Wat heeft het corona virus ons te zeggen? – deel 2

/1 Reactie/in /door

In het eerste deel vertelde het corona virus ons wat de oorzaak van het virus is en waarom het juist nu gekomen is en hebben we gezien wat verschillende experts daar van vonden. In dit deel 2 van het artikel ‘Wat heeft het corona virus ons te zeggen’ laten we meer zien van de impact en wat we er tegen kunnen ondernemen. Steeds ook vanuit het standpunt van het virus zelf.

Hoe heeft het zo uit de hand kunnen lopen?

Het corona virus, officieel Covid‐19 of SARS‐CoV‐2 virus genoemd, heeft zich binnen enkele maanden over de hele wereld verspreid sinds de uitbraak in China in december 2019. In onderstaande grafieken is de toename van het totaal aantal gedetecteerde besmettingen wereldwijd te zien, inclusief genezen of overleden patiënten. Het werkelijke aantal besmettingen zal hoger liggen omdat lang niet iedereen wordt getest, maar deze cijfers geven wel iets weer over de trend.

Links het aantal besmettingen met het corona virus en rechts het aantal doden per miljoen inwoners
in de verschillende landen (bron: De Volkskrant 28.03.2020)

Uit de beide grafieken is te zien dat het virus zich heel snel wereldwijd verspreidt en dat het daardoor ook een grote impact heeft. Maar het is zeker niet het dodelijkste virus. Het vogelgriepvirus H5N1 heeft bij mensen een sterftepercentage van 60 procent. Ter vergelijking: het sterftepercentage van het huidige corona virus ligt momenteel rond de 3 procent. En het betreft vooral oudere en zwakkere mensen, uiteraard met uitzonderingen.

Ook nu de vraag aan het virus wat zij er zelf van vindt.

M: ‘Hoe heeft het zo uit de hand kunnen lopen als het juist nu doet?’
C: ‘Ook dat is een opvallend verschijnsel. Waar loopt het het meeste uit de hand? Daar waar de gemeenschapszin ernstig in het gedrang komt. Er zijn uitzonderingen omdat landen soms niet handig reageren op de problematiek of het in het begin niet tijdig serieus nemen.

Door alleen maar de aantallen besmettingen en doden te tellen en daarna weer over te gaan tot de orde van de dag door als enige antwoord een vaccin te ontwikkelen, zou niet de juiste reactie zijn en niet echt helpen het evenwicht weer te herstellen. Dan zal er over enkele jaren weer iets anders ontstaan. Deze pogingen om het evenwicht te herstellen zullen blijven komen, zolang de mens niet inziet dat ze zelf moet werken om het evenwicht weer te herstellen. Dat betekent een hele andere omgang met het ecosysteem Aarde. De mens moet leren begrijpen dat het een in zichzelf werkend systeem is dat ondersteuning nodig heeft en geen strijd tegen het ecosysteem. Dus leer te werken met de systemen die beschikbaar zijn op Aarde om evenwicht te bewaren en probeer de strijd tegen de systemen op te geven en te veranderen in meewerken met de ecosystemen. Zolang jullie als mensen niet begrijpen dat jullie zelf een onderdeel van het systeem zijn en dat je het niet willekeurig kunt aanpassen en naar je hand kunt zetten, zolang zullen pandemieën noodzakelijk zijn. Maar het kan nog veel verder uit de hand lopen. Het heeft alles te maken met hoe de mensen spiritueel op de uitbraak reageren als volk. Als hier niets van geleerd wordt, zal het virus, mogelijk gemuteerd, regelmatig terugkomen. Steeds in de hoop dat de mensheid hiervan gaat leren. De wereldwijde reactie op ons is helaas niet hoopgevend.’

Wat kunnen we als mensheid ondernemen tegen het coronavirus?

Deze vraag is weer aan het bewustzijn van het virus voorgelegd.
M: ‘Wat kunnen we als mensheid ondernemen tegen het corona virus?’
C: ‘Er dient een besef te komen dat jullie anders met de natuur moeten omgaan. Dat blijft het hoofdthema. Daartoe zijn er opinievormers nodig. Je ziet al regelmatig artikelen verschijnen waarin de stelling wordt geuit dat we anders met de wereld moeten omgaan. Ruimte geven aan de wilde dieren, jullie laten steeds meer van hun natuurlijke habitat verdwijnen, waardoor de dieren gedwongen worden om dichterbij de mensen te komen. Daarbij kunnen eenvoudiger ziektes worden overgedragen. Dat is een van de vele kanten, dus stop met het steeds verder verstoren van natuurlijke evenwichtsgebieden en trek je terug uit randgebieden en laat die weer aan de natuur. Die herstelt dan zelf het evenwicht wel weer. Dat kost tijd en zouden jullie wel kunnen helpen, maar daar moeten dan wel mensen bij betrokken worden die het begrijpen en niet uit commerciële overwegingen doen. Ook de omgang met dieren moet herzien worden, niet alleen wilde dieren of vrije dieren, maar ook met de dieren in de veehouderij, intensief of extensief, en de huisdieren. Maar dan zijn we er nog lang niet. Jullie hebben echt alles verpest de afgelopen honderd jaar. De bodem, de lucht, het water, alles moet weer op natuurlijke wijze hersteld worden en alleen zo kunnen we voorkomen dat dit nooit meer hoeft te gebeuren.’

Bovenstaande wordt door verschillende wetenschappers bevestigd. Onder andere Kate Jones, hoofd ecologie en biodiversiteit aan de Universiteit van Londen, onderzoekt niet alleen hoe de inperking van het leefgebied van dieren tot een toename in zoönosen leidt. Ook kijkt ze hoe de afname in biodiversiteit het opkomen van nieuwe infectievirussen bevordert. ‘Hoe meer het ecosysteem is verschraald, hoe groter de kans is dat de overgebleven diersoorten meer ziekten dragen die op de mens overgedragen kunnen worden’ zegt Jones in een interview met The Guardian.

‘Een zoönose is elke ziekte of infectie die van nature overdraagbaar is van gewervelde dieren op mensen. Dieren spelen dus een essentiële rol bij het in stand houden van zoönotische infecties in de natuur. Zoönosen kunnen bacterieel, viraal of parasitair zijn of onconventionele agentia omvatten.’ (bron: Wikipedia). Het corona virus is een zoönose.

Onze huidige wijze van veehouderij is verworden tot een onmenselijke fabriek met productiemiddelen, die niet meer als levende wezens worden beschouwd

‘De opkomst en verspreiding van Covid‐19 was niet alleen voorspelbaar, maar werd voorspeld in de zin dat er nog een virale opkomst van dieren in het wild zou zijn die een bedreiging voor de volksgezondheid zou vormen,’ zei prof. Andrew Cunningham van de Zoological Society of Londen. Daarbij gaf hij aan dat andere ziekten door dieren in het wild een veel hoger sterftecijfer hadden bij mensen, zoals 50% voor ebola en 60% ‐75% voor het Nipah‐virus, overgedragen van vleermuizen in Zuid‐Azië. ‘Hoewel je het op dit moment misschien niet denkt, hebben we waarschijnlijk een beetje geluk gehad met Covid‐19, dus ik denk dat we dit als een duidelijk waarschuwingsschot moeten nemen’. Aldus Cunningham in The Guardian van 25 maart 2020.

Onze huidige wijze van veehouderij is verworden tot een onmenselijke fabriek met levende productiemiddelen

M: ‘Je hebt het gehad over de leefruimte voor de vrije dieren, maar moeten we ook stoppen met dieren exploiteren voor onze consumptie?’
C: ‘Dat zal uiteindelijk moeten gebeuren. Zoals je zelf ook al geconstateerd hebt, zoals jullie nu naar de slavernij uit het verleden kijken, zo zullen jullie ooit ook kijken naar de intensieve veehouderij. Het is volkomen onmenselijk zoals jullie denken dat je dieren kunt gebruiken als productiemiddel, in plaats van dat het een wezen met gevoelens is.’

‘De vraag die maar niet gesteld wordt, is of we álle dierlijke consumptie niet zouden moeten heroverwegen. Hoe kan het dat wij bereid zijn zoveel op te offeren om maar dieren te kunnen blijven eten? We zetten onze planeet, onze gezondheid en niet in de laatste plaats onze menselijkheid op het spel. Wij plegen op massale schaal geweld tegen dieren en dat blijft niet ongestraft: de risico’s van deze omgang met dieren zijn groot.’ Dit schrijft Armanda Govers, die milieurecht studeerde, op 17 maart 2020 in OneWorld.

Wat kunnen we als individu ondernemen tegen het virus?

Op de website van het RIVM vind je deze basic maatregelen die je zelf kunt ondernemen tegen het virus.

  • Was je handen regelmatig met water en zeep
  • Hoest en nies in de binnenkant van je elleboog
  • Gebruik papieren zakdoekjes
  • Geen handen schudden
  • Blijf thuis als je verkoudheidsklachten krijgt
  • Houd 1,5 meter (twee armlengtes) afstand van elkaar

Deze maatregelen gelden voor alle virussen die griep en verkoudheid kunnen veroorzaken. Het is dus altijd belangrijk om deze op te volgen.

Maar wat heeft het corona virus ons te zeggen over wat we zelf kunnen doen?

M: ‘Wat kunnen we als individu ondernemen tegen het virus?’
C: ‘De maatregelen die door de overheid worden genomen zijn redelijk om je besmettingskans zo klein mogelijk te maken. Ook de voorschriften die worden opgelegd van afstand houden en handen wassen, enz. zijn zinvol. Maar besef ook dat dit geen virus is dat over individuen gaat, het gaat om de mensheid. Daarbij zullen veel slachtoffers vallen, voor veel van hen geldt dat ze nu een kans krijgen om te ontsnappen, voor sommige is het echt te vroeg, maar ook hier geldt hoe vreemd het ook klinkt, het is een eigen keuze, onbewuste keuze. De mens hoeft hier niet ziek van te worden, degenen die wel ziek worden kiezen ervoor zich op te offeren om de mensheid iets duidelijk te maken. Dat klinkt bijna hard, maar eigenlijk is het de opperste daad van liefde. Zoals soldaten zich in oorlogstijd vrijwillig melden bij het front en daar ook sterven in naam van het vaderland, zo mag je ook naar deze helden kijken die zich opofferen om de wereld iets duidelijk te maken.’
M: ‘Mag ik nog iets vragen over hoe kunnen we ons persoonlijk beschermen?’
C: ‘Bescherming ligt uitsluitend op het spirituele vlak. Als je begint te begrijpen dat je onderdeel bent van een systeem en dat het systeem leidend is, dan doe je al een belangrijk stap. Ook is het noodzakelijk dat de mens leert begrijpen dat het incasseringsvermogen van de Aarde ver is overschreden, niet alleen bodem, water en lucht, maar ook van alle dieren die er leven, dan kunnen er zaken veranderen. Ieder moet voor zichzelf besluiten dat het anders moet en er ook aan gaan werken. Dan nog geeft dat pas op langere duur persoonlijke bescherming.’
M: ‘Kortom, je zegt dat we ons nu niet persoonlijk kunnen beschermen, omdat we nog onvoldoende veranderd hebben?’
C: ‘Nee, zo strak is het niet. Ik zei persoonlijke bescherming ligt uitsluitend op het spirituele vlak. Dan zal je het daar ook moeten zoeken, in je eigen spiritualiteit. Mediteer daarop, trek een beschermende ring om jezelf en je geliefden, dat kan helpen. Afhankelijk hoe ver je gevorderd bent in dit soort zaken kan dit uiteindelijk een volledige bescherming bieden. Maar dat is heel persoonlijk en het wil niet zeggen dat iedereen dat goed kan. Maar probeer het in ieder geval, want het is je beste optie momenteel en mogelijk ook voor de toekomst.’

Mediteren kan helpen bij de persoonlijke bescherming tegen het corona virus

M: ‘Hebben jullie nog iets toe te voegen?’
C: ‘Ja beslist. Beschouw ons niet als de vijand, maar als een vriend die je probeert iets duidelijk te maken, zoals je van vrienden onderling mag verwachten. Dat ze duidelijk zijn en wij zijn duidelijk. Helaas begrijpt niet iedereen de boodschap, daarom is het heel goed als jij min of meer een soort woordvoerder wilt zijn. Daarvoor dank.’

Is er een relatie tussen 5G en het corona virus?

Op verschillende plekken wordt gesuggereerd dat het snelle uitbreken van het Covid‐19 te maken heeft met de uitrol van 5G. En daadwerkelijk is Wuhan één van de steden in de wereld waar 5G al met ruim 10.000 zendmasten aanwezig is. Alle reden om het virus hier naar te vragen.

M: ‘Heeft de uitbraak van het corona virus ook iets met 5G te maken? Kunnen jullie daar duidelijkheid over verschaffen?’
C: ‘Ja dat is mogelijk. Wij hebben direct niets te maken met 5G, maar indirect wel heel veel. Door het uitrollen van 5G, dat nog veel schadelijker is dan de voorgangers 1G tot en met 4G, wordt het immuunsysteem van de mensen aangetast. En je bent met een slecht immuunsysteem veel kwetsbaarder dan wanneer je een goed ontwikkeld immuunsysteem hebt.’
M: ‘Dat is duidelijk, maar is het dan toeval dat de uitbraak in Wuhan plaatsvond?’
C: ‘Nee, zeker niet. Wuhan is een miljoenenstad, met veel markten waar wilde dieren worden verhandeld en waar de kans op besmetting dus erg groot is. Daarnaast is het een stad waar 5G al behoorlijk is uitgerold en de consequentie daarvan is dat al veel mensen een zwak immuunsysteem hebben. Die combinatie maakt mensen vatbaar voor vreemde ziektes en zo konden wij daar gemakkelijk aangrijpen of ingrijpen. Want het ontstaan van dit virus is geen toeval, het zat er aan te komen, zoals je in veel wetenschappelijke literatuur kunt lezen. Dat Wuhan de oorsprong heeft gehad lijkt voor jullie zo. Het varianten van corona virus waren ook al op andere plaatsen actief, maar kregen weinig kans om tot grote problemen te leiden. In dat opzicht had Wuhan de ideale broedplaats voor het virus om echt uit te groeien tot een pandemie en dat is gebeurd.’

Bestaat er een verband tussen 5G en de corona uitbraak?

De Wereldgezondheidsorganisatie van de Verenigde Naties (WHO) heeft in 2015 een aantal wetenschappers de opdracht gegeven om een plan klaar te maken voor de onvermijdelijke ‘ziekte X’. Bekende besmettelijke zoönosen zoals ebola, zika en het lassavirus worden door de WHO scherp in de gaten gehouden. Maar de organisatie wilde zich ook, met protocollen, voorbereiden op nog onbekende zoönosen, ‘ziekte X’, die zich zouden kunnen ontwikkelen en zich bijvoorbeeld via luchtwegen in een rap tempo en wereldwijd onder mensen zouden kunnen verspreiden. Het corona virus is zo’n ‘ziekte X’ en is dus geen verrassing. Maar in een wereld waar mensen zich op grote schaal verplaatsen is voorkoming van pandemieën ongelofelijk moeilijk. En nu zet het corona virus de wereld op haar kop. Er zal een vaccin komen, maar het virus zal niet de laatste ‘ziekte X’ zijn. De toename in het aantal zoönosen is een feit.

Samenvatting en conclusie

Het lijkt erop dat het corona virus ons iets te zeggen heeft. Het is een waarschuwing aan de mensheid om eindelijk weer aandacht te besteden aan de natuur en moeder Aarde. Wij, als mensheid, zijn zogezegd van het padje af geraakt en zullen ons moeten herbezinnen op onze plaats in het grotere geheel. In dat opzicht, en dat zal moeilijk zijn om te zien, is het corona virus als een vriend gekomen en niet als onze vijand.

Wat heeft het corona virus ons te zeggen? – deel 1

/1 Reactie/in /door

Sinds begin 2020 is de wereld in de ban van het covid‐19 corona virus. Wat als een ver van mijn bed show in Wuhan, China, begon, is uitgegroeid tot de grootste maatschappelijke ontwrichting die we ooit hebben meegemaakt in vredestijd. Hele landen gaan op slot, niemand mag er zonder goede reden meer in. Steden worden spooksteden, nauwelijks meer mensen op straat.

Straten zijn uitgestorven omdat iedereen thuis blijft op gezag van de verschillende regeringen ter vermijding dat het virus kan overstappen van de ene mens op de andere

Hele sectoren zijn stilgelegd, restaurants zijn gesloten op gezag van regeringen, cafés en kroegen eveneens, de entertainment industrie van theater, musea, sportwereld, vliegverkeer, alles ligt stil. Gezellig winkelen is er niet meer bij, dus sluiten veel winkels als ze niet tot de eerste levensbehoefte behoren, ook hun deuren. Kantoren zijn nagenoeg uitgestorven, wie thuis kan werken, werkt thuis. Scholen en universiteiten zijn gesloten.

Zelfs op straat houden we afstand, social distancing heet dat en we komen niet meer bijeen met meer dan drie personen. Ouderen komen hun huis niet meer uit, kinderen en kleinkinderen komen niet meer op bezoek, oppassen is er niet meer bij. Vereenzaming en ontwrichting ligt op de loer, samen met het virus.

Over de economische gevolgen houdt iedereen zijn hart vast, er worden in Nederland bedragen genoemd van 90 miljard Euro en in Amerika van 2 biljoen doller om de onvermijdelijke recessie te proberen zo licht mogelijk te houden. Misschien is het tijd om te kijken wat het virus ons te zeggen heeft?

Wat is de oorsprong van het coronavirus?

Vermoedelijk lag de bron van de corona‐uitbraak op een markt in Wuhan, een dierenmarkt waar ook wilde dieren, dood en levend, werden verkocht en geslacht ter consumptie. De uitbraak deed denken aan de SARS‐epidemie van 2003, die ook zijn oorsprong vond op een markt waar wilde dieren werden geslacht en verhandeld. Er wordt gewezen naar vleermuizen als mogelijke drager van het virus , maar dat is niet waarschijnlijk, omdat er op de betreffende markt geen vleermuizen werden aangetroffen en ze nog in winterslaap waren ten tijde van de uitbraak. Maar zeer waarschijnlijk is het een virus dat van een dier op mensen is over gegaan.

Maar je kunt er ook anders naar kijken. ‘De natuur stuurt ons een bericht over de pandemie van het corona virus en de aanhoudende klimaatcrisis’, aldus Inger Andersen, econoom en sinds februari 2019 directeur van het VN‐milieuprogramma. Andersen zegt dat de mensheid teveel druk uitoefent op de natuur met alle schadelijke gevolgen van dien. Als wij niet goed voor de planeet zorgen, zorgen we niet goed voor onszelf. ‘Natuurlijk moet onze eerste prioriteit het beschermen van mensen tegen het corona virus zijn en de verspreiding ervan te voorkomen. Maar onze lange termijn reactie moet het verlies van leefgebied en biodiversiteit aanpakken’, voegde ze eraan toe. ‘Nooit eerder waren er zoveel mogelijkheden voor ziekteverwekkers om van wilde en gedomesticeerde dieren op mensen over te gaan’, zei Andersen tegen de Guardian (25.03.2020), waarin ze uitlegde dat 75% van alle opkomende infectieziekten afkomstig zijn van dieren in het wild.

Na deze inleidingen en meningen van experts, vragen we het corona virus dezelfde vraag.
M: ‘Wat is de oorsprong van het virus?’
C: ‘Wij zijn ontstaan om iets duidelijk te maken aan de mensheid. De verhouding tussen alle schepselen op Aarde is al zolang totaal scheef, dat het nu echt uit de hand loopt. Mensen denken dat ze de Aarde regeren, maar dat is een onjuiste en erg verheven gedachte. De Aarde is een ecosysteem dat zichzelf regeert, in stand houdt. Als je daar dingen heel eenzijdig in verandert, moeten er aan de andere kant van de weegschaal, want dat is een ecosysteem eigenlijk, een soort weegschaal, ook dingen veranderen. De mens brengt de weegschaal uit balans, dan treden er tegenkrachten op die de balans weer een zetje terug proberen te geven.’

Vrouwe Justicia als symbool voor de balans die de mens in acht zou moeten nemen en die nu totaal
zoek is in haar omgang met de natuur en de Aarde

‘De feitelijke oorsprong is jullie houding tegenover de natuur. Doordat jullie de verbinding met de natuur zijn kwijtgeraakt, moeten we als natuur weer zorgen voor evenwicht. Althans we moeten jullie laten weten dat het zo niet langer kan. Daar hebben we reeds een lange serie ziektes voor in de wereld gestuurd, maar het heeft niets fundamenteel veranderd. Daarom moeten er steeds weer pandemieën komen, in de hoop dat jullie, de mensheid, eindelijk gaan begrijpen dat jullie echt heel anders naar de natuur moeten kijken. Samenwerken is dan het devies en om samen te werken moeten jullie ophouden met oorlog te voeren tegen de natuur. De oude volken werkten samen met de natuur, zij hadden er ook de kennis van en deden niets wat niet paste in dat plaatje. Jullie zijn de relatie met de natuur kwijtgeraakt. Jullie nemen wat sommige vinden dat ze mogen nemen. Maar daarmee wordt het evenwicht verstoord en dat leidt tot de huidige crisis. Jullie zijn dus zelf de oorzaak van deze uitbraak. En daarmee feitelijk ook de oorsprong, want een andere houding tot de natuur zou echt noodzakelijk zijn.’ Tot zover het antwoord van het corona virus zelf.

Het virus spreekt hierboven ‘Daar hebben we reeds een lange serie ziektes voor in de wereld gestuurd, maar het heeft niets fundamenteel veranderd.’ Daar zeggen de experts het volgende over.

  • De Spaanse griep eiste in 1918 en 1919 naar schatting 20 tot 100 miljoen mensenlevens. Dit virus werd vermoedelijk overgedragen van pluimvee naar mensen en varkens. Aan besmetting van dit virus stierven veel jonge mensen. De instanties waren toen echter nog nauwelijks bekend met virussen en er werden dan ook te weinig maatregelen genomen om de ziekte in te dammen.
  • In 1957 en 1958 eiste de Aziatische griep meer dan een miljoen mensenlevens. Dit virus was een kruising van vogel‐ en menselijke griepvirussen.
  • In 1968 eiste de Hongkonggriep een miljoen mensenlevens. Ook dit virus was een kruising van vogel‐ en menselijke griepvirussen.
  • De Mexicaanse griep (die aanvankelijk overigens de varkensgriep heette) brak in 2009 uit en eiste naar schatting tussen de 151.700 en 576.400 mensenlevens. Hiervan was 80 procent jonger dan 65 jaar. Dit virus was een kruising van varkens‐, vogel‐ en menselijke griepvirussen.

De Mexicaanse griep en de Hongkonggriep circuleren nog steeds als seizoensgriep. Dat maakt het uitbreken van nieuwe tussen mensen overdraagbare infectieziekten extra problematisch: je komt er niet zomaar vanaf. De doorlopende HIV‐pandemie is daar een ander, schrijnend, voorbeeld van. Daar zijn sinds de uitbraak in 1981 32 miljoen mensen aan overleden.

Doordat jullie de verbinding met de natuur zijn kwijtgeraakt, moeten we als natuur weer zorgen voor evenwicht

Waarom is het coronavirus nu gekomen?

November 2017 stuurden 15.364 wetenschappers uit 184 landen een open brief aan de mensheid. Het bericht is een update van een eerdere waarschuwing van de Union of Concerned Scientists die 25 jaar geleden werd ondersteund met ruim 1.700 handtekeningen van wetenschappers. Maar de experts zeggen dat het beeld veel en veel erger is dan in 1992, en dat bijna alle problemen die toen werden geconstateerd, gewoon zijn verergerd. In het waarschuwingsbericht worden tal van ecologische rampen onder de aandacht gebracht, waaronder catastrofale klimaatverandering, ontbossing, uitsterven van massasoorten, ‘dode zones’ in de oceaan en gebrek aan toegang tot zoet water.

‘Door de bevolkingsgroei niet adequaat te beperken, de rol van een economie die geworteld is in groei opnieuw te beoordelen, broeikasgassen te verminderen, hernieuwbare energie te stimuleren, leefgebieden te beschermen, ecosystemen te herstellen, vervuiling tegen te gaan, ontmanteling tegen te gaan en invasieve uitheemse soorten tegen te houden, neemt de mensheid niet de dringende stappen nodig om onze in gevaar gebrachte biosfeer te beschermen’ zegt de vooraanstaande Amerikaanse ecoloog Professor William Ripple van de Oregon State University, als woordvoerder van de 15.000 wetenschappers in de Independent 13.11.2017.

In hun waarschuwing voerden de wetenschappers, waaronder de meeste Nobelprijswinnaars ter wereld, aan dat menselijke invloeden op de natuurlijke wereld waarschijnlijk zouden leiden tot ‘enorme menselijke ellende’.

Enorm verlies aan leefgebieden voor de dieren in het wild is mede een oorzaak van het coronavirus

En wat is er met de waarschuwingen uit 1992 en 2017 gedaan?

Niets en zij waren zeker niet de enige die waarschuwden. Er moet echt iets gebeuren. Dus nu maar de vraag aan het corona virus zelf.
M: ‘Waarom is het corona virus nu gekomen?’
C: ‘Dat is een zaak van oorzaak en gevolg. Ik heb al eerder uitgelegd dat de Aarde een ecosysteem als geheel is. Dat is volledig uit balans geraakt door het langdurige exploiteren van de natuur door de mensen. Wij hebben regelmatig waarschuwingen gegeven, jullie kennen ze allemaal, de vorige pandemieën, maar de reactie erop was bestrijden en daarna over gaan tot de orde van de dag. Het huidige tijdperk is een tijdperk van steeds verder naar het egocentrische gaan, zelfs de politiek glijdt af naar egocentrisme met termen als ‘America first’, geen open grenzen voor mensen die het erg slecht hebben en vluchten om een beter leven te krijgen, zelfs de rijke landen zijn niet bereid om arme(re) landen in deze tijd bij te staan. Hoe kun je vanuit die houding weer oog krijgen voor de node van anderen? Dan moet er iets bijzonders gebeuren en dat is nu het geval. En wat zien we? Hoe moeilijker mensen het krijgen, hoe meer gemeenschapszin er ontstaat. Dus je kunt corona ook als een tegenbeweging beschouwen tegen het egocentrische van de huidige tijd.’
M: ‘Dus de veronderstelling dat de uitbraak van de pandemie juist in dit tijdsbestel geen toeval is, is een juiste?’
C: ‘Daar heb je volkomen gelijk in.’

Lees het vervolg>

De kraai en de pup

/1 Reactie/in /door

‘Hou die hond bij je!’

Het is alsof ik een mens hoor schreeuwen, maar het is een kraai. Het dier is behoorlijk geagiteerd: hij zat lekker in de uiterwaarden in het gras te zoeken naar eten tot pup Sjaantje achter hem aan ging rennen. De kraai neemt dit kleine zwarte vlekje dat zich zo druk maakt aanvankelijk niet serieus en landt drie meter verderop.

Maar Sjaantje gaat er weer achteraan op haar korte pootjes en de kraai vliegt een paar meter verder, laag over de grond, het nog steeds niet de moeite vindend om hoog op te stijgen. Om vervolgens toch weer weg te moeten vliegen.

Ik voel de ergernis van de kraai groeien. En Sjaan maar lol hebben. Haar spel herhaalt zich een aantal keren. Als ik haar uiteindelijk roep, luistert ze wonder boven wonder en komt hard naar me toe rennen. Tot mijn schrik wordt ze gevolgd door de kraai die een paar meter laag achter haar aan vliegt.

“Ineens zing ik een toontje lager.”

‘Wat deed jij nou gek?!’ zeg ik tegen de kraai als Sjaan en ik weer veilig thuis zijn.
‘Honden wéten dat ze ons niet kunnen pakken!’

De kraai is nog steeds boos dat Sjaantje het lef had om het toch te proberen. En het erge is geloof ik dat hij Sjaan niet indrukwekkend vond qua grootte, maar ze wel een volhouder bleek waardoor de kraai zich toch steeds moest verplaatsen.

’Het is dat jij erbij was, anders…’ dreigt de kraai.
‘Oh, ben je onder de indruk van mij?’ vraag ik verbaasd.

Volgens mij is er niet veel gevaar van mijn kant te vrezen. Als de kraai Sjaan had aangevlogen had ik er niks aan kunnen doen op die afstand. Volgens de kraai straal ik toch een bepaald gezag uit. Ik voel me gevleid.

Ik leg de kraai uit dat Sjaan een jong dier is dat de wereld aan het ontdekken is. Ze is in een nieuwe fase beland en gaat vol jeugdig enthousiasme op verkenning. Ze zal nog wel vaker achter kraaien, meeuwen, eenden en ganzen aan gaan jagen, zeg ik. Dat is het spel. Bovendien vind ik dat deze kraaien zo weinig tegengas krijgen in deze buurt dat hij niet zo geërgerd hoeft te doen over een spelende pup. Een beetje mildheid naar jonge dieren moet kunnen.

‘Kijk maar uit met deze,’ waarschuwt de kraai, ‘deze maakt geen indruk.’

Ineens zing ik een toontje lager. Sjaan is en blijft een klein hondje. Als een roofvogel het maar niet in z’n bol haalt om…

De kraai wiens tijd het was

/0 Reacties/in /door

“Ik heb wat voor je!”

Ik doe de deur open en er wordt me een kraai in handen geduwd. Het diertje beweegt amper, heeft wel de ogen open, maar protesteert op geen enkele manier. Dan is die ver heen.

Het dier zat op de weg en de automobilist is gestopt en heeft hem meegenomen naar mij toe. We vermoeden dat hij is aangereden, alhoewel hij er niet gewond uitziet.
Ik pak een kooi en leg de kraai op een bedje van hooi. Contact maken lukt niet. Het draait hem steeds in z’n koppie waardoor hij zijn aandacht niet kan focussen op een gesprek.

Ik ben in de kamer wat aan het rommelen en op een gegeven moment hoor ik een geluidje. Het blijkt de laatste adem te zijn.
Nieuwsgierig als ik ben, kijk ik of ik nu wel contact kan krijgen. In mijn beeld zie ik de kraai omhoog vliegen en steeds lichter worden, zowel qua kleur als energie. Ik wil met hem mee en volg hem omhoog. Maar het is duidelijk dat hij naar een gebied gaat waar ik niet heen kan. Ineens lopen de tranen me over de wangen: ik wil mee naar die vredigheid waarin hij zich begeeft!

 “Het is jouw tijd nog niet!”

Dan stopt de kraai, komt terug naar het niveau tot waar ik kon komen en zegt: “Het is jouw tijd nog niet!”

“Maar het is daar zo mooi…” piep ik.

We raken aan de klets. De kraai vertelt dat hij inderdaad is aangereden. Ik vind het niet bij kraaien horen om zich te laten aanrijden.

“De kou maakt onvoorzichtig,” verontschuldigt hij zichzelf.

We kletsen wat door, tot hij op een echte kraaienmanier zegt: “Zeg, ik hoef hier toch niet te blijven omdat jij niet mee kan?!”

Nee, natuurlijk niet, dat is niet de bedoeling. Dus ik bedank hem voor het gesprek en hij vertrekt.

Ik zit aangeslagen op mijn stoel. Dat heeft er even flink ingehakt! Dan gaat de telefoon. Een vriendin belt om te vertellen dat ze er twee weken geleden is uitgepikt bij het bevolkingsonderzoek, er meerdere tumoren zijn ontdekt, alles razendsnel gegaan is en ze over vier dagen een borstamputatie krijgt. Ik vertel haar van de kraai en mijn wens om met hem mee te gaan.

“Dat begrijp ik,” zegt ze, “Ik ben ook niet bang voor de dood. Maar het is mijn tijd nog niet.” Helemaal goed, dan blijven wij allebei nog terwijl de kraai in andere oorden vertoeft.

Lessen van een aap

/1 Reactie/in /door

Deze aap ziet meteen aan mij dat ik geen staart heb. Hij blijft me observeren terwijl ik hoor dat een staart belangrijk is voor evenwicht.

‘Hoe kun je dan door bomen slingeren?’ vraagt hij zich af.
‘Dat kan ik niet.’
‘Wat beperkt!’

Er lijkt ineens een kwartje te vallen bij de aap. Hij laat zien dat mensen altijd met auto’s komen, dat ze op de grond blijven, dat ze traag zijn in hun lopen en stijf. Hij vindt het allemaal maar een beetje zielig.

‘En altijd zorgen. Dat houdt ze neer.’

De aap kijkt met verbazing naar mensen met al hun hulpmiddelen (auto’s, kleren, spullen).

‘Ik ben van alles voorzien,’ zegt hij.
‘En als het regent?’ vraag ik slim. Ik zie hem al voor me met een hoosbui over zich heen, zonder paraplu of regenjas.
‘Dat gaat over.’

Omdat ik het net met de krokodil over angst had gehad, vraag ik of deze aap wel eens bang is.

‘Bang? Nee, maar ik moet wel opletten.’

Hij schijnt veel kabaal te maken als er wat aan de hand is, wat een afschrikeffect heeft.

‘Opletten hoort erbij. De onverstoorbaarheid van de krokodil ken ik niet. Dan word ik gegrepen.’

Ik zie een grote hand die hem bij de schouders pakt, dus ik vermoed dat hij ook voor soortgenoten moet oppassen. Zal wel een hiërarchiekwestie zijn.

‘Wat kunnen we van jou leren?’ vraag ik hem.
‘Het zorgelijke is zo kleinzielig.’

Wees wat meer kroko

/1 Reactie/in /door

De krokodil bekijkt mij goed en merkt op: ‘Beetje spanning?’. Ik moet toegeven van wel, ja. Ik heb al lange tijd met een krokodil willen praten en toen ik een stel recente foto’s toegestuurd kreeg van iemand die door Afrika had gereisd, was ik blij verrast dat er een krokodil tussen zat. Maar ik zie in dat spanning niks toevoegt, dus ik ontspan en laat me verder bekijken door het dier.

Ik merk een grote oplettendheid bij hem en onwillekeurig geef ik hem het beeld terug dat ik ken van krokodillen: passief liggend. ‘Vergis je niet. Mijn lijf lijkt niet in actie, maar mijn geest verspreidt zich over een groot gebied. Ik zie veel, maar reageer op weinig.’

Ik weet dat hij met ‘zien’ niet het kijken door de ogen bedoelt, maar vooral een waarnemen met zijn zesde zintuig, zoals wij dat zouden noemen. Hij heeft donders goed door wat er in zijn domein gebeurt. Dat domein schijnt een groot gebied te zijn waar hij helemaal in thuis is. De zon vindt hij heerlijk. Hij laat ook zien dat hij in de nacht langzaam door water kan glijden.

De vraag komt in me op of hij wel eens bang is.

‘Bang?! Ik gebruik al mijn zintuigen. Als je in je kracht staat, ken je geen angst.’ Maar hij weet wel wat ik bedoel met angst. Dat komt omdat het evolutionair een heel oud dier is. De angstervaringen liggen kennelijk ergens nog genetisch in hem opgeslagen, maar hij leeft er niet mee.

Ik laat hem even het beeld zien van krokodillenfarms in Australië, waar krokodillen hutjemutje op elkaar gepropt liggen te groeien om tot voedsel te gaan dienen voor mensen. De krokodil is niet bijster onder de indruk en geeft mij meteen het beeld terug dat mensen dat ook kunnen doen door andere mensen op te sluiten in gevangenissen. Hij zegt erbij: ‘Ik heb er niet voor gekozen om op zo’n farm terecht te komen.’

Daarmee is het hoofdstuk voor hem niet meer bespreekbaar.

‘Wat kunnen wij van jou leren?’ vraag ik de krokodil. ‘Onverstoorbaarheid.’
Hij laat nogmaals zijn basishouding zien, vervolgens dat zijn acties doeltreffend zijn: gespitst en gefocust op voeding, dan met alle kracht een prooi vangen. Daarna volgt weer onverstoorbaarheid.
‘Wees wat meer kroko: reageer niet op alles.’

Tirza 1: Poes laat van zich horen

/0 Reacties/in /door

Tirza, onze poes is honden gewend. Onze vorige hond en Tirza waren dikke maatjes, maar met Kaila wil het nog niet echt lukken. Hier een fragment uit een gesprek met haar, nadat we net een aantal dames op bezoek hebben gehad.

M: Ik zag je net voorbijlopen. Je hebt trouwens de dames vertederd met je poes‐zijn.
T: Oh was dat het? Ja, ze straalden allemaal naar me, maar niemand hielp me met dat bruine monster.
M: Daar moet je ook zelf mee leren omgaan en alleen negeren werkt niet zoals je ziet. Misschien moet je een keer het spelletje van Kaila meespelen en achter haar aanrennen?
T: Honden lopen achter katten aan en niet andersom.
M: Maar dan moet ik je toch iets vertellen. Poes, mijn studenten kat die zat altijd voor de centrale ingang van het flatgebouw waar we toen woonden en wilde naar binnen gelaten worden en met de lift naar de eerste verdieping gebracht worden waar onze flat was. Maar er was geen hond in het hele flatgebouw die langs haar naar binnen durfde zolang zij voor de deur zat. De honden moesten allemaal opgetild worden en dat viel niet iedereen mee. Zoveel respect had poes met alleen haar blik. Dat kan jij ook.
T: Dat klinkt goed, zal het eens proberen.

Kaila 2: Kennismaking met de poes

/1 Reactie/in /door

Kaila is nu een goede week bij ons en ze begint een beetje te wennen en nu begint ze zich af te vragen wie die kat is in huis.

M: Kunnen we praten?
K: Graag.
M: Jij bent een echte knuffelhond, nietwaar?
K: Ja dat vind ik fijn.
M: Was jij de eerste dagen zo lastig omdat je naar huis terug gebracht wilde worden?
K: Ik schaam me ervoor, maar het is zo.
M: En wil je nu nog terug?
K: Nee, ik vind het leuk hier, jullie zijn hele fijne mensen en die ijs‐poes sloop ik nog wel een keer.
M: Die ijs‐poes is Tirza en die hoort bij ons en die ga je niet slopen, je moet juist heel aardig voor haar zijn.
K: Dat ben ik ook en met slopen bedoel ik dat ik het ijs om haar heen ga slopen zodat ze gewoon aardig kan zijn.
M: Denk je niet dat ze ijzig doet omdat jij zo wild doet en dat ze dat niet leuk vindt?
K: Is dat zo? Wil ze dan niet spelen?
M: Nee, ze wil niet spelen, het is een dame op leeftijd, die spelen niet meer. Dus als je kennis wilt maken, moet je stil blijven liggen en dan komt ze voorzichtig aan je ruiken.
K: Ik weet niet of ik dat kan.
M: Iets heel anders. Je neemt te weinig rust en als je ligt dan blijf je alert, waardoor je te weinig slaap krijgt. We gaan je dus overdag af en toe in de bench doen zodat je even echt kunt slapen.
K: Dat vind ik niet leuk, dan ga ik herrie maken.
M: Dat is niet verstandig, want het moet wel gebeuren. Denk maar aan toen je bij ons kwam, dat vond je in het begin ook niet leuk, maar nu wel. Dat gaat met de bench ook gebeuren. Opsluiten vind je in het begin niet leuk, maar je kunt als je het accepteert wel even heerlijk ontspannen en slapen en dat doet je goed.
K: Ik kan me dat niet voorstellen, maar zal het proberen, niet meteen accepteren.
M: Het werkt veel beter als je het wel wilt accepteren.
K: We zien wel.
M: Wil je nog wat zeggen?
K: Eigenlijk wil ik die bench deur niet dicht hebben.
M: Het is noodzakelijk en na verloop van tijd ga je het fijn vinden.
K: Zal wel …

Kaila 1: Pup voor het eerst thuis – is er een steekje los?

/1 Reactie/in /door

We hebben een pup uitgekozen, een Australian Labra Doodle, dat klinkt heel deftig, maar het is of lijkt tenminste een gewone hond. Bij ons eerste bezoek gingen we voor een witte reu, maar het werd een bruine teef. Ze koos ons uit voor ons gevoel, ze liep al voor ons uit naar de auto. Twee weken later kunnen we haar dan ophalen. We hebben haar Kaila gedoopt en ze is net 10 weken oud en komt vanuit haar nestje voor het eerst bij ons thuis.

Ze gedraagt zich als een gestoorde hond, rent als een raket door de kamer, over stoelen en banken heen en we vragen ons af of ze wel helemaal normaal is. Tijd voor een eerste gesprek na 24 uur.

M: Kaila, ik ben Eddy Mulder en ik ben dierentolk, ik praat dus met dieren. Vandaag dat we nu ‘praten’. Dank je wel dat je ons gekozen hebt en bij ons wilt komen wonen. Hoe vond je de eerste dag en nacht?
K: Ik werd naar jullie gestuurd, het was niet mijn keus, maar het is OK. In de auto was ik wel een beetje bang, ineens weg uit mijn omgeving, maar het moest wel gebeuren en ik wist dat het zou komen. En jullie ruiken heel anders en zijn anders, maar jullie vallen wel mee. Alleen dat jullie me opsluiten vind ik fout. (We hebben Kaila voor de nacht in een gesloten bench gedaan).
M: We doen je in de bench zodat je een veilige plek hebt, die helemaal van jou is en waar niemand je mag storen. En om je dingen te leren doen we het deurtje nu nog dicht. Het helpt je om los te laten en tot rust te komen, dan hoef je niet steeds waaks te blijven.
K: Daar heb je gelijk in, ik kan daar diep slapen en dat is rustgevend. Maar moet die deur dan echt dicht?
M: Ja, anders hoor je ergens wat en word je wakker en wil je even gaan kijken. Nu kan je dat niet en daardoor kun je verder slapen, zodat je beter uitrust. En je hebt je slaapjes nodig om goed groot te worden.
K: Dat moet dan maar, maar ik vind het niet leuk. Wie is trouwens dat afstandelijke speelkameraadje?
M: Dat is Tirza, onze poes. Ze is al ouder en gedraagt zich als een dame waar je eerbied voor moet hebben.
K: Ze is wel grappig en stelt zich vreselijk aan met die dikke staart en hoge rug en dat keelgeluid.
M: Nee, dat is geen aanstellerij, ze wil afstand bewaren want je bent een beetje te wild. Als jij stil ligt komt ze wel een keer naar je toe, want ze vindt je wel interessant, dus gewoon geduld hebben.
K: Dat zit nog niet ingebouwd.
M: Nou wacht maar af, dat komt wel goed. Wil je nog iets zeggen?
K: Wanneer laten jullie de deur (van de bench) open?
M: Als je goed gewend bent, zindelijk en goed luistert.
K: Dat is nogal wat, kan het niet eerder?
M: Ik heb je uitgelegd dat het voor jouw ontwikkeling beter is als de bench nog even op slot gaat.
K: Jullie zijn de baas.
M: Maar we houden heel erg rekening met jou, lieverd

 

Varkens in de intensieve veehouderij – deel 3

/0 Reacties/in /door

Wat vooraf ging

In het eerste deel van deze serie artikelen over varkens in de intensieve veehouderij zagen we hoe de veehouderij zich heeft ontwikkeld van een min of meer keuterboer bestaan tot de varkens industrie die we vooral nu aantreffen. Dat deze revolutie in de vleesproductie ook gepaard is gegaan met een toename van dierenleed kan ieder weldenkend mens begrijpen. We hebben kennisgemaakt met Friedolientje een varken in de intensieve veehouderij die ‘meepraat’.

In het tweede deel gaat het over dierenwelzijn en hoe de dieren het zelf voelen in deze omstandigheden. Friedolientje, het varken waar ik mee praat, blijkt een wijs varken te zijn en heeft daar een duidelijke mening over. In deel drie hebben we het over de leefomstandigheden van varkens en hun laatste levensfase.

 

Een varkens stal in de intensieve veehouderij (foto: Depositphotos)

De vleesindustrie

Het grootste probleem in onze omgang met dieren vormen de landbouwdieren, die veelal in de intensieve veehouderij gehuisvest zijn. De varkens in de vleesindustrie brengen hun volledige leven door in gesloten stallen, onder omstandigheden die schadelijk zijn voor hun fysieke en mentale welzijn. Van kraambox tot slachthuis is het leven van deze dieren één lijdensweg. ‘De productie van varkensvlees begint bij de moederdieren. Zeugen worden zwanger gemaakt door middel van kunstmatige inseminatie, met sperma afkomstig van ‘KI’ (kunstmatige inseminatie) – centra. Deze centra zijn gespecialiseerd in varkensgenetica en leveren afgetapt sperma van ‘kwaliteits’‐fokberen. De bevruchte zeug bevalt na een drachttijd van gemiddeld 115 dagen.

Gedurende drie à vier weken wordt ze samen met haar jongen in een kraambox geplaatst om hen te zogen. Vervolgens wordt de zeug na een korte herstelperiode (gemiddeld negentien dagen) opnieuw ingezet voor een volgende ‘reproductie’‐ronde. De zeugen brengen hun leven voornamelijk staand en liggend door, geklemd tussen de metalen stangen van de inseminatie‐, dracht‐ en kraamafdelingen in de moderne ‘doorschuif‐stalsystemen’.

De welzijnsproblemen die optreden bij zeugen zijn ernstig. Door het doorgedreven fokken ontstaan veel problemen rond vruchtbaarheid en uiergezondheid. Omwille van de zeer beperkte bewegingsvrijheid, lijdt tien procent van de zeugen aan poot‐ en klauwproblemen. Kreupelheid is bij zeugen de voornaamste reden voor euthanasie, met verlammingen van de achterhand, fracturen en gewrichtsontstekingen als belangrijkste onderliggende oorzaken. Bij kreupele zeugen ligt het sterftecijfer van de biggetjes in de kraamstal hoger. Dit laatste zou te maken hebben met de meer bruuske manier waarop kreupele dieren gaan liggen in de kraambox, waardoor het risico op geplette biggetjes stijgt’. (bron: animalrights.nl)

 

Bron: Ziek van de intensieve veehouderij, Varkens in nood, februari 2018

Enkele getallen over de vlees‐ en visindustrie wereldwijd

Enkele getallen om een beeld te krijgen van de omvang. Er worden ca. 1 miljard varkens, 1,5 miljard runderen en 50‐60 miljard kippen in de vleesindustrie geslacht. In totaal gaat het om 70‐75 miljard dieren per jaar. Deze dieren worden nauwelijks, op een enkele uitzondering na, beschouwd als levende wezens die pijn en stress kunnen ervaren, maar worden gezien als machines voor de productie van vlees, melk en eieren. Ze worden gefokt op een zo efficiënt mogelijke wijze en op een manier dat hun lichamen passen binnen het beeld dat ze als productiemiddel moeten hebben, zodat ze in kortere tijd meer vlees produceren of juist meer eieren leggen, enz.. De lengte en kwaliteit van hun bestaan wordt bepaald door hun economische waarde. Dierenwelzijn speelt uitsluitend als afgedwongen kwaliteit een rol.

Naast de zoogdieren worden elk jaar 2,7 triljoen dieren uit zee gevist. Zo’n 75% van de wereldwijde visgebieden wordt geëxploiteerd of is al uitgeput. Ongeveer 40% van de gevangen vis wordt weggegooid omdat ze van de verkeerde soort of te klein is. Helaas zijn ze dan al dood.

Varkens reageren verschillend op dezelfde omstandigheden

Uit mijn gesprekken met varkens blijkt dat ze weten wat hun lot is, alleen gaan ze daar heel verschillend mee om.

Friedolientje vertelde dat een bepaalde groep varkens elkaar namen geven en met elkaar communiceren. Andere varkens kiezen ervoor in een soort schemerbestaan te leven om niet te veel mee te krijgen van alle ellende die ze wordt aangedaan. Ik heb Friedolientje gevraagd om te bemiddelen zodat ik ook met een varken in schemertoestand kan praten. Hieronder dat gesprek.

Een gesprek met varken E342

F: Eddy, mag ik je introduceren bij varken E342, ze is bereid met je te praten.
M: Dank je wel Friedolientje en dank je wel varken E342 dat je met me wilt praten.
E342: Ja, Friedolientje heeft me min of meer wakker geschud omdat er iemand was die dringend met me wilde praten en Friedolientje vond het heel spannend en zei dat ik het ook moest doen.
M: Nou dank je wel voor deze introductie. Na wat Friedolientje me verteld had over hoe verschillend jullie omgaan met het verblijf op stal ben ik nieuwsgierig om te horen hoe jij dat doet. En ik vraag dit omdat ik een artikel wil schrijven over de varkens industrie en daarin wil laten zien hoe de dieren het zelf ervaren.
E342: Nou dat kan ik snel beantwoorden, bescheten. Sorry voor de term, maar we liggen hier maar op die meestal vieze roosters die aan alle kanten pijn doen aan je lijf omdat het geen fijne ondersteuning is en van bewegingsvrijheid is al helemaal geen sprake, ik kan me meestal niet eens omdraaien omdat ik te groot en te zwaar ben voor dat kleine hokje dat ik heb. En ik begrijp wel waarom ik zo moet liggen, zodat mijn jongen goed kunnen drinken en snel groot kunnen worden en daarna ook zelf weer kunnen gaan produceren. De mannelijke biggetjes hebben helemaal pech of misschien geluk, ze worden al snel vetgemest en daarna geslacht, die zijn er dan weer vanaf met een beperkte periode van ellende. Wij zeugen moeten dit enkele jaren volhouden als een soort biggen fabriek en daarna worden we alsnog afgedankt en geslacht.

 

Varkens in hun hokken in afwachting van hun volgende fase (foto: Depositphotos)

M: Dus je weet heel goed wat je uiteindelijke bestemming is?
E342: Ja en nee. Ja in de zin dat ik weet dat ik geslacht zal worden. Nee in de zin dat ik niet precies weet wanneer het gaat gebeuren en ook niet weet waar. Soms worden we ook nog op ‘transport’ gestuurd zoals ze dat noemen. Dan zitten we soms dagen in een veewagen, met varkens boven en/of onder ons, soms heel erg koud, soms ontzettend heet. En je hebt geen idee wanneer het afgelopen is. Mag je er dan eindelijk uit, ben je bijna blij dat het afgelopen is en dat je zo het slachthuis inloopt.

Het leven van een varken in de intensieve veehouderij is geen plezierig leven. Maar willen we dit wel weten of sluiten we onze ogen omdat we ons stukje vlees zo lekker vinden?

Het slachten van varkens

De Nederlandse slachthuizen verwerken iedere dag meer dan 45.000 varkens. In de wet staat dat bij het doden van dieren ervoor wordt gezorgd dat ze ‘elke vermijdbare vorm van pijn, spanning of lijden wordt bespaard’. Volgens de Nederlandse vleessector worden de dieren daarom bij aankomst in de slachterij eerst in een groep opgevangen en rustig gehouden. Als de varkens eenmaal klaar zijn voor de slacht, worden ze met CO2 of met een stroomstoot verdoofd. Daarna wordt hun keel doorgesneden zodat ze doodbloeden. De karkassen gaan vervolgens door heet water, waardoor de haren beter verwijderd kunnen worden. Dat laatste gebeurt in een gasoven. Hierna wordt de buik van het varken opengesneden en haalt een slachter de ingewanden eruit. Als dat is gebeurd, wordt het varken in de lengte doormidden gesneden en in kleinere stukken vlees verdeeld (uitsnijden).
[Bron: vlees.nl]

Waar gaat het vlees van een varken heen? (bron: voedingscentrum)

Verder in gesprek met varken E342

M: Wil je verder vertellen over het slachten?
E342: Ja, dat kan. Ik heb het verschillende keren meegemaakt, dus ik weet ervan. Ik zal je een verhaal vertellen zoals me dat de laatste keer is overkomen.
M: Dat weet je nog precies?
E342: Nou, ik zal mijn best doen, veel van wat wij beleven zit in ons algemene bewustzijn en daar kunnen we dan uit putten.
M: Dus het is eigenlijk een verhaal dat door iemand van jullie uit de varkensfamilie is beleefd en dat je nu kunt vertellen?
E342: Dat is juist, strikt genomen is het natuurlijk een verhaal van een ander varken, want ik ben dat varken niet meer, maar het voelt alsof het mijzelf is overkomen.
M: Nou laat maar horen.
E342: Het verhaal speelt zich enkele jaren terug af, de inspectie kwam af en toe langs om te kijken of de situatie in de stallen beter was geworden, nadat klachten kwamen uit de buurt. Dat heeft tot kleine verbeteringen geleid, met name in de frisheid van de lucht binnen. We woonden in de stal en het stonk er zo ontzettend dat wij slecht konden ademhalen. Daardoor werden onze longen aangetast en kregen we vervolgens medicijnen ingespoten waardoor we ons nog beroerder gingen voelen. Daar werd je loom van en dat is een toestand die best wel aardig aanvoelt, want je sluit eigenlijk alles af en gaat op spaarstand. Zo kun je de ellende waarin je zit buitensluiten. Zo heb ik voor dit leven geleerd dat de sluimertoestand het leven het meest dragelijk maakt, eigenlijk wilde ik zeggen, het minst ondraaglijk, maar dat klinkt zo ingewikkeld. Maar dat allemaal terzijde.
De kinderen, deze keer 21 stuks, waren snel groot waarna ze allemaal bij me weg zijn gehaald. Ik ben overtollig geworden en dan gaat het snel. De volgende dag ging ik op transport, ’s ochtends heel vroeg worden we met tientallen varkens de vrachtauto ingejaagd, dat gaat niet zachtzinnig. Ik heb heel wat harde klappen gekregen voor ik boven in de auto stond. Ik wilde ‘lig’ zeggen, maar daar is geen sprake van, je staat er, niet op een rooster maar een gesloten vloer met openingen aan de zijkanten. Maar eigenlijk sta je aan alle kanten in de poep, want door je angst poep je toch wat sneller. We weten wel wat er gaat gebeuren, maar dat is geen enkele geruststelling, want het betekent nog veel meer ellende en pijn en klappen, enz. We boften dit keer, het was een rit van een halve dag en niet een van dagen lang. Dus we kwamen op de plek van bestemming, het stinkt er enorm en er hangt een hele erge angst in de lucht. Het walmde je eigenlijk gewoon tegemoet toen we uit de transportauto gejaagd werden. Daarna gingen we tussen hekken door een hal in, allemaal achter elkaar lopend, liefst een beetje op een holletje. We kwamen een ruimte in waarin we werden verdeeld, niet meer achter elkaar maar met vijf naast elkaar. Daar stond iemand die je probeerde te  verdoven of doden, direct met een elektro apparaat. Dat gaat best snel en efficiënt, maar soms kreeg hij een varken niet goed te pakken en glipte hij er onverdoofd tussendoor. Wat er dan allemaal gebeurde is een beetje te veel chaos voor mij om het goed te kunnen vertellen. Ik geloof dat we werden opgehangen en dat dan mensen onze kelen doorsneden, en als je dan nog niet dood of verdoofd bent, dan werd er enorm gegild en dat maakt de chaos zo compleet. Je weet zelf niet meer precies wat er gebeurde en gebeurde het met jou of je buurvrouw? Dit is het meest chaotische en angstige moment van het hele gebeuren. Maar als je dan dood bent, lijkt het alsof het voorbij is, maar je bent daar nog steeds nabij je lichaam en dat is heel raar. De pijn is weg, de angst nog niet, die blijft blijkbaar langer aan je ziel vastzitten dan de fysieke pijn. Daarom bleef je rond dat slachthuis rondhangen. Gelukkig waren er veel helpers die je proberen te hepen en je duidelijk maakten dat je door moest gaan en dat je de angst los kon laten, want die heb je niet meer nodig in je nieuwe leven. En zo kwamen we langzaam allemaal in een rustigere omgeving waar we wat tot onszelf konden komen. En daarvandaan gingen we verder en werden we weer opgenomen in de groepsziel. Dat is het moment van thuiskomen, dat is heel fijn. Daardoor heeft dit gelukkig altijd een happy end. Maar daar moet je wel wat voor doorstaan.
Dat was mijn verhaal.
M: Dank je wel E342, dat was een heel verhaal en ook erg gedetailleerd, echt heel fijn dat je me dat wilde vertellen.
E342: Graag gedaan. Ik ben nu wel weer behoorlijk ‘wakker’ geworden. Zal weer even tijd nodig hebben om weer in de lethargie te verzinken, maar ik vond het fijn dat ik je dit mocht vertellen en ik hoop dat je er iets goeds mee doet, zodat het lijden van dieren in de toekomst tot het verleden behoort.
M: Dank je wel, wil je nog iets speciaals kwijt?
E342: Dat heb ik net al gedaan, dat was genoeg.

Conclusie

Dat het leven van een varken in de intensieve veehouderij geen plezierig leven is, weten we allemaal. Maar willen we dit wel weten of sluiten we onze ogen omdat we ons stukje vlees zo lekker vinden? En mogen we hier wel onze ogen voor sluiten?

De varkens Friedolientje en E342 waren bereid om een inkijkje te geven in hun leven en hoe zij dat leven als vleesfabriek ervaren. Het is opvallend hoe mild zij reageren. Ondanks alles wat wij hen aandoen, heb ik geen verwijt gehoord aan ons mensen. Daaruit spreekt eigenlijk alleen maar berusting, het accepteren van hun lot.

De wens van de varkens zou zijn dat jullie deze serie van drie artikelen lezen en ook delen met vrienden en kennissen, want dit moet bekend worden. Wij mensen moeten ons bewust worden wat wij de varkens en andere dieren aandoen. Pas dan kunnen we ook keuzes gaan maken die het dierenleed als niet meer acceptabel zien in de huidige maatschappij.

Misschien moeten we dit zien in het kader van een steeds bewuster wordende beschaving. In de 16e, 17e en 18e eeuw kwam de slavenhandel opzetten omdat er behoefte was aan goedkope arbeidskrachten die sterk en gezond waren. De slavernij werd in de loop van de tweede helft van de 19e eeuw langzaam afgeschaft. Partijen die er winst uit haalden stribbelden lang tegen, maar uiteindelijk is iedereen het er over eens dat dit toch wel een hele zwarte bladzijde in de geschiedenis van de mensheid is.

Voor de varkens geldt nu ook, ze zijn goedkoop vlees voor de mensen die graag vlees eten. Maar mogen we nog wel ons stukje vlees eten als we weten ten koste waarvan we dat stukje vlees op ons bord krijgen? Dit is aan een ieder om daar zijn eigen keuze in te maken, maar besef wel ten koste waarvan we vasthouden aan ons stukje vlees.