Wie is van wie? Met Kaila in gesprek

/0 Reacties/in /door

Er is intussen zoveel gebeurd dat ik niet kan wachten om een gesprek met Kaila te hebben en er een blog over te schrijven. De afgelopen weken zat ik nog in de revalidatie van mijn knie operatie, overigens nog steeds, ik zit in week vijf. Ik doe dat nog steeds geheel alleen en laat mijn hond dus ook drie keer per dag alleen uit. Tweemaal met de scootmobiel en ’s avonds met mijn rollator.

Op een avond twee weken geleden waren Kaila en ik om kwart voor elf even buiten voor een plasje. Kaila zat net te plassen en zag een kat en sprintte weg, maar ik had de lijn nog vast en werd totaal omver getrokken en ik viel languit op straat. In de verte hoorde ik Kaila met de oprolriem achter haar aan nog steeds rennen. Ik ben eerst heel stil blijven liggen, al mijn ledematen voelend, iets gebroken? Nee, zo voelt het niet, iets gekneusd? Niet ernstig zo te voelen. Verdere schade door schaafwonden? Ook niet. OK, ik ben er genadig vanaf gekomen. Maar hoe nu verder? Ik kon op mijn billen gaan zitten, maar kon niet bedenken hoe ik met mijn net geopereerde knie overeind kon komen zonder mijn knie ernstig te beschadigen. Eerst maar eens kijken waar Kaila was. Ze zat op drie meter afstand van mij te wachten en durfde niet dichterbij te komen, ook als ik haar riep kwam ze niet. Voelde ze zich schuldig? Vermoedelijk wel. Was ik boos? Nee totaal niet. Maar dat zou ik haar toch snel moeten laten weten. Maar ja, eerst moest ik van straat komen en weer thuis.

Ik was eruit, ik zou niet zelf overeind kunnen komen maar er kwam ook niemand langs die me zou kunnen helpen. Om kwart over elf heb ik een jongere buurman gebeld waar ik nog licht zag branden, die aarzelend opnam. Ik vroeg hem of hij mij, praktisch voor de deur zou kunnen oprapen van straat. Hij was in een mum van tijd buiten en pakte me onder mijn armen en hees me in een keer overeind, waarna ik achter mijn rollator weer gewoon naar huis kon lopen. Kaila had de buurman enthousiast begroet en durfde weer met me mee te komen. Wel tijd voor een gesprek om haar gerust te stellen. Later heb ik voor het eerst van mijn leven voor de buurman een appeltaart gebakken, hetgeen erg op prijs werd gesteld.

M: Lieve Kaila, ik ben niet boos en niet teleurgesteld, dit soort dingen kunnen gebeuren. Gelukkig zijn we allebei met de schrik vrijgekomen. Hoe voelde dit voor jou?
K: Afschuwelijk. Ik had niets door. Ik zag een kat en moest daar natuurlijk achteraan. Me totaal niet bewust van het feit dat jij de riem niet los kon laten en dat ik je helemaal meetrok, waardoor je viel. Ik zat nog een hele tijd achter die kat aan en toen ik weer terugkwam, zag ik je op de grond liggen. Ik schrok heel erg, ik dacht dat je ernstig gewond was en durfde niet bij je in de buurt te komen. Ik had ook totaal geen idee wat ik moest doen. Gelukkig zag ik je na verloop van tijd gaan zitten, maar daar bleef het bij. Toen riep je mij. En ik durfde niet naar je toe te komen, want ik wist niet wat ik kon doen. Ik zou hard kunnen gaan blaffen of gaan janken of mensen erbij halen. Maar het was donker en nergens iemand te bekennen. Ik was behoorlijk radeloos.
M: Ja, zo bleven we een tijdje zitten, jij op afstand van mij en dat vond ik moeilijk, ook omdat je achter me zat en je probeerde ook buiten mijn beeld te blijven had ik het gevoel.
K: Eigenlijk was dat wel een beetje zo, het liefst was ik er niet geweest.
M: Maar goed toen kwam de buurman en die heb je meteen enthousiast begroet.
K: Ja, hij is een hele aardige man en hoort bij de roedel van het huis. Hij hielp je meteen overeind en daarna liep je weer, een beetje mank, maar je liep weer gewoon. Ik was erg opgelucht. Ik was even bang dat ik weg zou moeten omdat jij niet meer voor me zou kunnen zorgen.
M: Ik moet eerlijk bekennen daar was ik ook even bang voor, maar alles is goed gekomen.
K: Tijdens dat gesprek zei jij dat het baasje dan niet meer voor je had kunnen zorgen. Maar ik vind dat jij niet mijn baas bent, we zijn gelijkwaardig. Ik ben niet van jou, jij bent niet van mij, we zijn allebei een eigen individu. Daarbij is het niet van belang dat ik afhankelijk ben van jou voor eten en uitlaten en al dat soort dingen, als ook liefde en genegenheid. Maar dat betekent niet dat ik van jou ben.
M: Eigenlijk ben ik het met je eens, sorry dat ik mijzelf het baasje noemde, je bent zeker ook een geheel eigen individu en dat laat je me regelmatig merken met je gedrag. Ik keur dat niet af, maar geniet daar meestal wel van. Dus geen zorgen.
K: Dank je dat is voor mij belangrijk.

Enkele dagen later rijden/lopen we naar de hei met mijn scootmobiel. Kaila loopt netjes naast me, ze ziet een kat en neemt een sprint van ca. 10 cm en houdt meteen daarna in en loopt keurig naast de scootmobiel verder. Ik was onder de indruk van haar gedrag.

Helaas bleef dat niet zo. Enkele dagen later rijden/lopen we door een straat waar veel katten gewend zijn gewoon midden op straat te zitten en dus wordt Kaila geregeld geconfronteerd met katten. En ja, haar hondzijn wint het van haar discipline. Maar ze krijgt me niet uit de scootmobiel getrokken, dat gaat gelukkig niet. Ik laat Kaila nu ook ’s avonds voor het kleine plasje uit met de scootmobiel, voor mijn eigen veiligheid.

Inmiddels zijn we weer een week verder en lopen Kaila en ik ’s avonds gewoon samen, zonder scootmobiel of rollator, Kaila aan de lijn, om een plasje te doen, ik kan al redelijke stukken goed lopen.

260928

Wat kom je doen?

/0 Reacties/in /door

Lieve AnimalTalks-liefhebbers, vorig jaar rond deze tijd zweefde er ’s avonds een vleermuis boven mijn eettafel. Na een zonnige dag zat ik daar ’s avonds nog even te relaxen met een kop thee en een muziekprogramma op de laptop.

Ik was totaal niet op voorbereid op dit bezoek. Vanuit mijn ooghoek zag ik ‘m van links komen aanzweven. Pas toen hij heel rustig langs mijn hoofd gleed, zag ik dat het een vleermuis was. Wát een groot dier, zo op ooghoogte.

Vleermuis binnen

Ik was totaal verbouwereerd. Mijn menselijke ingeving was ‘hij zal wel naar buiten willen’. Zonder aarzelen deed ik het weinige licht dat ik aan had uit en de buitenlamp aan. Vervolgens deed ik de keukendeur en het raam open en liet hem een kwartiertje zijn gang gaan. Ik dacht – en hoopte – dat hij zijn vrijheid zou hervinden.

Maar nee hoor. Daar was de vleermuis weer. Nu wat drukker om mijn hoofd heen fladderend. Het begon me ineens te dagen dat hij misschien wel een doel had. Maar wat kwam hij doen?

Ik heb hem dat gevraagd en zijn antwoorden verrasten mij. Ik neem jullie mee in zijn verhaal.

Energetische poetsbeurt

B: Dag Vleermuis, mag ik contact met je maken?
V: Nou, ik ben net even druk.
B: Ja, dat zie ik. Wat kom je doen?
V: Ik zweef, cirkel en fladder door jouw energiesysteem. Ik match mijn radar met jouw radar.
B: Eh… ?
V: Zo maak ik nog meer openingen en ruimte voor de ingevingen, die je toch al had. Zodoende kun je meer informatie ontvangen en doorgeven als medium en dierentolk. Zie het als een energetische poetsbeurt.

Ik voelde me vereerd. De samenwerking met dieren is wonderlijk.

Belangrijke vraag

B: Wat fijn! Wat lief! Maar waarom doe je dat binnen?
V: Dat is een belangrijke en goede vraag. Ik ben graag bij je. Wij, de dieren, zijn graag bij je.

Wat schattig, dacht ik nog. Maar ineens begon ik te beseffen dat hij zei dat de dieren graag bij me zijn.

V: Goed dat je het tot je door laat dringen. Begrijp je het nu? Veel dieren komen heel dicht bij jou. Wolven, reeën, vossen, dassen, marters, zwarte spechten en zelfs de oehoe in het bos. Ze laten zich niet alleen zien, maar lopen of vliegen hele stukken met je mee op. Als je in je loggia zit, komt de reuzelibelle gewoon naast je zitten. In je vijver zitten niet alleen vissen en kikkers, maar ook de slang laat zich daar geregeld zien. Dat doet de slang niet zomaar. En ik kan zo wel even doorgaan.

De vleermuis heeft beslist een punt. Ik zie en hoor inderdaad overal dieren en inderdaad tonen ze dan weinig schuwheid. Ik vertel daar wel eens over, vrij nuchter, en krijg dan vaak verbaasde (ook wel eens ongelovige) blikken over al die dierenpracht om me heen.

V: Ja, Barbette, we zijn heel graag bij je. Je bent ons dierbaar.

Niet alleen

Daar schiet ik van vol… Juist die avond had ik voor mezelf de vraag of ik tot in lengte van jaren ‘single’ blijf. Voor het goede begrip: ik voel me totaal niet eenzaam of alleen, hoor! Het was meer een realisatie dat het leven gewoon goed is zoals het is. En net tóen kwam de vleermuis.

V: Je bent verbonden met je natuur en de natuur. We leven het leven samen. Elk op onze eigen manier. En daarom zijn we zo graag bij je. Je bent sowieso niet alleen. Dat kwam ik even zeggen. Nou, daag.

En weg fladderde de vleermuis.

Lieve AnimalTalks-liefhebbers, wat verhelderend. Ik heb er niets aan toe te voegen en geniet van dit heel grote cadeau.

Dieren en het overlijden van hun mens (deel 1: de katten)

/1 Reactie/in /door

In mijn fanatieke jaren heb ik geregeld uitvaartondernemers benaderd omdat ik van de dieren begreep dat zij vaak vergeten worden als een mens is overleden. Tot mijn ergernis kreeg ik geen gehoor bij de uitvaartondernemers. Toen ik er eentje hoorde spreken bij een ondernemersbijeenkomst was ik de eerste die hem benaderde in de pauze. Ik zóu hem wel es even! Laat deze man nou juist heel dier-minded zijn. Hij was het volkomen met me eens.

Afgelopen zondag mocht ik op het uitvaartfestival dat hij organiseerde vertellen over dieren en de dood. 20 minuutjes, want het was een doorlopend programma. Ik brak mijn hoofd over wat ik in 20 minuten zou kunnen vertellen. Tot ik zo slim was om het aan de dieren over te laten. Wat wilden zij dat ik zou vertellen? Tot mijn verrassing kwamen de katten eerst naar voren. Het leek wel of ze me aan het dicteren waren.

“Wij zijn vaak goed in stervensbegeleiding.”

“Wij weten wat mensen nodig hebben en geven zonder bombarie.”

“Wij zijn stille, krachtige aanwezigen.”

“Mensen zien vaak niet wat wij doen, maar wij houden vol.”

Als katten worden weggestuurd: “Wij komen terug bij de zieke of stervende mens of we zenden van afstand als ons fysieke aanwezig zijn ongewenst is door omstanders.”

“Wij hebben een genezende werking. Ook bij overlijden.”

(Opmerking van mij: Niet alle katten zijn zo. Sommige katten hebben genoeg aan zichzelf.)

“Wij hebben een heel fijn etherveld, een fijnmazig net. We kunnen elkaar (de mens en de kat) laten maar als het erop aankomt trekt het net zich strakker en zijn we er.”

“Ons niet zien is een gemiste kans.”

“Eigenlijk moet elk hospice een kat hebben. Wij geven zachtheid.”

“Als er geen echte kat aanwezig mag zijn, zorg dan voor een afbeelding.” (foto of beeld)

Als een mens is overleden:

“Ons werk is gedaan. Geef ons dan hersteltijd.” (De hersteltijd is het zich terugtrekken van katten.)

“Laat ons daarin. Ga ons niet sturen.”

Een waakster die bij de korte lezing was vertelde dat ze meemaakte dat een kat de mensen kwam waarschuwen dat het tijd was dat ze rond het bed konden komen. Haar taak zat erop.

Ik communiceerde met de katten wat er gebeurt met de kat als de mens overleden is?

“Soms wordt een zorgvuldige keus gemaakt waar wij naar toe gaan. Soms wordt er met harde hand besloten.”

“Mensen moeten vooraf regelen wat er met de dieren gebeuren gaat. Dat voorkomt dat de nabestaanden ongevoelige beslissingen nemen.”

“Ook dat is reëel: van tevoren nadenken over ons.”

“Natuurlijk kunnen wij rouwen om een goede periode die geweest is. Geef ons daarin tijd.”

“Soms komen we weer tot leven als een periode beperkt of zwaar was.” (katten die veel binnen zaten, weinig beleefden, kunnen gaan genieten van bijvoorbeeld het buitenleven)

“Onderschat onze veerkracht niet.”

“Geef het tijd, tijd, tijd. Zorgen voor gaat in je lijf zitten. Het moet er rustig weer uit vloeien.”

Een man gaf als voorbeeld dat hij de kat van zijn overleden schoonmoeder bedankt had voor zijn taak. En hij vertelde het dier dat het nu vrij was om verder te leven op een andere plaats.

Een rondje internet laat zien dat er katten zijn die uit zichzelf in of bij ziekenhuizen zitten om mensen troost te bieden. Boris, Wodka en Ates kregen een standbeeld na hun dood. Ook is het steeds meer toegestaan dat huisdieren bij hun mensen in het ziekenhuis op bezoek mogen komen. Het is inmiddels bewezen dat het de zieke mens goed doet.

Kunnen we dieren als spirituele leraren zien?

/1 Reactie/in /door

In mijn vele diergesprekken heb ik af en toe het gevoel met een spirituele leraar te maken te hebben. Neem als voorbeeld Hyronimus. Die beschouw ik echt als mijn spiritueel leraar, zo voelt het ook in de vele gesprekken. Ook bij andere dieren komt dat soms boven. Mijn hond Kaila kan heel wijs uit de hoek komen, maar dan doet ze weer iets heel stouts en dan zegt ze ‘Ik ben wel een hond hoor! En dan sta ik weer met twee benen op de grond.

Maar kunnen wij dieren als spirituele leraren zien? Dieren zijn als stille voorbeelden van levenswijsheid. Dieren geven geen preken en schrijven geen boeken, maar laten door hun manier van leven eigenschappen zien waar mensen vaak moeite mee hebben: aanwezigheid, evenwicht, grenzen, instinct en verbondenheid. Ze zijn geen instructeurs, maar voorbeelden. Voorbeelden zijn vaak wel leraren daardoor.

Dieren leven in overeenstemming met hun aard

Een belangrijke les van dieren is dat zij in overeenstemming met hun aard leven. Ze piekeren niet eindeloos over het verleden en maken zich niet voortdurend zorgen over de toekomst. Mensen daarentegen analyseren veel, twijfelen aan zichzelf en negeren geregeld hun eigen behoeften. Daardoor vinden mensen het moeilijk om zonder schuldgevoel te rusten, nee te zeggen of volledig aanwezig te zijn. Juist daarin kunnen dieren ons iets leren.

Verschillende dieren vertegenwoordigen mogelijk specifieke levenslessen. Enkele voorbeelden:

  • Honden zijn meesters in aanwezigheid. Wanneer zij iemand begroeten, richten zij hun volledige aandacht op die persoon. Ze blijven niet hangen in oude conflicten en tonen daarmee dat volledige aandacht een krachtige vorm van liefde is.
  • Katten leren ons grenzen te stellen. Zij zoeken niet voortdurend goedkeuring, rusten wanneer ze dat nodig hebben en vertrekken wanneer iets hen niet bevalt. Daarmee tonen zij zelfrespect en het belang van een duidelijk ‘nee’.
  • Wolven tonen het belang van samenwerking. Hun groepen functioneren niet alleen op basis van dominantie, maar ook door wisselende rollen, gedeelde verantwoordelijkheid en gezamenlijke kracht.
  • Olifanten laten emotionele intelligentie en verbondenheid zien. Zij rouwen om overleden soortgenoten, bezoeken de resten van vroegere metgezellen en leven in hechte familiegroepen. Hun gedrag maakt duidelijk dat verdriet en herinnering geen zwakheden zijn, maar uitingen van liefde en verbondenheid.
  • Schildpadden vormen ten slotte een tegenwicht tegen de moderne obsessie met snelheid. Hun trage, standvastige manier van leven laat zien dat langzaam niet hetzelfde is als stilstand. Een rustig tempo kan juist duurzaam en doelgericht zijn.
  • Vogels, maar ook vissen en zeezoogdieren, leren ons vertrouwen. Zij leggen soms enorme afstanden af zonder kaarten, geleid door instinct en natuurlijke signalen. Ze vertrekken wanneer het moment daarvoor is, ook wanneer niet alles zeker is.

Projecteren wij niet menselijke eigenschappen op dieren?

Je kunt je wel afvragen of wij mensen niet simpelweg menselijke betekenis op dieren projecteren. Wetenschappelijke inzichten ondersteunen echter het idee dat dieren werkelijk bewustzijn bezitten. De Cambridge Declaration on Consciousness uit 2012 stelde dat veel zoogdieren, vogels en zelfs octopussen neurologische structuren hebben die bewustzijn mogelijk maken. Dieren kunnen pijn, angst, vreugde en gehechtheid ervaren. Veel recent wetenschappelijk onderzoek tonen deze eigenschappen bij steeds meer dieren aan. Dat herkennen we ook uit de gesprekken die we met dieren voeren. Sommige soorten herkennen zichzelf in een spiegel, gebruiken gereedschap, plannen vooruit of tonen empathie. Hun intelligentie verschilt van die van mensen, maar is daarom niet minder werkelijk.

Dieren veroordelen niet

Wat ik ook een hele mooie conclusie vind uit diergesprekken. Dieren veroordelen niet. Wat wij mensen ze ook aan doen, ze tonen begrip en veroordelen ons er niet om. Tegendeel, we krijgen medeleven inzake ons zo beperkte inzicht, waardoor we doen wat we doen en niet zouden moeten doen. Denk aan de intensieve veeteelt en visserij.

Het idee dat dieren bronnen van wijsheid zijn, komt bovendien in veel culturen voor. Inheemse tradities beschouwen dieren vaak als leraren en gelijken, niet alleen als middelen voor menselijk gebruik. In het boeddhisme bijvoorbeeld worden dieren gezien als voelende wezens die kunnen lijden en daarom mededogen verdienen. Afrikaanse verhalen, spreekwoorden en totems verbinden dieren met eigenschappen als moed, wijsheid en slimheid. Ondanks culturele verschillen keren vergelijkbare inzichten steeds terug.

Sommige mensen vinden dieren vooral instinctief handelen of menen dat mensen hun eigen gevoelens op dieren projecteren. Toch kunnen de lessen die mensen uit dieren kunnen trekken betekenisvol zijn, zelfs wanneer ze deels interpretatief zouden zijn. Uiteindelijk proberen dieren ons niets te leren: zij leven eenvoudigweg. Precies daarin ligt misschien hun belangrijkste boodschap. Ze herinneren ons eraan aanwezig te zijn, te rusten zonder schuldgevoel en onze waarde niet voortdurend in twijfel te trekken. Wie dieren als medewezens met een eigen vorm van kennis ziet, zal waarschijnlijk ook respectvoller met de natuur omgaan.

Daarnaast blijven er voor mij ook spirituele wezens bestaan die in de vorm van een dier, een engel of een goeroe je wel degelijk als spirituele leraren mag beschouwen.

De grootsheid van een natie en haar morele vooruitgang kunnen worden beoordeeld aan de hand van de manier waarop haar dieren worden behandeld. Mahatma Gandhi

260915

Kun je me horen?

/1 Reactie/in /door

Lieve AnimalTalks-liefhebbers, drie weken geleden overleed mijn moeder onverwacht.
Jo is 89 jaar geworden. Ze vond het leven na een CVA en met dementie niet meer zo leuk. Ze wilde graag naar Bart. Bart is mijn vader die in 2017 overleed. Ze heeft het nog een hele tijd volgehouden. Maar er is een tijd van komen en een tijd van gaan.

Ook aan mijn zorgtaken komt nu een einde. Ik heb die jarenlang gehad voor verschillende mensen, die inmiddels allemaal gingen. Ik heb het met liefde gedaan, maar voel nu de aantocht van een nieuwe tijd. Een nieuwe fase. Ik ben daar ook nieuwsgierig naar, tussen de vlagen van verdriet en gemis door.

Lanterfanten

Gisterenmorgen werd ik wakker geschud door een klein dier dat ik weinig zie. Er zat namelijk tussen het eerste en tweede kopje koffie ineens een oorwurm in mijn koffiemachine. Ik moest glimlachen. Normaal mediteer ik tussen het eerste en tweede kopje koffie. Als ik dat ’s morgens niet doe, dan stel ik het uit. En van uitstel komt afstel.

Zo ook de laatste tijd rondom mijn moeders overlijden. Zoveel te regelen, ook een beetje werken, plus mezelf nu even wat lanterfantertijd gunnen. Als compensatie voor de adrenaline. Maar dit lanterfanten brengt me niet echt bij mezelf, zo merkte ik al. Ik kan dus wel raden waar de oorwurm het over wil hebben en besloot het gesprek aan te gaan.

Waar ben je mee bezig?

B: Hallo oorwurm, mag ik contact met je maken?
O: Hé hoi, kun je me horen?
B: Ja. Ik hoor je, oorwurm.
O: Dat komt goed uit, want ik heb wat te vertellen.
B: Ik ben benieuwd. Zo’n kans komt niet vaak voorbij; een oorwurm in huis. Nota bene in de koffiemachine in mijn meditatietijd.
O: Dat wilde ik je vertellen. Die transformatie van jou, hè. Die heb je niet voor niets in gang gezet en doorgemaakt. Wat ben je nu aan het doen? Zit je te lanterfanten? Waarom ga je niet door met al die goede stappen en belangrijke dingen? Waar ben je mee bezig?

Tja, waar ben ik eigenlijk mee bezig…

B: Nou, de meditatie is even wat ad-hocerig geworden. Ik loop – alweer – een beetje achter met mijn werk. Ik besteed wat minder aandacht aan huis en tuin. Ik doe ook wat minder consulten voor mensen en voor dieren. Laat appjes onbeantwoord.
O: Wat brengt het je? Helemaal niets. Geen zorgtaken meer? Zorg eens voor wat je echt belangrijk vindt, tante Betje. De nieuwe tijd is niet in aantocht, die is er al lang! Die zit in jou. En je lanterfantert maar wat voor je uit. Wat schiet je daarmee op? Hoe lang ga je daar nog mee door? Vier het leven. Doe leuke dingen. Waar wacht je nog op?

Zorgen voor wat echt belangrijk is

De oorwurm slaat de spijker op zijn kop. Zorgen voor wat belangrijk is, is heerlijk. Dat zijn mensen en dieren en het contact daarmee. Dat is mijn leefomgeving; van een beetje poetsen en wieden knap ik altijd op. En van elke dag aan iets een steentje bijdragen. En ook van elke dag voldoende water drinken en ’s morgens even mediteren. En eerlijk, als ik dit met een rustig gangetje erin houd, dan heb ik helemaal geen behoefte aan lanterfanten. Dan houd ik overzicht, ben ik betrouwbaar en vol vertrouwen.

O: Dus ik vraag je: kun je me hóren?
B: Luid en duidelijk. Weer normaal doen. Goed punt. Dank je wel, oorwurm.

Af-leiding
Lieve AnimalTalks-liefhebbers, wat fijn, deze raadgever en steun. Hij bracht me even terug bij mezelf. Precies wat ik nodig had in de turbulentie rondom het overlijden van Jo. Jezelf gunnen wat belangrijk is, dat ís de doorgaande transformatie. Niet af-leiding. En dat kwam de oorwurm me even vertellen. In mijn onbenutte meditatietijd. Vandaag heb ik weer even gemediteerd, tussen het eerste en tweede kopje koffie. Ik had een heerlijke dag!

Kaila en dat enge ding

/1 Reactie/in /door

Ik ben afgelopen week geopereerd aan mijn artrose knie en in dat kader heb ik een halve nieuwe knie gekregen. Uiteraard gaat daar een heel proces aan vooraf. Ik ben al maanden aan strompelen tijdens de wandelingen met Kaila. We hebben ons aangeleerd om bij de wandeling zo snel mogelijk een bankje te zoeken in het bos of op de hei en daar ga ik dan op zitten en Kaila mag rondsnuffelen en maakt soms ook haar eigen wandelingen, want het is een eigenwijze en zeer zelfstandige hond. Zoals de hond is, zo is ook de mens, eigenwijs en zeer zelfstandig. Dus had ik vooraf een scootmobiel gehuurd om toch nog Kaila dagelijks zelf uit te kunnen laten, een week vooraf om te oefenen. Liefdevol noemde ik de scootmobiel scootie.
Nou Kaila moest niets van dat vreemde ding hebben dat naast de eettafel stond geparkeerd. Ze wilde er met de nodige snoepjes wel een keer met twee poten op gaan staan, maar dat was het maximaal haalbare. In huis rondjes rijden maakte Kaila stik nerveus.
Ik kwam na de operatie thuis en dan kwam toch het moment dat we samen erop uit moesten, maar ze weigerde. Ik besloot tot een indringend gesprek.

M: Wat maakt het dat jij zo bang bent voor scootie?
K: Dat ding is eng en zoomt en ineens gaat het ergens heen, vooruit of achteruit, ik heb geen idee waarheen en jij zit erop, doet moeilijk met opstappen, dus vind jij het ook eng. En het is wel erg groot.
M: Jij bent toch een grote hond en bent helemaal niet snel bang, waarom dan nu wel?
K: Dat ding is groot, ik wil bij je in de buurt blijven maar dan rijdt dat ding zowat over me heen. En in de lift is er geen plaats voor dat ding en mij, nou ja, bijna niet. Ik moet steeds opzij springen.
M: Het spijt me dat je dit zo’n eng ding vindt, maar dan hebben we toch een ernstig probleem. Ik heb dat enge ding nodig om jou uit te kunnen laten, want ik kan nog een tijdje niet ver genoeg lopen. Dat betekent dat we dat samen met Scootie moeten doen of dat ik je niet kan uitlaten en dan moet je waarschijnlijk uit logeren voor een tijdje. Dat willen we allebei niet.
K: Oei, daar leg je me wel even druk op. Mag ik daar over nadenken?

Zo gezegd, zo gedaan. We hadden dat gesprek in de avond en Kaila had een onrustige nacht, ik dus ook. De volgende ochtend maakte ik scootie gereed, Kaila stond steeds naast me en ik maakte haar riem vast, want we starten in het dorpscentrum en moeten een eindje naar de hei wandelen/rijden. We reden de lift in, natuurlijk een heel gedoe om de deuren van het appartement en de voordeur van ons trappenhuis te passeren en vervolgens konden we op weg. Kaila had haar keuze gemaakt. Ze ging niet tussen mijn benen zitten wat ik de handigste methode vond maar liep als een professional naast me terwijl ik in scootie naar de hei reed. Daar kon ze meteen los en op haar eigen vertrouwde wijze wandelen en zwerven enzovoort. Maar dat deed ze wel even maar ze liet me geen moment uit het oog, ze hield me in de gaten en verdedigde me tegen alles en iedereen die nabij kwam. Dat was niet nodig maar in haar ogen ben ik kwetsbaar en moet je dus uit de buurt blijven.
We lopen/rijden nu al weer enkele dagen op deze manier. Ze heeft haar keuze gemaakt en als we het complex uitgaan of weer naar binnen, zij neemt de trap en ik ga met scootie in de lift!
Nog even een korte evaluatie.

M: Kaila hoe vind je dat het gaat met scootie?
K: Het appartement en het gebouw uitkomen vind ik een gedoe met al die dichtklappende deuren. Dus daar blijf ik het liefs zo ver mogelijk vandaan en dat hebben we nu goed onder controle dat ik de trap neem en jij de lift.
M: Dat vind ik een hele slimme keuze van je.
K: De weg naar de wandeling op de hei gaat goed, jij rijdt weliswaar stevig door en ik moet een beetje in versnelde pas naast je lopen, maar dat geeft mij weinig ruimte voor afleiding en dat is ook goed. En als we dan met de wandelvrienden op de hei zijn, is het genieten. Rennen, hollen en blaffen, ik kan me helemaal uitleven. Dan weer die saaie iets te snelle weg naar huis en dan zijn we weer thuis. Ja, dat gaat allemaal goed. Ik ben lekker moe als we thuis zijn en geniet dan van mijn rust.
M: Jij kan dit nog wel een tijdje volhouden zo?
K: Ik blijf dat ding eng vinden en ik denk niet dat dat zal veranderen. Maar zo wandelen is best vol te houden. En ik krijg meer dan genoeg beweging. Dus geen echte klachten.
M: Mooi zo.

260902

The delicate universal mental language

/1 Reactie/in /door

Omdat wij taal bezitten en ons hiermee kunnen uitdrukken, eigenen wij ons meteen heel veel toe. Namelijk het alleenrecht op fijngevoelige gevoelens.

De meeste mensen zijn er wel van overtuigd dat dieren basale gevoelens hebben zoals verdriet, boosheid, blijheid, pijn etc.

Maar zodra er door animal communicators meer fijngevoelige gevoelens vertolkt worden van een dier, haakt een grote groep af. Dit wordt te menselijk, vinden ze.

Maar is dat wel zo?

J. Allen Boone noemde het The Delicate Universal Mental Language. Ik haal dit vaak aan en kan er geen mooi Nederlands van maken.

Maar als je deze taal verstaat en je weet het om te zetten in de gesproken taal, dan ben je een rijk mens vind ik. Je hebt dan toegang tot zoveel prachtige communicatie. En ook tot gevoelens waarvan je inderdaad geleerd is dat die alleen voorbehouden zijn aan mensen.

Nou, vergeet het maar. Ook dieren hebben een palet aan gevoelens. Hun kracht is om in alle eenvoud in één woord of zin, één beeld of één mix van gevoelens neer te zetten waar wij veel woorden voor nodig hebben.

 

Doodgaan is een gedaantewissel (hond).

Ik wil mensen eerst kennen en dan ontmoeten (hond die moeite heeft met nieuwe mensen).

Ik ben niet afhankelijk van vermaak van buitenaf (kat die zichzelf uitermate goed vermaakt en daar geen mensen voor nodig heeft).

Wat is de opzet van vakantie? (hond die niet begrijpt waarom zijn mensen jaarlijks weggaan).

Ik weet niet wat je komt doen, maar het is okee (kat die mij niet kent maar zeer ruimhartig is om kennis te maken, ook al begrijpt ze het nut niet).

Hond van 17 die ik voorbereid op dat zijn einde gaat komen: “Ach, nu al?”

Ik ben gaan liggen en ben gegaan (kat die rustig gestorven is).

Paard voelt zich superverantwoordelijk voor de hele kudde (en gaat daar bijna aan onderdoor).

Kat schaamt zich omdat hij zo onbenullig was om uit het raam te vallen.

Ik moet namens de mens vragen of de hond bij hen wil blijven en ik vraag: Wil je hier blijven? Het is even stil en dan hoor ik: Nou, ik wil ook wel es naar buiten.

Hond die weet dat hij iets fout gedaan heeft, kruipt in mijn beeld weg als ik contact maak (schuldgevoel).

Wie mij wel eens ingeschakeld heeft om te tolken voor zijn/haar dier, weet dat ik ineens onbedaarlijk kan lachen als ik een beeld of opmerking van een dier binnenkrijg. Of dat ik met verstikte stem kan zeggen: ai, dat doet echt pijn in mijn hart (pijn van het dier dat ik dan voel).

Ja, op deze manier kunnen communiceren met dieren is een enorme rijkdom!

 

 

Spirituele omgang met bomenonderhoud

/0 Reacties/in /door

Ik ben beheerder van een mooi landgoed waar een spirituele stichting is gevestigd en daar haar activiteiten uitvoert. Helaas is er een strijd uitgebroken tussen bestuur en de mensen die het bos onderhouden. Het spitst zich toe op de renovatie van een bijzondere tuin.

In het verleden heb ik met deze bomen gesproken hoe we dat het beste konden aanpakken. De tuin is namelijk ontworpen volgens een bepaald principe met een groot aantal coniferen die nu, honderd jaar later, zeer uit de kluiten zijn gewassen en het tuinontwerp niet meer herkenbaar laten zijn. De coniferen moeten plaats maken voor kleinere exemplaren om weer in het oorspronkelijke ontwerp te passen. Toen hebben de coniferen mij gezegd dat de mooiste methode is om aan te kondigen dat we ze gaan kappen en vervangen door nieuwe kleinere exemplaren twee jaar voor de werkelijke kap. En om er vast kleine jonge boompjes bij te zetten, zodat de boomgeesten alle tijd hebben om te verhuizen naar de nieuwe coniferen. Het zou mooi zijn als die overgang twee jaar zou kunnen duren.

Het bestuur heeft een zorgvuldige afweging laten maken door een helderziende, die vooral op engelen gericht is. De keus werd gemaakt om alle coniferen in één keer te kappen en de wortels eruit te vrezen en dan nieuwe coniferen te planten. Mooi is om te zien dat een deel van de coniferen reeds aan hun afstervingsproces begonnen was. Dus door ze de tijd te geven zou het hebben kunnen werken. De coniferen hebben me laten weten dat dit niet de mooiste manier is, maar dat ze het accepteren en de harmonie belangrijker vinden dan hun welzijn.

Er is nog een ander punt. Iemand van het bestuur is met een bedrijf die bomen kapt door het bos gelopen en heeft een groot aantal bomen (ik schat ca. 80 bomen) aangemerkt als te kappen of grote dode delen eruit te halen. Door het bos lopend geven de bomen mij aan dat ze dit wel heel plotseling vinden en vragen ze tijd om hier aan te wennen en hun eigen voorbereidingen te treffen. Van dat grote aantal bomen is bijna de helft dood, zou geen probleem mogen zijn, maar is het wel, en de andere helft zijn bomen die bosbouwkundig het moeilijk hebben. Bijvoorbeeld een hele smalle esdoorn die het onder een beuk gered heeft om ook een plekje licht te krijgen bijvoorbeeld. Dit soort struggelaars, echte overlevers, worden nu ook gekapt en een enkele grote boom omdat hij licht wegneemt uit de meditatie tuin. De bomen vragen respijt, geef ze de tijd om te wennen aan het idee dat ze gekapt worden. Maar ook hier geldt, harmonie is belangrijker dan wat er uiteindelijk besloten wordt, vinden de bomen.

Ik begreep iets niet van de dode bomen die toch een probleem zijn om te kappen. Mij werd duidelijk gemaakt dat dit komt omdat dode bomen vol leven kunnen zitten. Leven van insecten en vogels die er in nestelen, maar ook leven van boomgeesten die zich erin gevestigd hebben. Je kunt dode bomen die belevendigd zijn door een boomgeest herkennen doordat ze veelal nog recht overeind staan, terwijl ze eigenlijk hadden kunnen en moeten omvallen. Er staan op het terrein een aantal van dit soort door boomgeesten belevendigde bomen, zoals de bekende beuk in de beukenlaan bij de tennisbaan en enkele tamme kastanjes. Er zijn er veel meer, maar dit zijn degene die ik (M) ken.

Later leerde ik in het bos dat bomen die dood lijken, helemaal nog niet dood zijn. Zo’n afstervingsproces kan tientallen jaren duren en zolang kan een schijnbare dode boom overeind blijven staan. Uiteraard zijn die bomen wel kwetsbaarder voor stormen en andere schadelijke invloeden als parasieten.

We zijn nu zeven jaar verder en het is mogelijk een conclusie te trekken. De coniferen die in één keer vervangen werden vonden het moeilijk maar hebben zich erbij neergelegd omdat ze harmonie belangrijker vonden dan hun tijdelijke verdriet. Ruim 30% van de vervangende coniferen zijn niet aangeslagen en zijn opnieuw vervangen. De bomen eromheen meenden dat de boomgeesten die in de oude coniferen huisden, onvoldoende kans hebben gekregen de overstap naar de nieuwe jonge coniferen te maken. Dat kun je achteraf beschouwen als een gemiste kans.

Van de 80 bomen die op de nominatie stonden om gekapt te worden zijn er inderdaad enkele dode helaas gekapt. Ik zeg helaas want dode bomen en dood hout is ongelooflijk belangrijk voor een levendig bos. En goed voor de biodiversiteit. De rest van de bomen staat er voor het overgrote deel nog. Een enkeling is bezweken door een herfststorm en dat kan altijd gebeuren, dat hebben de bomen zelf ook niet in de hand.

Eén van de grote problemen bij bosbeheer is altijd de balans zien te vinden tussen veiligheid en ruimte geven aan ontwikkelingen. Je kunt met bomen communiceren en je krijgt reacties. Maar wat een boom je nooit kan vertellen is wanneer hij gevaarlijk is geworden voor zijn omgeving. Omdat ook bomen niet op kunnen tegen stormen. Zelfs kerngezonde bomen kunnen overweldigd worden door stormen waar ze niets tegen kunnen ondernemen.
191120 – 260819

In memoriam Rozette

/1 Reactie/in /door

Rozette is niet meer. Ik heb het lichaam dat ze gebruikte om hier te kunnen zijn in wol gewikkeld en in een gat in de grond gestopt.

Maar ja, je kunt een lichaam wel ‘opruimen’ maar daarmee is het afscheid nog niet echt genomen.

De ochtend na haar overlijden maak ik contact.

R: Je blijft maar aan me trekken, hè?

P: Dit is mijn manier van afscheid nemen. Laat mij maar even. Ik heb jou ook altijd geprobeerd te laten in hoe je was.

R: Ik zie heus wel dat je de andere katten op mijn plek laat.

P: Ah, dus jij kijkt hier ook nog even rond. Betrapt.

Rozette heeft anderhalf jaar bijna de helft van het schip als haar domein gekregen. Een grote schuifdeur verhinderde contact met de andere katten. De raampjes zijn anderhalf jaar dicht geweest zodat Rozette niet naar buiten kon. Wat eerst als revalidatieplek begon, veranderde langzaam in langdurige opname. (Zie de diverse blogs die ik over Rozette heb geschreven.)

Ik wilde even een soort evaluatie houden met Rozette. Over hoe ze het leven ervaren heeft enzo. Maar zoals altijd loopt het gesprek weer anders. Het gaat ineens over mij.

R: Wat maak je het toch weer ingewikkeld.

P: Hoe bedoel je?

R: Je zit steeds te denken of je het wel goed gedaan hebt.

P: Ja, zo zitten wij in elkaar. We hebben bepaalde normen en waarden, daar willen we aan voldoen. Ik wilde jou niet verwaarlozen maar je was een lastige om voor te zorgen.

R: Dat je moet zorgen voor iemand is wat jij ervan maakt. Daardoor kleeft er van alles aan je.

Ik weet precies wat ze bedoelt. En ik zie ook dat zij het anders aangepakt heeft. Rozette ging in dit leven voor solo. Maar toch heeft ze wel verbinding gemaakt. En specifiek met mij.

P: Toch een vraag: Hoe was de laatste tijd voor je?

R: Het lijf werd brozer.

Ik grinnik en denk aan het steeds dunner wordende lijfje. Er kwam een tijd dat ze amper meer at. Ik heb allerlei merken voer gekocht voor haar. We zijn geëindigd met Sheba en een soort soep. Vlees drijvend in vocht. Nooit eerder van gehoord.

Overal lagen plukken haar terwijl ze niet kaal werd.

P: Ik heb me wel zorgen gemaakt of je ziek zou worden en naar de dierenarts moest gaan.

R: Je weet wat ik je over de dierenarts gezegd heb.

P: Dat weet ik heel goed en dat baarde me ook wel eens zorgen. Want wederom: ik wilde je niet verwaarlozen.

Drie dagen voor ze overleed vroeg ik haar of ik misschien iets voor haar kon doen. Ik kréég me een sneer: het was háár lijf en ik moest me er niet mee bemoeien.

P: Ik heb gisterochtend nog een waterpas plateau voor je gemaakt. Want ik dacht ineens dat je misschien wel gewoon een vorm van zeeziek was omdat het schip scheef ligt in verband met de lage waterstand.

R: Ja, jij weer met je zorgding. Maar het is okee, het was goedbedoeld.

Ik moest gisteravond ineens denken aan de middag, toen ze overleed. Ik zat in een wei met kippen en droeg een kippenmonoloog voor aan een groep van 30 of 40 mensen die op strobalen zaten te luisteren. Ik raakte ineens geëmotioneerd toen ik aan het voorlezen was en dat verbaasde me. De tekst was er niet naar om geëmotioneerd te raken. Ik herpakte mezelf en vervolgens gebeurde het weer.

P: Was jij dat?

R: Ja, ik dacht ik meld het even. Dat was nou mijn zorgding.

P: Dus je hebt je afgemeld?

R: Ja. “Ik ga.”

P: Dat vind ik heel lief van je, ook al verstond ik het toen niet. Ik voelde wel de emotie.

Ik ben even stil en laat deze daad van Rozette op me inwerken. Hoe vaak zal het voorkomen dat we berichten binnen krijgen die we op dat moment niet verstaan en dus niet oppikken?

P: Kunnen we zeggen dat we wederzijds respect hebben gekregen voor elkaar?

Het is lang stil. Dan reageert Rozette.

R: Overweeg toch es om minder te zorgen.

Nu denk ik een tijdje na. Het is lastig om niet te zorgen voor. Zorg voor mensen, zorg voor dieren, zorg voor de omgeving, zorg voor mezelf.

Rozette is er een beetje klaar mee en breit er voor ons beiden een eind aan.

R: Nou ja, als het teveel wordt, denk dan nog es aan mij en hoe ik het gedaan heb. Dan zie je hoe het ook kan.

P: Maar wij zijn toch ook wat met elkaar aangegaan? Dat heb je toch maar gedaan.

R: Dat kon alleen omdat jij mij accepteerde/respecteerde. Je wilde je met mij bemoeien, maar het is je kracht om het te kunnen laten.

P: O, Rozette, je bent wel een diertje dat altijd in m’n hart zal blijven, hoor. Je bent een heel bijzonder exemplaar.

R: Jaja, ga nu maar weer. Het wordt te klef zo.

Met gegrinnik neem ik afscheid van Rozette. Het is nu al een legendarische kat.

Natuurbranden – droogte: waar maak je je druk over?

/1 Reactie/in /door

Ik maak me al langere tijd grote zorgen over hoe wij mensen omgaan met de natuur. Mijn diergesprekken zijn ook voor mij een onderdeel om er achter te komen hoe dieren reageren op de afbraak die overal plaatsvindt. Het grappige daarbij is dat de dieren die zorgen van mij veelal niet delen. Zij zijn veel meer van accepteren wat er is en niet heel erg van zorgen van morgen. Zij leven extreem in het nu. Daar denken we vaak van dat dat mooi is, maar als we allemaal in het nu zouden leven, dan verandert er niets en juiste die verandering naar verbetering is noodzakelijk. Al helemaal in een wereld waarin openlijk klimaatbeleid als zinloze reactie op een hoax wordt afgedaan en natuurbeleid maar ten koste gaat van onze concurrentiekracht. Is dat een wereld waar ik in wil leven?
Aangedaan door alle ellende van natuurbranden en droogte die ons overkomen (de ark waar Piek op woont ligt zelfs behoorlijk scheef door de droogte), word ik uitgenodigd door een meerval om eens te praten.

M: Beste Meerval, waarom nam je contact met me op? En heb je een naam, zodat ik deze dialoog wat gemakkelijker kan schrijven, want twee keer M is niet erg duidelijk voor de lezers.
L: Noem me maar Loer als je behoefte hebt aan een naam, ik heb daar geen moeite mee. En ik wilde graag met je praten omdat ik mijn inzichten, die anders zijn dan de jouwe, wilde delen. Je kunt ook anders kijken naar alles wat er gebeurt.
De natuur is cyclisch, alles gebeurt in kringlopen. In deze grote kringloop loopt de temperatuur wereldwijd op, in een kleinere kringloop loopt de temperatuur ook op, deze twee versterken elkaar waardoor we nu extreme hitte kunnen krijgen. Voor de natuur betekenen alle kringlopen aanpassingen. De natuur staat nooit stil, er is continue beweging en beweging is aanpassen aan veranderingen. Sommige soorten trekken noordwaarts omdat het te warm wordt, dat geldt niet alleen voor dieren maar ook voor vegetatie, alleen hebben die er veel langer voor nodig. Sommige soorten kunnen zich onvoldoende snel aanpassen en raken achterop en kunnen uitsterven. Natuurbranden ruimen oude natuur op en daar komt nieuwe natuur voor terug, die beter past bij wat er nodig is.

Sommige soorten kunnen zich onvoldoende snel aanpassen en raken achterop en kunnen uitsterven. Natuurbranden ruimen oude natuur op en daar komt nieuwe natuur voor terug, die beter past bij wat er nodig is

Zo gaat het ook met droogte, dat verloopt ook in cycli. We hebben de langlopende cyclus van opwarming waar droogte ook deel van uitmaakt. Daarnaast hebben we de kortlopende cyclus van het warme weer, wat ook grotere droogte met zich meebrengt.
M: Je zegt dus eigenlijk we zitten in twee verschillende cycli, een langlopende cyclus van opwarming en een kortlopende weer cyclus. Die twee samen maken het momenteel extreem.
L: Daar heb je gelijk in. Dit gaat dus weer voorbij. En je weet ook wat er nu niet aan regen valt, komt geheel volgens de cyclus een ander moment. Dan krijgen we weer overstromingen op plekken waar we dat al wel verwachten en ook op plekken waar dat nooit verwacht werd.
M: En wat doet dat met jou?
L: Voor mij is droogte helemaal geen probleem. Wij overleven onderin het water, waar de modder is, dat is dus het laatste water dat er nog is. Het moet wel heel extreem worden willen wij er echt problemen mee krijgen. Het is voor ons eerder een voordeel die lage waterstand, ons voedsel komt naar ons toe. Bij wijze van spreken krijgen we ontbijt op bed. Daarnaast is een deel van ons als Afrikaanse Meerval handig uitgerust, als het moet kunnen zij over land naar een ander water verhuizen.
M: Dan ga je toch dood als je over land reist?
L: Nee, zij kunnen in het water en ook beperkt op land overleven.
M: Welke lering moet ik nu uit jouw verhaal trekken?
L: Heb je die nog niet meegekregen? Maak je niet druk. Alles is continue in beweging. De huidige tijd van ontkennen van klimaatverandering gaat weer voorbij. Of je er nu in gelooft of niet, het verandert toch, daar verander jij niets aan.

De huidige tijd van ontkennen van klimaatverandering gaat weer voorbij. Of je er nu in gelooft of niet, het verandert toch, daar verander jij niets aan

M: Dat ben ik toch niet me je eens. Als niemand zich er druk over zou maken, dan komt het bewustzijn dat wij mensen onze Aarde aan het verwoesten zijn, bij niemand binnen en gaat iedereen gewoon zijn gangetje, terwijl we de maatschappij juist moeten veranderen.
L: Daar heb je gelijk in, maar die verandering komt er toch wel, met of zonder jou.
M: Wil je zeggen dat mijn tientallen jaren inspanning om mensen bewust te maken van wat we de natuur aandoen, zinloos is geweest?
L: Dat wil ik zeker niet zeggen. Het is belangrijk dat er mensen zijn zoals jij, verandering van bewustzijn over wat er gebeurt is hard nodig en mede door jouw inspanningen en vele, vele anderen, komt die verandering er eerder aan dan je zelf verwacht. Dus in dat opzicht doe je zeer zinnig werk. Je helpt het versnellen dat het beter gaat worden. Maar de cyclus gaat wel gewoon zijn gang. Je moet dat beschouwen als een grote tanker op zee, die ergens heen vaart en die jullie met jullie inspanningen telkens een klein zetje geven om van richting te veranderen, uiteindelijk kan daardoor die tanker 180 graden draaien en heb je de tegenbeweging bereikt. Je bent dus een versneller en de ontkenners zijn vertragers. Uiteindelijk komt de verandering, vroeg of laat.
M: Dat is dan tenminste troostrijk. Dank je wel voor dit gesprek. Wilde jij er nog wat aan toevoegen?
L: Ik weet dat je niet echt iets met vissen op hebt, maar ik vond het leuk om dit te doen.

Daar zit ik dan, een beetje terecht gewezen over hoe ik in het leven sta en me druk maak. Maar ook met een onwaarschijnlijk verhaal van een Meerval die ook op land kan overleven. Ik kan het me niet voorstellen en dat ga ik dus opzoeken.

260805