Kun je me horen?

/1 Reactie/in /door

Lieve AnimalTalks-liefhebbers, drie weken geleden overleed mijn moeder onverwacht.
Jo is 89 jaar geworden. Ze vond het leven na een CVA en met dementie niet meer zo leuk. Ze wilde graag naar Bart. Bart is mijn vader die in 2017 overleed. Ze heeft het nog een hele tijd volgehouden. Maar er is een tijd van komen en een tijd van gaan.

Ook aan mijn zorgtaken komt nu een einde. Ik heb die jarenlang gehad voor verschillende mensen, die inmiddels allemaal gingen. Ik heb het met liefde gedaan, maar voel nu de aantocht van een nieuwe tijd. Een nieuwe fase. Ik ben daar ook nieuwsgierig naar, tussen de vlagen van verdriet en gemis door.

Lanterfanten

Gisterenmorgen werd ik wakker geschud door een klein dier dat ik weinig zie. Er zat namelijk tussen het eerste en tweede kopje koffie ineens een oorwurm in mijn koffiemachine. Ik moest glimlachen. Normaal mediteer ik tussen het eerste en tweede kopje koffie. Als ik dat ’s morgens niet doe, dan stel ik het uit. En van uitstel komt afstel.

Zo ook de laatste tijd rondom mijn moeders overlijden. Zoveel te regelen, ook een beetje werken, plus mezelf nu even wat lanterfantertijd gunnen. Als compensatie voor de adrenaline. Maar dit lanterfanten brengt me niet echt bij mezelf, zo merkte ik al. Ik kan dus wel raden waar de oorwurm het over wil hebben en besloot het gesprek aan te gaan.

Waar ben je mee bezig?

B: Hallo oorwurm, mag ik contact met je maken?
O: Hé hoi, kun je me horen?
B: Ja. Ik hoor je, oorwurm.
O: Dat komt goed uit, want ik heb wat te vertellen.
B: Ik ben benieuwd. Zo’n kans komt niet vaak voorbij; een oorwurm in huis. Nota bene in de koffiemachine in mijn meditatietijd.
O: Dat wilde ik je vertellen. Die transformatie van jou, hè. Die heb je niet voor niets in gang gezet en doorgemaakt. Wat ben je nu aan het doen? Zit je te lanterfanten? Waarom ga je niet door met al die goede stappen en belangrijke dingen? Waar ben je mee bezig?

Tja, waar ben ik eigenlijk mee bezig…

B: Nou, de meditatie is even wat ad-hocerig geworden. Ik loop – alweer – een beetje achter met mijn werk. Ik besteed wat minder aandacht aan huis en tuin. Ik doe ook wat minder consulten voor mensen en voor dieren. Laat appjes onbeantwoord.
O: Wat brengt het je? Helemaal niets. Geen zorgtaken meer? Zorg eens voor wat je echt belangrijk vindt, tante Betje. De nieuwe tijd is niet in aantocht, die is er al lang! Die zit in jou. En je lanterfantert maar wat voor je uit. Wat schiet je daarmee op? Hoe lang ga je daar nog mee door? Vier het leven. Doe leuke dingen. Waar wacht je nog op?

Zorgen voor wat echt belangrijk is

De oorwurm slaat de spijker op zijn kop. Zorgen voor wat belangrijk is, is heerlijk. Dat zijn mensen en dieren en het contact daarmee. Dat is mijn leefomgeving; van een beetje poetsen en wieden knap ik altijd op. En van elke dag aan iets een steentje bijdragen. En ook van elke dag voldoende water drinken en ’s morgens even mediteren. En eerlijk, als ik dit met een rustig gangetje erin houd, dan heb ik helemaal geen behoefte aan lanterfanten. Dan houd ik overzicht, ben ik betrouwbaar en vol vertrouwen.

O: Dus ik vraag je: kun je me hóren?
B: Luid en duidelijk. Weer normaal doen. Goed punt. Dank je wel, oorwurm.

Af-leiding
Lieve AnimalTalks-liefhebbers, wat fijn, deze raadgever en steun. Hij bracht me even terug bij mezelf. Precies wat ik nodig had in de turbulentie rondom het overlijden van Jo. Jezelf gunnen wat belangrijk is, dat ís de doorgaande transformatie. Niet af-leiding. En dat kwam de oorwurm me even vertellen. In mijn onbenutte meditatietijd. Vandaag heb ik weer even gemediteerd, tussen het eerste en tweede kopje koffie. Ik had een heerlijke dag!

Kaila en dat enge ding

/1 Reactie/in /door

Ik ben afgelopen week geopereerd aan mijn artrose knie en in dat kader heb ik een halve nieuwe knie gekregen. Uiteraard gaat daar een heel proces aan vooraf. Ik ben al maanden aan strompelen tijdens de wandelingen met Kaila. We hebben ons aangeleerd om bij de wandeling zo snel mogelijk een bankje te zoeken in het bos of op de hei en daar ga ik dan op zitten en Kaila mag rondsnuffelen en maakt soms ook haar eigen wandelingen, want het is een eigenwijze en zeer zelfstandige hond. Zoals de hond is, zo is ook de mens, eigenwijs en zeer zelfstandig. Dus had ik vooraf een scootmobiel gehuurd om toch nog Kaila dagelijks zelf uit te kunnen laten, een week vooraf om te oefenen. Liefdevol noemde ik de scootmobiel scootie.
Nou Kaila moest niets van dat vreemde ding hebben dat naast de eettafel stond geparkeerd. Ze wilde er met de nodige snoepjes wel een keer met twee poten op gaan staan, maar dat was het maximaal haalbare. In huis rondjes rijden maakte Kaila stik nerveus.
Ik kwam na de operatie thuis en dan kwam toch het moment dat we samen erop uit moesten, maar ze weigerde. Ik besloot tot een indringend gesprek.

M: Wat maakt het dat jij zo bang bent voor scootie?
K: Dat ding is eng en zoomt en ineens gaat het ergens heen, vooruit of achteruit, ik heb geen idee waarheen en jij zit erop, doet moeilijk met opstappen, dus vind jij het ook eng. En het is wel erg groot.
M: Jij bent toch een grote hond en bent helemaal niet snel bang, waarom dan nu wel?
K: Dat ding is groot, ik wil bij je in de buurt blijven maar dan rijdt dat ding zowat over me heen. En in de lift is er geen plaats voor dat ding en mij, nou ja, bijna niet. Ik moet steeds opzij springen.
M: Het spijt me dat je dit zo’n eng ding vindt, maar dan hebben we toch een ernstig probleem. Ik heb dat enge ding nodig om jou uit te kunnen laten, want ik kan nog een tijdje niet ver genoeg lopen. Dat betekent dat we dat samen met Scootie moeten doen of dat ik je niet kan uitlaten en dan moet je waarschijnlijk uit logeren voor een tijdje. Dat willen we allebei niet.
K: Oei, daar leg je me wel even druk op. Mag ik daar over nadenken?

Zo gezegd, zo gedaan. We hadden dat gesprek in de avond en Kaila had een onrustige nacht, ik dus ook. De volgende ochtend maakte ik scootie gereed, Kaila stond steeds naast me en ik maakte haar riem vast, want we starten in het dorpscentrum en moeten een eindje naar de hei wandelen/rijden. We reden de lift in, natuurlijk een heel gedoe om de deuren van het appartement en de voordeur van ons trappenhuis te passeren en vervolgens konden we op weg. Kaila had haar keuze gemaakt. Ze ging niet tussen mijn benen zitten wat ik de handigste methode vond maar liep als een professional naast me terwijl ik in scootie naar de hei reed. Daar kon ze meteen los en op haar eigen vertrouwde wijze wandelen en zwerven enzovoort. Maar dat deed ze wel even maar ze liet me geen moment uit het oog, ze hield me in de gaten en verdedigde me tegen alles en iedereen die nabij kwam. Dat was niet nodig maar in haar ogen ben ik kwetsbaar en moet je dus uit de buurt blijven.
We lopen/rijden nu al weer enkele dagen op deze manier. Ze heeft haar keuze gemaakt en als we het complex uitgaan of weer naar binnen, zij neemt de trap en ik ga met scootie in de lift!
Nog even een korte evaluatie.

M: Kaila hoe vind je dat het gaat met scootie?
K: Het appartement en het gebouw uitkomen vind ik een gedoe met al die dichtklappende deuren. Dus daar blijf ik het liefs zo ver mogelijk vandaan en dat hebben we nu goed onder controle dat ik de trap neem en jij de lift.
M: Dat vind ik een hele slimme keuze van je.
K: De weg naar de wandeling op de hei gaat goed, jij rijdt weliswaar stevig door en ik moet een beetje in versnelde pas naast je lopen, maar dat geeft mij weinig ruimte voor afleiding en dat is ook goed. En als we dan met de wandelvrienden op de hei zijn, is het genieten. Rennen, hollen en blaffen, ik kan me helemaal uitleven. Dan weer die saaie iets te snelle weg naar huis en dan zijn we weer thuis. Ja, dat gaat allemaal goed. Ik ben lekker moe als we thuis zijn en geniet dan van mijn rust.
M: Jij kan dit nog wel een tijdje volhouden zo?
K: Ik blijf dat ding eng vinden en ik denk niet dat dat zal veranderen. Maar zo wandelen is best vol te houden. En ik krijg meer dan genoeg beweging. Dus geen echte klachten.
M: Mooi zo.

260902

The delicate universal mental language

/1 Reactie/in /door

Omdat wij taal bezitten en ons hiermee kunnen uitdrukken, eigenen wij ons meteen heel veel toe. Namelijk het alleenrecht op fijngevoelige gevoelens.

De meeste mensen zijn er wel van overtuigd dat dieren basale gevoelens hebben zoals verdriet, boosheid, blijheid, pijn etc.

Maar zodra er door animal communicators meer fijngevoelige gevoelens vertolkt worden van een dier, haakt een grote groep af. Dit wordt te menselijk, vinden ze.

Maar is dat wel zo?

J. Allen Boone noemde het The Delicate Universal Mental Language. Ik haal dit vaak aan en kan er geen mooi Nederlands van maken.

Maar als je deze taal verstaat en je weet het om te zetten in de gesproken taal, dan ben je een rijk mens vind ik. Je hebt dan toegang tot zoveel prachtige communicatie. En ook tot gevoelens waarvan je inderdaad geleerd is dat die alleen voorbehouden zijn aan mensen.

Nou, vergeet het maar. Ook dieren hebben een palet aan gevoelens. Hun kracht is om in alle eenvoud in één woord of zin, één beeld of één mix van gevoelens neer te zetten waar wij veel woorden voor nodig hebben.

 

Doodgaan is een gedaantewissel (hond).

Ik wil mensen eerst kennen en dan ontmoeten (hond die moeite heeft met nieuwe mensen).

Ik ben niet afhankelijk van vermaak van buitenaf (kat die zichzelf uitermate goed vermaakt en daar geen mensen voor nodig heeft).

Wat is de opzet van vakantie? (hond die niet begrijpt waarom zijn mensen jaarlijks weggaan).

Ik weet niet wat je komt doen, maar het is okee (kat die mij niet kent maar zeer ruimhartig is om kennis te maken, ook al begrijpt ze het nut niet).

Hond van 17 die ik voorbereid op dat zijn einde gaat komen: “Ach, nu al?”

Ik ben gaan liggen en ben gegaan (kat die rustig gestorven is).

Paard voelt zich superverantwoordelijk voor de hele kudde (en gaat daar bijna aan onderdoor).

Kat schaamt zich omdat hij zo onbenullig was om uit het raam te vallen.

Ik moet namens de mens vragen of de hond bij hen wil blijven en ik vraag: Wil je hier blijven? Het is even stil en dan hoor ik: Nou, ik wil ook wel es naar buiten.

Hond die weet dat hij iets fout gedaan heeft, kruipt in mijn beeld weg als ik contact maak (schuldgevoel).

Wie mij wel eens ingeschakeld heeft om te tolken voor zijn/haar dier, weet dat ik ineens onbedaarlijk kan lachen als ik een beeld of opmerking van een dier binnenkrijg. Of dat ik met verstikte stem kan zeggen: ai, dat doet echt pijn in mijn hart (pijn van het dier dat ik dan voel).

Ja, op deze manier kunnen communiceren met dieren is een enorme rijkdom!

 

 

Spirituele omgang met bomenonderhoud

/0 Reacties/in /door

Ik ben beheerder van een mooi landgoed waar een spirituele stichting is gevestigd en daar haar activiteiten uitvoert. Helaas is er een strijd uitgebroken tussen bestuur en de mensen die het bos onderhouden. Het spitst zich toe op de renovatie van een bijzondere tuin.

In het verleden heb ik met deze bomen gesproken hoe we dat het beste konden aanpakken. De tuin is namelijk ontworpen volgens een bepaald principe met een groot aantal coniferen die nu, honderd jaar later, zeer uit de kluiten zijn gewassen en het tuinontwerp niet meer herkenbaar laten zijn. De coniferen moeten plaats maken voor kleinere exemplaren om weer in het oorspronkelijke ontwerp te passen. Toen hebben de coniferen mij gezegd dat de mooiste methode is om aan te kondigen dat we ze gaan kappen en vervangen door nieuwe kleinere exemplaren twee jaar voor de werkelijke kap. En om er vast kleine jonge boompjes bij te zetten, zodat de boomgeesten alle tijd hebben om te verhuizen naar de nieuwe coniferen. Het zou mooi zijn als die overgang twee jaar zou kunnen duren.

Het bestuur heeft een zorgvuldige afweging laten maken door een helderziende, die vooral op engelen gericht is. De keus werd gemaakt om alle coniferen in één keer te kappen en de wortels eruit te vrezen en dan nieuwe coniferen te planten. Mooi is om te zien dat een deel van de coniferen reeds aan hun afstervingsproces begonnen was. Dus door ze de tijd te geven zou het hebben kunnen werken. De coniferen hebben me laten weten dat dit niet de mooiste manier is, maar dat ze het accepteren en de harmonie belangrijker vinden dan hun welzijn.

Er is nog een ander punt. Iemand van het bestuur is met een bedrijf die bomen kapt door het bos gelopen en heeft een groot aantal bomen (ik schat ca. 80 bomen) aangemerkt als te kappen of grote dode delen eruit te halen. Door het bos lopend geven de bomen mij aan dat ze dit wel heel plotseling vinden en vragen ze tijd om hier aan te wennen en hun eigen voorbereidingen te treffen. Van dat grote aantal bomen is bijna de helft dood, zou geen probleem mogen zijn, maar is het wel, en de andere helft zijn bomen die bosbouwkundig het moeilijk hebben. Bijvoorbeeld een hele smalle esdoorn die het onder een beuk gered heeft om ook een plekje licht te krijgen bijvoorbeeld. Dit soort struggelaars, echte overlevers, worden nu ook gekapt en een enkele grote boom omdat hij licht wegneemt uit de meditatie tuin. De bomen vragen respijt, geef ze de tijd om te wennen aan het idee dat ze gekapt worden. Maar ook hier geldt, harmonie is belangrijker dan wat er uiteindelijk besloten wordt, vinden de bomen.

Ik begreep iets niet van de dode bomen die toch een probleem zijn om te kappen. Mij werd duidelijk gemaakt dat dit komt omdat dode bomen vol leven kunnen zitten. Leven van insecten en vogels die er in nestelen, maar ook leven van boomgeesten die zich erin gevestigd hebben. Je kunt dode bomen die belevendigd zijn door een boomgeest herkennen doordat ze veelal nog recht overeind staan, terwijl ze eigenlijk hadden kunnen en moeten omvallen. Er staan op het terrein een aantal van dit soort door boomgeesten belevendigde bomen, zoals de bekende beuk in de beukenlaan bij de tennisbaan en enkele tamme kastanjes. Er zijn er veel meer, maar dit zijn degene die ik (M) ken.

Later leerde ik in het bos dat bomen die dood lijken, helemaal nog niet dood zijn. Zo’n afstervingsproces kan tientallen jaren duren en zolang kan een schijnbare dode boom overeind blijven staan. Uiteraard zijn die bomen wel kwetsbaarder voor stormen en andere schadelijke invloeden als parasieten.

We zijn nu zeven jaar verder en het is mogelijk een conclusie te trekken. De coniferen die in één keer vervangen werden vonden het moeilijk maar hebben zich erbij neergelegd omdat ze harmonie belangrijker vonden dan hun tijdelijke verdriet. Ruim 30% van de vervangende coniferen zijn niet aangeslagen en zijn opnieuw vervangen. De bomen eromheen meenden dat de boomgeesten die in de oude coniferen huisden, onvoldoende kans hebben gekregen de overstap naar de nieuwe jonge coniferen te maken. Dat kun je achteraf beschouwen als een gemiste kans.

Van de 80 bomen die op de nominatie stonden om gekapt te worden zijn er inderdaad enkele dode helaas gekapt. Ik zeg helaas want dode bomen en dood hout is ongelooflijk belangrijk voor een levendig bos. En goed voor de biodiversiteit. De rest van de bomen staat er voor het overgrote deel nog. Een enkeling is bezweken door een herfststorm en dat kan altijd gebeuren, dat hebben de bomen zelf ook niet in de hand.

Eén van de grote problemen bij bosbeheer is altijd de balans zien te vinden tussen veiligheid en ruimte geven aan ontwikkelingen. Je kunt met bomen communiceren en je krijgt reacties. Maar wat een boom je nooit kan vertellen is wanneer hij gevaarlijk is geworden voor zijn omgeving. Omdat ook bomen niet op kunnen tegen stormen. Zelfs kerngezonde bomen kunnen overweldigd worden door stormen waar ze niets tegen kunnen ondernemen.
191120 – 260819

In memoriam Rozette

/1 Reactie/in /door

Rozette is niet meer. Ik heb het lichaam dat ze gebruikte om hier te kunnen zijn in wol gewikkeld en in een gat in de grond gestopt.

Maar ja, je kunt een lichaam wel ‘opruimen’ maar daarmee is het afscheid nog niet echt genomen.

De ochtend na haar overlijden maak ik contact.

R: Je blijft maar aan me trekken, hè?

P: Dit is mijn manier van afscheid nemen. Laat mij maar even. Ik heb jou ook altijd geprobeerd te laten in hoe je was.

R: Ik zie heus wel dat je de andere katten op mijn plek laat.

P: Ah, dus jij kijkt hier ook nog even rond. Betrapt.

Rozette heeft anderhalf jaar bijna de helft van het schip als haar domein gekregen. Een grote schuifdeur verhinderde contact met de andere katten. De raampjes zijn anderhalf jaar dicht geweest zodat Rozette niet naar buiten kon. Wat eerst als revalidatieplek begon, veranderde langzaam in langdurige opname. (Zie de diverse blogs die ik over Rozette heb geschreven.)

Ik wilde even een soort evaluatie houden met Rozette. Over hoe ze het leven ervaren heeft enzo. Maar zoals altijd loopt het gesprek weer anders. Het gaat ineens over mij.

R: Wat maak je het toch weer ingewikkeld.

P: Hoe bedoel je?

R: Je zit steeds te denken of je het wel goed gedaan hebt.

P: Ja, zo zitten wij in elkaar. We hebben bepaalde normen en waarden, daar willen we aan voldoen. Ik wilde jou niet verwaarlozen maar je was een lastige om voor te zorgen.

R: Dat je moet zorgen voor iemand is wat jij ervan maakt. Daardoor kleeft er van alles aan je.

Ik weet precies wat ze bedoelt. En ik zie ook dat zij het anders aangepakt heeft. Rozette ging in dit leven voor solo. Maar toch heeft ze wel verbinding gemaakt. En specifiek met mij.

P: Toch een vraag: Hoe was de laatste tijd voor je?

R: Het lijf werd brozer.

Ik grinnik en denk aan het steeds dunner wordende lijfje. Er kwam een tijd dat ze amper meer at. Ik heb allerlei merken voer gekocht voor haar. We zijn geëindigd met Sheba en een soort soep. Vlees drijvend in vocht. Nooit eerder van gehoord.

Overal lagen plukken haar terwijl ze niet kaal werd.

P: Ik heb me wel zorgen gemaakt of je ziek zou worden en naar de dierenarts moest gaan.

R: Je weet wat ik je over de dierenarts gezegd heb.

P: Dat weet ik heel goed en dat baarde me ook wel eens zorgen. Want wederom: ik wilde je niet verwaarlozen.

Drie dagen voor ze overleed vroeg ik haar of ik misschien iets voor haar kon doen. Ik kréég me een sneer: het was háár lijf en ik moest me er niet mee bemoeien.

P: Ik heb gisterochtend nog een waterpas plateau voor je gemaakt. Want ik dacht ineens dat je misschien wel gewoon een vorm van zeeziek was omdat het schip scheef ligt in verband met de lage waterstand.

R: Ja, jij weer met je zorgding. Maar het is okee, het was goedbedoeld.

Ik moest gisteravond ineens denken aan de middag, toen ze overleed. Ik zat in een wei met kippen en droeg een kippenmonoloog voor aan een groep van 30 of 40 mensen die op strobalen zaten te luisteren. Ik raakte ineens geëmotioneerd toen ik aan het voorlezen was en dat verbaasde me. De tekst was er niet naar om geëmotioneerd te raken. Ik herpakte mezelf en vervolgens gebeurde het weer.

P: Was jij dat?

R: Ja, ik dacht ik meld het even. Dat was nou mijn zorgding.

P: Dus je hebt je afgemeld?

R: Ja. “Ik ga.”

P: Dat vind ik heel lief van je, ook al verstond ik het toen niet. Ik voelde wel de emotie.

Ik ben even stil en laat deze daad van Rozette op me inwerken. Hoe vaak zal het voorkomen dat we berichten binnen krijgen die we op dat moment niet verstaan en dus niet oppikken?

P: Kunnen we zeggen dat we wederzijds respect hebben gekregen voor elkaar?

Het is lang stil. Dan reageert Rozette.

R: Overweeg toch es om minder te zorgen.

Nu denk ik een tijdje na. Het is lastig om niet te zorgen voor. Zorg voor mensen, zorg voor dieren, zorg voor de omgeving, zorg voor mezelf.

Rozette is er een beetje klaar mee en breit er voor ons beiden een eind aan.

R: Nou ja, als het teveel wordt, denk dan nog es aan mij en hoe ik het gedaan heb. Dan zie je hoe het ook kan.

P: Maar wij zijn toch ook wat met elkaar aangegaan? Dat heb je toch maar gedaan.

R: Dat kon alleen omdat jij mij accepteerde/respecteerde. Je wilde je met mij bemoeien, maar het is je kracht om het te kunnen laten.

P: O, Rozette, je bent wel een diertje dat altijd in m’n hart zal blijven, hoor. Je bent een heel bijzonder exemplaar.

R: Jaja, ga nu maar weer. Het wordt te klef zo.

Met gegrinnik neem ik afscheid van Rozette. Het is nu al een legendarische kat.

Natuurbranden – droogte: waar maak je je druk over?

/1 Reactie/in /door

Ik maak me al langere tijd grote zorgen over hoe wij mensen omgaan met de natuur. Mijn diergesprekken zijn ook voor mij een onderdeel om er achter te komen hoe dieren reageren op de afbraak die overal plaatsvindt. Het grappige daarbij is dat de dieren die zorgen van mij veelal niet delen. Zij zijn veel meer van accepteren wat er is en niet heel erg van zorgen van morgen. Zij leven extreem in het nu. Daar denken we vaak van dat dat mooi is, maar als we allemaal in het nu zouden leven, dan verandert er niets en juiste die verandering naar verbetering is noodzakelijk. Al helemaal in een wereld waarin openlijk klimaatbeleid als zinloze reactie op een hoax wordt afgedaan en natuurbeleid maar ten koste gaat van onze concurrentiekracht. Is dat een wereld waar ik in wil leven?
Aangedaan door alle ellende van natuurbranden en droogte die ons overkomen (de ark waar Piek op woont ligt zelfs behoorlijk scheef door de droogte), word ik uitgenodigd door een meerval om eens te praten.

M: Beste Meerval, waarom nam je contact met me op? En heb je een naam, zodat ik deze dialoog wat gemakkelijker kan schrijven, want twee keer M is niet erg duidelijk voor de lezers.
L: Noem me maar Loer als je behoefte hebt aan een naam, ik heb daar geen moeite mee. En ik wilde graag met je praten omdat ik mijn inzichten, die anders zijn dan de jouwe, wilde delen. Je kunt ook anders kijken naar alles wat er gebeurt.
De natuur is cyclisch, alles gebeurt in kringlopen. In deze grote kringloop loopt de temperatuur wereldwijd op, in een kleinere kringloop loopt de temperatuur ook op, deze twee versterken elkaar waardoor we nu extreme hitte kunnen krijgen. Voor de natuur betekenen alle kringlopen aanpassingen. De natuur staat nooit stil, er is continue beweging en beweging is aanpassen aan veranderingen. Sommige soorten trekken noordwaarts omdat het te warm wordt, dat geldt niet alleen voor dieren maar ook voor vegetatie, alleen hebben die er veel langer voor nodig. Sommige soorten kunnen zich onvoldoende snel aanpassen en raken achterop en kunnen uitsterven. Natuurbranden ruimen oude natuur op en daar komt nieuwe natuur voor terug, die beter past bij wat er nodig is.

Sommige soorten kunnen zich onvoldoende snel aanpassen en raken achterop en kunnen uitsterven. Natuurbranden ruimen oude natuur op en daar komt nieuwe natuur voor terug, die beter past bij wat er nodig is

Zo gaat het ook met droogte, dat verloopt ook in cycli. We hebben de langlopende cyclus van opwarming waar droogte ook deel van uitmaakt. Daarnaast hebben we de kortlopende cyclus van het warme weer, wat ook grotere droogte met zich meebrengt.
M: Je zegt dus eigenlijk we zitten in twee verschillende cycli, een langlopende cyclus van opwarming en een kortlopende weer cyclus. Die twee samen maken het momenteel extreem.
L: Daar heb je gelijk in. Dit gaat dus weer voorbij. En je weet ook wat er nu niet aan regen valt, komt geheel volgens de cyclus een ander moment. Dan krijgen we weer overstromingen op plekken waar we dat al wel verwachten en ook op plekken waar dat nooit verwacht werd.
M: En wat doet dat met jou?
L: Voor mij is droogte helemaal geen probleem. Wij overleven onderin het water, waar de modder is, dat is dus het laatste water dat er nog is. Het moet wel heel extreem worden willen wij er echt problemen mee krijgen. Het is voor ons eerder een voordeel die lage waterstand, ons voedsel komt naar ons toe. Bij wijze van spreken krijgen we ontbijt op bed. Daarnaast is een deel van ons als Afrikaanse Meerval handig uitgerust, als het moet kunnen zij over land naar een ander water verhuizen.
M: Dan ga je toch dood als je over land reist?
L: Nee, zij kunnen in het water en ook beperkt op land overleven.
M: Welke lering moet ik nu uit jouw verhaal trekken?
L: Heb je die nog niet meegekregen? Maak je niet druk. Alles is continue in beweging. De huidige tijd van ontkennen van klimaatverandering gaat weer voorbij. Of je er nu in gelooft of niet, het verandert toch, daar verander jij niets aan.

De huidige tijd van ontkennen van klimaatverandering gaat weer voorbij. Of je er nu in gelooft of niet, het verandert toch, daar verander jij niets aan

M: Dat ben ik toch niet me je eens. Als niemand zich er druk over zou maken, dan komt het bewustzijn dat wij mensen onze Aarde aan het verwoesten zijn, bij niemand binnen en gaat iedereen gewoon zijn gangetje, terwijl we de maatschappij juist moeten veranderen.
L: Daar heb je gelijk in, maar die verandering komt er toch wel, met of zonder jou.
M: Wil je zeggen dat mijn tientallen jaren inspanning om mensen bewust te maken van wat we de natuur aandoen, zinloos is geweest?
L: Dat wil ik zeker niet zeggen. Het is belangrijk dat er mensen zijn zoals jij, verandering van bewustzijn over wat er gebeurt is hard nodig en mede door jouw inspanningen en vele, vele anderen, komt die verandering er eerder aan dan je zelf verwacht. Dus in dat opzicht doe je zeer zinnig werk. Je helpt het versnellen dat het beter gaat worden. Maar de cyclus gaat wel gewoon zijn gang. Je moet dat beschouwen als een grote tanker op zee, die ergens heen vaart en die jullie met jullie inspanningen telkens een klein zetje geven om van richting te veranderen, uiteindelijk kan daardoor die tanker 180 graden draaien en heb je de tegenbeweging bereikt. Je bent dus een versneller en de ontkenners zijn vertragers. Uiteindelijk komt de verandering, vroeg of laat.
M: Dat is dan tenminste troostrijk. Dank je wel voor dit gesprek. Wilde jij er nog wat aan toevoegen?
L: Ik weet dat je niet echt iets met vissen op hebt, maar ik vond het leuk om dit te doen.

Daar zit ik dan, een beetje terecht gewezen over hoe ik in het leven sta en me druk maak. Maar ook met een onwaarschijnlijk verhaal van een Meerval die ook op land kan overleven. Ik kan het me niet voorstellen en dat ga ik dus opzoeken.

260805

De prinses en haar zomerkoninkjes

/2 Reacties/in /door

Lieve AnimalTalks-liefhebbers, begin dit jaar heb ik na tien jaar mijn verderop gelegen moestuin opgegeven. Omdat ik in hart en nieren een tuinvrouw ben, was dit een moeilijke beslissing die ik al een paar jaar had uitgesteld.

Zonder de moestuin heb ik nu veel meer tijd voor de tuin bij mijn huis, voor spelen en wandelen met Maya, voor mijn rol als dierentolk én voor meer momenten van rust. Daar geniet ik enorm van.

De aardbeienpot
Als pièce de résistance had ik alleen de aardbeienpot uit de moestuin mee naar huis genomen. Hij staat te pronken op het terras met verschillende aardbeienrassen erin, bedoeld voor een zo lang mogelijke oogst.

Zo kocht ik vorig jaar in Schotland alpine aardbeienplantjes die volgens het kaartje tot in november en zelfs december vrucht kunnen dragen. Leuk voor de kerstdis: mini-aardbeitjes van eigen kweek op het bord. Ik verheug me nu al op de ongelovige gezichten van de familie!

Geen oogst
Overigens ben ik zelf niet eens zo gek op aardbeien; de pot is nog van mijn moeder geweest. Omdat zij van mijn vader jaar in jaar uit de eerste aardbeien kreeg, kocht ik deze pot voor haar toen hij dat niet meer kon doen. Ik vermoed dan ook dat het hele idee van de aardbeienpot op mijn terras symbool staat voor mijn laatste restje verweer tegen het opgeven van de moestuin.

Een tanend verweer… Hoewel ik er al vele aardbeien in heb zien zitten, heb ik er namelijk nog niet één geoogst. Hierna vertel ik hoe dat zo gekomen is, want Maya weet daar meer van.

B: Lieve Maya, mag ik even met je kletsen?
M: Ja, maar ik weet al waar dit over gaat.
B: Oh ja?
M: Jij doet het niet, dus doe ik het maar.
B: Je doelt op de aardbeien?
M: Ja, die vind ik erg lekker en jij eet ze niet. Waarom eigenlijk niet?
B: Ik was aan het wachten op een voorraadje oogst aan de takjes.
M: Die hing er toch?
B: Ja, dat klopt wel. Maar ik wilde ze plukken voor de verjaardag van oma hier in de tuin en ze aan haar geven.
M: Oooh… en toen waren ze weg.
B: Ja, heel netjes van de takjes geplukt.
M: Waarom heb je me dit niet verteld? (Ze doelt op wat mijn bedoeling was.)
B: Dat weet ik ook niet. Dat had ik inderdaad wel even kunnen doen.
M: Ja, je vertelt me altijd hoe lief en belangrijk ik ben, of dat je naar afspraken gaat of boodschappen gaat doen en zo en zo laat terug bent, maar niet van die dagelijkse dingen.
B: Nou, daar heb je gelijk in!
M: Als wij écht een relatie hebben, dan wil ik dat je me die dingen ook vertelt. Of de dingen waar je je zorgen over maakt. Of als je verdriet hebt, dan kun je in mijn vacht snikken. Dit vertelde Jody, de hond van een van jouw cliënten gisteren ook aan haar mens, maar zelf doe je het niet.
B: Nou, dit gesprek gaat weer een heel andere kant op dan ik had verwacht. Ik dacht: ik houd het eens lekker luchtig en zomers. Over aardbeien in de pot die in jouw bek en buikje verdwijnen.
M: Ja. Maar zo gaat het nooit, hè?
B: Nee, eh… er komt altijd iets anders boven drijven.
M: Ja. Jij kletst me de oren van mijn hoofd. Maar vertel me ook wat er écht toe doet. Daar ben ik ook voor. Je hoeft me niet te sparen.”
B (ik voel een brok in de keel komen): Oh, daar schiet ik van vol. Omdat ik weet dat het waar is wat je zegt, en zo waardevol. Kun jij je verhaal eigenlijk wel voldoende bij míj kwijt, Maya?
M: Ik heb niets te klagen. Maar je spreekt zó gemakkelijk met dieren, dat ik het erg leuk zou vinden als wij dat samen vaker zouden doen. Niet dat je mij vergeet of verwaarloost, hoor! Dit móet ik echt even gezegd hebben. Anders denken je lezers dat ik iets tekortkom, terwijl ik in alle opzichten jouw prinsesje ben. Ook qua kletsen.
B: Het prinsesje dat van de zomerkoninkjes geniet…
M: Jazeker! Ik ben er gek op. Maar wel pas als ze rood en rijp zijn!

Lieve AnimalTalks-liefhebbers, wat geniet ik ervan als Maya geniet. Ook van de aardbeien. En dat ze zich zonder gêne uitspreekt, wat een blijk van vertrouwen!

Elke dag een nog groter feest
Ik neem me voor om vanaf nu ’s avonds de dag met haar door te nemen als ik sta te koken in de open keuken. Ze ligt dan op haar dekentje op een stoel en slaat alles gade wat ik doe. Heel betrokken. Veel meer dan ik me besefte.

Toen ik haar dit nieuwe avondritueel voorstelde, zei ze superblij: “Dan wordt elke dag een nog groter feest!”. Zo, die steek ik in mijn zak; daar kan geen aardbei tegenop!

Slotvraag: Deel jij ook je dagelijkse beslommeringen en diepere gevoelens met je dier? Ik ben heel benieuwd naar jouw rituelen!

‘Ik nestel me in mezelf’

/1 Reactie/in /door

Mijn beurt om een blog te schrijven. De ooievaar heeft zo’n saai verhaal dat ik het niet blogwaardig vindt. De bever vraagt: ‘Waarom contact?’ Hij laat zien dat hij juist met rust gelaten wil worden en het al bijna teveel vindt dat ik hen af en toe zie.

Sjonge, wil dan niemand met me praten?

Ik zie 14-jarige Sjaantje in haar mand naast me liggen. Diep in slaap, zoals altijd de laatste tijd. Zou zij willen babbelen?

Ze laat zien dat ze zich steeds dieper in zichzelf terug trekt. ‘Het is een veilige plek, ik kan er goed uitrusten.’ Ze laat me voelen hoe het voelt en het is net een holletje in zichzelf. Zo te voelen gaat het lichaam ook op een laag pitje. ‘Ik nestel me in mezelf,’ zegt ze tevreden.

Ik denk aan al die momenten dat ze helemaal uitgeschakeld ligt, het tongetje uit haar bijna tandeloze bekkie. Het maakt me altijd zacht en ik voel dan dat m’n gezicht zich in een glimlach vormt.

We nemen even de dagelijkse gang van zaken door.

200 meter lopen vanaf mijn kantoortje naar het schip. ‘Pfff, soms is m’n lijf zo zwaar, dan kom ik slecht vooruit.’ Dat zijn de momenten dat ik haar optil en met teveel belasting voor mijn rug draag ik haar naar het plasplekje bij het schip.

Snuffelen. Sjaan laat zien dat ze soms niet meer helemaal wijs wordt uit de luchtjes. Het gaat allemaal langzamer in die kop. Het zijn de momenten dat ik naar haar toe moet lopen om haar weer in de benen te krijgen. Anders staat ze er tien minuten later nog.

Familiefeestjes. Sjaan leeft op. ‘Dat vind ik altijd zo leuk!’ Het klopt dat ze dan de hele tijd wakker is en rondloopt.

Boodschappen doen met mijn oude moeder. ‘Je mag me ook wel es thuislaten, hoor,’ zegt ze. Hier sputter ik tegen. Vaak moet ik na de boodschappen een flink aantal uren werken in de zorg en dan vind ik dat ze te lang alleen is. ‘Het is wel vermoeiend,’ probeert ze nog. Maar ik ben onverbiddelijk. Ik moet ook aan mijn eigen gevoel denken en teveel uren alleen op een dag vind ik niet hond-waardig. Nog niet.

“Is deze evaluatie genoeg voor nu?” vraag ik Sjaan.

‘Zo gaat het goed,’ vat ze haar huidige bestaan samen.

14 maanden geleden schreef ik ook al over haar, De ouder wordende hond. Ik hoop dat ik over 14 maanden weer een blog kan schrijven.

PS Heel flauw: op het moment dat ik deze blog schrijf zit er steeds een ooievaar te klepperen. Wie weet komt er een moment dat ik toch nog es een interessant gesprek kan voeren met een ooievaar. Ik wilde graag weten hoe het leven is met zo’n giga snavel aan je kop :).

Lesje loslaten – ga met de flow

/1 Reactie/in /door

M: Hyronimus, je liet je laatst weer nadrukkelijk zien, wil je me wat vertellen?
H: Nou het is al weer lang geleden en het leek me passend om weer eens te praten.
M: Mee eens. Waarom zie ik je alleen als ik de bossen in ga en zie ik je nooit nabij mijn huis in de buurt?
H: Dat is simpel, jij woont midden in het dorp, daar heb ik helemaal niets te zoeken. Mijn domein zijn de bossen en velden, geen steden. Dus als je me wilt zien, kom hierheen.
M: Dat ben ik van plan, maar de tegenstand is groot.
H: Daar wilde ik het wel even met je over hebben. Je weet dat als dingen niet soepel lopen, er iets niet goed zit. Dan loopt je niet in de pas met het Universum. En wat schort er bij jou aan? Je wilt teveel sturen en alles regelen, maar zo krijgt het Universum niet de kans je te helpen. Laat het los, laat het over, het komt wel goed als je los kunt laten.

Je weet dat als dingen niet soepel lopen, er iets niet goed zit. Dan loopt je niet in de pas met het Universum

M: Maar wat is goed?
H: De juiste oplossing voor je wensen en noden.
M: Maar welke oplossing?
H: Precies dat bedoel ik, je wilt weer het heft in handen nemen en bepalen welke oplossing het moet worden. Dat werkt zo niet.
M: Natuurlijk iedereen kent de les ‘ga met de flow’, maar als je iets graag wilt zul je je daarvoor moeten inspannen. Mijn grootmoeder, die in haar eentje vier zoons heeft opgevoed en dat deed door onder andere Staatsloten te verkopen, had een wijze uitspraak: ‘Je moet het geluk een kans geven’. Als je geen loten koopt, kun je ook niet winnen. En ik beschouw mijn inspanningen als loten kopen, je moet er wel wat voor doen.
H: Daar heb je volkomen gelijk in, maar je hebt nu wel genoeg loten gekocht, laat het even gebeuren. Wacht nu maar op de trekking.
M: Gemakkelijker gezegd dan gedaan.
H: Richt je even op een andere hobby.

Ik moest even met Kaila naar de dierenarts, altijd feest voor haar. Ze had een extra stempel in haar paspoort nodig. Ben inmiddels weer terug en we pakken het gesprek weer op.

H: Zo Eddy, je hebt je mind kunnen verzetten, wat word je nieuwe hobby om even de andere dingen los te laten?
M: Je bent er weer snel bij. Ik vind het moeilijk om nu ineens niets meer te doen en gewoon passief zitten afwachten. Dit project heeft het nodig dat er iemand aan trekt anders wordt het nooit wat.
H: Dat is precies wat ik bedoel, je kunt niet loslaten. En dat moet je doen om het project in zijn eigen flow te laten komen. Die kun jij nu niet forceren.
M: OK, ik ga vrijdag voor een weekje met vakantie met Kaila en mijn kinderen en kleinkinderen. In die periode zal ik geen acties ondernemen.
H: Dat is niet genoeg, je blijft er wel aan denken en daarmee blokkeer je alles. Je moet nu echt even helemaal alles loslaten, zelfs niet (te veel) over denken. Er moet zich iets in het Universum manifesteren en dat blokkeer jij door maar door te blijven gaan en nog weer een keer ergens anders te gaan trekken. Was allemaal zinvol, je hebt er ook veel door bereikt, maar nu moet je loslaten, echt loslaten.

Er moet zich iets in het Universum manifesteren en dat blokkeer jij door maar door te blijven gaan

M: Ik heb je goed gehoord en ik begrijp het, maar het is oh zo moeilijk. Ik ga mijn best doen.
H: Dat is niet voldoende, je moet het gewoon doen.
M: Jeetje wat ben jij toch altijd streng voor mij. Maar dank je wel voor dit gesprek.
H: Heb je jezelf nu echt voorgenomen om los te laten?
M: Ja.
H: Dan wens ik je een fijne week weg. Succes.

En zo ken ik Hyronimus, altijd het laatste woord, een geweldige leermeester, maar zo streng.

Het rake lesje van de wolf

/3 Reacties/in /door

Lieve AnimalTalks-liefhebbers, een week of wat terug kwam ik tijdens een vroege avondwandeling de wolf weer tegen. Omdat ik in het bos woon, zie ik hem met regelmaat. De eerste keer stak hij vlak voor mijn neus een geitenpaadje over waar ik met Maya liep. Eenmaal overgestoken bleef hij staan om naar me te kijken.

Een andere keer, tijdens een late avondwandeling, zat er een goudjakhals (een kleine wolfachtige) ineengedoken in de berm naar me te kijken. Ik scheen nota bene met een zaklamp in zijn gezicht. Weliswaar per ongeluk, want ik zocht Maya, maar toch. En pas stond er plotseling weer een wolf naast me, terwijl ik al mijmerend de ‘ski-helling’ in Leersum (ja, die bestaat) naar beneden afliep.

De ontmoeting
Ik merkte de wolf op, omdat ik zijn voetjes in het knisperende gebladerte hoorde wegdraaien van het pad. Ik hoorde maar drie stappen, en het plotselinge ophouden van het lichtvoetige geritsel maakte me alert. Wat is daar? Een ree tippelt meestal verder door, dieper het bos in, om van een grotere afstand te kijken. Maar deze wolf bleef na drie stappen stilstaan tussen de bomen en struiken.

Ik zag hem meteen staan, hoewel hij bijna volledig opging in de kleuren van het bos. Hij had zijn staart naar het pad gekeerd en zijn schouders en kop half naar mij toegedraaid. Zo keek hij me van opzij aan. In stilte hadden we even contact.

De stilte werd echter verbroken doordat Maya nogal speels naar de wolf ging blaffen. Ik vond dit te uitdagend en ongepast voor de situatie. De stilte voelde veilig en de ontstane onrust niet. Daarom besloot ik met een wijdere omtrek dan normaal de route naar huis te kiezen. En ook om mijn eveneens in het bos wonende buren te appen over deze ontmoeting. Maar toen ik zijn lichtvoetige geritsel ineens weer achter me hoorde, liepen we meteen door naar huis.

Vandaag zocht ik opnieuw contact met de wolf en besloot ik om deze blog te schrijven.

In gesprek met de wolf
B (Barbette): Dag Wolf, mag ik nog even contact met je maken?
[De wolf knikt vriendelijk.]
B: Waarom kwam ik je tegen?
W (wolf): Ik wilde je alert maken.
B: Dat heb je gedaan. Ik zag je lopen en stilstaan. Je keek me aan, een beetje van opzij.
W: Ja, je bent een lief en liefdevol mens. Samen met je hondje. Je bent een healer. Van de natuur, en van nature.
B: Wat mooi dat je dat gezien hebt, een healer. En dat stuk van de natuur.
W: Dat is niet zo moeilijk te zien. Het is je trouwens al eerder gezegd, door het bos zelf.

Dat klopt. Mijn collega en vriendin Jordie hoorde dit van het bos, een jaar na de valwind in Leersum. Het was tijdens een ‘psychic sight seeing’ met een paar collega’s en oud studenten aan de healing en reading opleiding. Haar informatie betrof precies dit deel van het bos achter mijn huis. Bijzonder. Enfin, omdat ik van de dieren heb geleerd ‘not to beat about the bush’ kom ik meteen terzake.

B: Waar wilde je me alert op maken? Op jou?
W: Haha, je windt er ook geen doekjes om! Nee, je hoeft niet alert te zijn op mij. Op jezelf natuurlijk! In de dierenwereld kijkt iedereen eerst naar zichzelf. Er is wel samenwerking, maar zonder jezelf te vergeten.

Oh, ik voel al waar dit heen gaat. Er komt een lesje aan. En ook nog eens eentje waarvan ik dacht dat ik hem ondertussen écht al had geleerd. De wolf vindt kennelijk van niet.

W: Voel je hem? Jij hebt nog steeds de neiging om jezelf te vergeten. Je kunt veel aan, dus je trekt ook veel aan. Maar waar ligt jouw afbakening?
[Stilte]
W: Door mij de ruimte te gunnen, geef je jezelf ruimte. Door naar mij te kijken, een wolf in het bos die naar jou kijkt, kijk je naar jezelf. Wie ben ik? Wat doe ik? Wat verwacht ik in het hier en nu van mezelf? Op de antwoorden die je vindt, baseer je je keuzes. Je koos voor jezelf door mijn ruimte te respecteren en met een wijdere omtrek naar huis te gaan. Niet uit angst, maar vanuit herkennen, weten en voelen wat nodig is. Voor jezelf en voor je hondje. Dat was goed. Dat is wat ik je wilde laten ervaren.
[Weer stilte].
W: Toen je verderop stilstond om te appen – en dus weer met anderen bezig was in plaats van met jezelf – stond ik even achter je te ritselen. Om je opnieuw alert te maken op jezelf.
B: Ja, je attendeerde me erop dat ruimte maken nodig was en zo doende voor mezelf en voor Maya te kiezen. Voor stilte en een veilige route. Twee keer inderdaad. Ik vond dat appen achteraf zelf ook niet zo handig van me. Wat je op dat moment deed, was ‘leading from behind’. Onzichtbaar, maar zachtjes hoorbaar en voelbaar.
W: Ja, want jij hebt weinig nodig om weer op je eigen spoor te komen. Zoals je ook tegen je buurvrouw zei: ‘Als je elkaar over en weer respecteert, is er niet zoveel aan de hand.’ Je zei dit over jouw ontmoetingen met wolven van dichtbij, maar het is een diepe wijsheid die altijd geldt. Daarom vraag ik je: waar is jouw zelfrespect, als je jezelf zo gemakkelijk vergeet?

Ik voel me betrapt. Daar ga je dan met je goede gedrag en intenties. Maar de wolf heeft een punt, en ik besluit het te omarmen.

B: Oef, die raakt. Ik zat de afgelopen weken in een onverklaarbare ICT-crisis (die inmiddels is opgelost). Ik hield ternauwernood het hoofd boven water, want de verplichtingen lopen immers door. Veel stress. Ik vergat mezelf volledig, omdat mijn focus te veel naar buiten lag en te weinig naar binnen. Prompt werd ik ook nog ziek (en ben inmiddels weer beter). Het klopt, ik vergat mezelf. Ik besef dan onvoldoende dat ik daarmee mijn zelfrespect geweld aandoe. En als dat er niet is, kom je te traag uit zo’n onbeholpen toestand. Hoe vaak ga ik deze les nou nog leren…

Ik laat dit even op me inwerken. Ik ben er niet verrast over dat de wolf zo’n waardevolle boodschap voor me heeft.

B: Ik dacht dat je misschien welpjes had en jezelf daarom liet zien. Maar omdat ik twijfelde over dit motief, wilde ik contact met je leggen. Met wat je me nu vertelt, ben ik blij. Er zitten zoveel kanten aan deze les, met alsmaar diepere inzichten.
W: Dat doe je goed. Je loopt niet weg voor een lesje zelfkennis! Je bent voor mij een dankbaar doelwit. Zonder jouw alertheid en sensitiviteit had je me niet gehoord, niet gezien en had je mijn boodschap niet ontvangen. Je hebt al zeker vijf keer een wolf van dichtbij meegemaakt en je was nooit bang. Ik hou van jou en kijk graag naar je. Je hebt veel dierlijke kwaliteiten, en je beseft het niet eens. Want zelfs als je ons niet hoort of ziet, weet je toch dat we er zijn. Je voelt het. Je weet veel meer dan je van jezelf weet, maar dat is ook je onbewuste valkuil. Omdat ik van je houd als collega dier en collega leider, want dat ben je, wil ik je beschermen. Ik wil je attenderen op zelfliefde en zelfrespect als je het even dreigt te vergeten. En omdat dit thema openlijk mag worden uitgedragen, ben ik blij met dit gesprek en je besluit om er een blog aan te wijden. Zo geef je ook mijn stem de ruimte.
B: Dank je wel, Wolf. Fijn dit. Ik voel me vereerd en gesteund. Ik kijk nu ook anders aan tegen mijn eerdere ontmoetingen met wolven. Ik voel nu ook ineens veel rust vanbinnen, na de hectiek met de ICT en de doorlopende verplichtingen. Nogmaals dank.

De wolf vervolgt zijn weg na een bekrachtigende staartslag opzij. Met een rustig gangetje, precies zoals ik hem in eerdere ontmoetingen heb leren kennen.

Wees alert op jezelf
Lieve AnimalTalks-liefhebbers, wat is het in alle eerlijkheid toch uitdagend om elke drie weken een blog te schrijven. Telkens weer ontdek ik dat er in het contact met de dieren heel persoonlijke dingen worden blootgelegd. Waarom doe ik dit? Waarom stel ik me zo kwetsbaar op, nota bene zwart-op-wit en online?

Meteen ‘hoor’ ik het antwoord: via de ander leer je jezelf kennen. Ik nu via de wolf, en jullie wellicht via mij. Want ik ben vast niet de enige die dit rake lesje van de wolf kan gebruiken: wees alert op jezelf.

Veel dank voor jullie aandacht en een lieve, helende groet. Ook namens de wolf.