door

M: Beste koe, kunnen we weer een keertje praten? Laatst wilde jij graag praten maar kwam het mij niet uit, past het jou wel nu?
K: Jawel. Ik sta hier toch alleen maar te staan en maak me niet druk zoals jij dat doet.
M: Daar heb je gelijk in, mensen maken zich steeds druk omdat ze van alles willen en vinden dat ze dingen moeten doen.
K: Ja en daarom hebben ze nooit tijd om gewoon te leven in het nu.
M: Doe jij dat wel?
K: Ik leef uitsluitend in het nu, waarom zou je het anders willen? Ik sta hier gewoon in de wei, samen met mijn maatje en we hebben een goed leven. We hebben ruimte, krijgen aandacht van voorbijgangers en krijgen ons eten dagelijks in de winter en in de zomer kunnen we heerlijk grazen in dezelfde wei. We hebben ook beschutting en alles wat we nodig hebben. Mij hoor je niet klagen.
M: Denk je wel eens over je toekomst na?
K: Nee, waarom zou ik. Ik weet wat er gaat gebeuren over enkele jaren of over een tijdje. Mensen houden koeien zoals wij tweeën zijn voor de vacht en het vlees. Dus op een gegeven moment eindigt ons leven en worden we opgegeten en een bank of een stoel of kleding.
M: En daar maak je je niet druk om?
K: Nee, waarom zou ik. Ik kan er toch niets aan veranderen en het komt zoals het komt. Dus leven we gewoon zoals we nu leven. We staan in de wei, zien mensen en jou, langs komen en eten op onze tijd, drinken op onze tijd, wachten op onze tijd en kuieren wanneer we daar zin in hebben.

Ik kan er toch niets aan veranderen en het komt zoals het komt. Dus leven we gewoon zoals we nu leven.

M: Dus je bent wel tevreden met je leven, ondanks dat je weet dat je over een tijdje dood moet?
K: Moest dat laatste er nu bij? Ja, we zijn tevreden met ons leven en daar genieten we nu van. Zou jij ook eens moeten doen.
M: Die sneer hoefde nu ook weer niet.
K: Gelijke munt of zoiets is dat. Grapje dus.
M: Wil je nog wat zeggen?
K: Je mag wel vaker een praatje maken, iedere dag langslopen wordt saai als je niet ook eens stopt en gezellig doet.
M: Je hebt gelijk. Tot ziens weer en dank je wel.
K: Graag gedaan.
230130

De kat en de eekhoorn

/1 Reactie/in /door

Ik krijg de vraag of ik een kat duidelijk wil maken dat hij de eekhoorns in de tuin in leven moet laten. Dat is best een lastige want ik kan niet garanderen dat de kat dat gaat doen. We komen overeen dat ik met de kat in gesprek ga en dat ik het voor AnimalTalks mag gebruiken.

“Wat kom jij doen?” is het eerste wat ik hoor van Pablo. Ik leg uit waarom ik kom ‘invliegen’ en hoor: “Guttegut, kan ze dat niet zelf?”

We zijn het gesprek net begonnen en ik realiseer me dat ik eerst naar het toilet had moeten gaan. Pablo pakt het meteen op en laat zien hoe hij een gat in de grond maakt, zijn behoefte doet en het met zijn achterpoten dichtgooit. Ik zeg dat ik wel even wacht. “Mensen wachten daarmee. Dat is zo stom. Het zorgt voor problemen. Maar dat moeten jullie zelf weten.” Dat vind ik ook en ik zeg hem dat we het nu over een ander onderwerp gaan hebben.

Ik wil het over het jagen van hem hebben en hij laat zien dat hij daar erg goed in is. Maar meteen krijg ik de vraag waarom ik het jagen noem. Het brengt me wat in verwarring. Kennelijk heb ik een negatieve lading bij het woord jagen die hij eruit pikt. “Ik zie bewegingen, ik hoor wat, ik ben gespitst en de lol is het te pakken,” legt hij uit. Hij laat zien dat het een soort krachtmeting, een uitdaging is. En een eekhoorn is juist leuk om op te jagen: hij klimt maar kan niet vliegen.

Ik zeg hem dat hij vorig jaar een eekhoorn te pakken had en Pablo laat zien dat hij dat goed gedaan had. Ik zit in mijn praktijkruimte en op de gang wordt gepraat waardoor ik afgeleid ben. “Concentratie is niet je sterke kant,” merkt Pablo op. Hij laat zien dat hij zich wél goed kan concentreren: hij observeert, kijkt naar de eigenschappen en gewoonten en springt daarop in.

“Okee,” zeg ik, “dan nu naar de eekhoorns.” “Die leven alsof ze geen vijanden hebben,” zegt Pablo meteen. Gek genoeg val ik over het woord vijand. Wat houdt dat in? Pablo vindt dat een vijand iemand is die een ander van vrijheid berooft. Iemand die iets wil afpakken.

“Ze zijn niet alert,” gaat hij verder over de eekhoorns. “Ze voelen zich heer en meester.”

Ik vertel hem dat ik zeker geloof dat hij goed is in het vangen van eekhoorns en het ook leuk vindt, maar dat hij ook te maken heeft met zijn mens. “Dat is sentiment van haar,” reageert hij meteen. Sentiment, weer zo’n woord waar ik over ga nadenken. Het levert me meteen weer een opmerking op van Pablo: “Je bent alweer afgeleid.”

Ik herpak me en zal na het gesprek de woorden opzoeken op hun precieze betekenis. Ik vertel Pablo dat er in de wijk vast veel katten zijn maar weinig eekhoorns. “Mensen hebben er plezier in om naar die diertjes te kijken.” “Wat is nou je vraag? Waar wil je naartoe?” onderbreekt hij me.

Okee, to the point. “Ik begrijp dat je het leuk vindt om ze op te jagen, ze schrik aan te jagen. Maar laat het daar dan bij. Laat ze gewoon in leven. Er is al zoveel van dat zinloze doodmaken op de wereld.”

Ik vraag Pablo of hij het voor zijn mens wil doen. “Dan moet zij mij eerst complimenten geven dat ik goed kan jagen.” Dat zal ik doorgeven. Pablo realiseert zich dat hij zelf ook langer plezier heeft van eekhoorns als hij ze niet uitschakelt. Ik dank hem voor het gesprek en krijg nog even te horen: “Let jij maar wat meer op je focus.”

Ik overleg nog even met hem dat ik de stadseekhoorns ga waarschuwen voor katten en vertel hem dat ik voor de privacy van hem geen foto van hem op de site zet maar een algemene foto van een eekhoorn ga zoeken. “Zet dan wel mijn echte naam erop,” is zijn ‘bevel’.

Hyronimus 18: Over de oorlog in Oekraïne II

/1 Reactie/in /door

M: Dag Hyronimus, kunnen we weer een keer praten?
H: Ja graag. Je bent weer heel druk tegenwoordig en daarom spreken we elkaar te weinig.
M: Je hebt gelijk. Mag ik je vragen weer een keer je mening te geven over de oorlog in Oekraïne?
H: Dat wil ik graag proberen. Maar je weet, ik kan de geschiedenis niet vooruit voorspellen. Ik kan alleen in het hoofd van die man in het Kremlin kijken en zie daar geen fijne dingen.

Ik kan alleen in het hoofd van die man in het Kremlin kijken en zie daar geen fijne dingen

Hij begint te beseffen dat hij aan iets begonnen is dat hij niet meer echt in de hand heeft. Hij weet dat hij bij het begin verkeerd geïnformeerd is en dat hij daardoor een inschattingsfout heeft gemaakt. Maar hij beseft ook dat hij door moet gaan. Hier kan hij alleen uitkomen als hij de geannexeerde gebieden in bezit heeft. Lukt dat hem niet, dan leidt hij gezichtsverlies. Voor zichzelf, maar ook voor de hele Russische bevolking. Dat mag niet gebeuren in zijn ogen. Russen hebben altijd oorlogen gewonnen en nu is dit geen oorlog maar een strafexpeditie, de bevolking zal het toch als een verlies zien als hij niet alle geannexeerde gebieden bij Rusland kan voegen.
M: Denkt hij wel eens over hoe hij hier uit moet komen?
H: Ja, dat houdt hem zeker bezig en in zijn ogen is de oplossing de gehele Donbas te bezitten en dan pas vredesbesprekingen te beginnen, die nooit tot vrede zullen leiden maar wel de drukke oorlogshandelingen zullen verminderen. Hij zal de druk op de regio groot willen houden door steeds weer kleine speldenprikjes te blijven uitdelen.
M: Ja, dat is zijn visie, maar wat als hij toch steeds verder wordt teruggedrongen door westers wapentuig en hij steeds meer terrein zal moeten prijsgeven?
H: Dat komt in zijn scenario niet voor, dat is onbestaanbaar. Leningrad is toch ook nooit gevallen in WOII? Dat gaat nu ook niet gebeuren, ze zullen op den duur hun zin krijgen is zijn overtuiging.

Leningrad is toch ook nooit gevallen in WOII? Dat gaat nu ook niet gebeuren, ze zullen op den duur hun zin krijgen is zijn overtuiging

M: Dat is niet erg hoopgevend voor een oplossing op korte termijn.
H: Er is, weer in zijn ogen, uitsluitend op korte termijn een oplossing wanneer hij de gehele Donbas regio onder Russische controle heeft.
M: Dank voor je antwoorden. Ik hoop toch dat er een andere oplossing mogelijk is. Maar ik vrees het ergste. Wil jij nog iets zeggen?
H: Niet echt, tenzij je weer meer gaat oefenen, maar ik merk dat je je keuze gemaakt hebt, je zet in op andere dingen, die overigens ook erg belangrijk zijn om te doen, en dit dieren gesprekken vind je leuk om te doen, maar niet meer als je hoofdtaak. En dat vind ik weer zonde van je talent, maar blijf doen wat je kunt, ook dan is het belangrijk werk dat je doet.