Dieren en het overlijden van hun mens (deel 2: de honden)

23 september plaatste ik de eerste blog over dieren en het overlijden van hun mens. Daar waren de katten aan het woord. Zij leken me wel te dicteren, zodat ik letterlijk over kon nemen wat ze doorgaven en zij er zo van verzekerd waren dat ik het goed doorgaf. De honden pakten het wat anders aan en lieten meer algemene beelden zien, waaruit het volgende kwam:

Honden zijn vaak heel nauw verbonden met de mens.

Ze laten een korte hartslijn zien.

Vaak zijn er geen complicaties in de relatie tot de mens.

Honden zijn zéér beschikbaar.

Deze informatie gaven ze door om te laten zien dat hun relatie met hun mensen vaak goed en intens is. Op het moment dat er ziekte bij de mens komt, treft dit de honden dan ook hard. Houden mensen hier wel genoeg rekening mee? Ik zelf denk dat honden vaak vergeten worden in deze crisissituaties, terwijl ze zo helpend (willen) zijn.

Als dank voor hun waken en zorgen voor de zieke mens willen ze graag veel naar buiten: lopen, rennen, snuffelen, zodat ze weer even volop hond kunnen zijn. Het is een goede uitlaatklep.

Dus bij zieke en stervende mensen: de honden goed uitlaten.

Ook als ze niet willen: uitlaten met de belofte dat ze zo weer terug zijn bij de mens. Die belofte is belangrijk voor sommige honden omdat ze zo trouw zijn dat even weggaan bijna niet te doen is voor ze.

Honden zijn vaak bij de mens als troost voor de mens.

Die troost is vaak een vanzelfsprekendheid voor elkaar.

Het is wreed om mens en hond te scheiden. Dit kreeg ik zo door van de honden en het emotioneerde me. Kennelijk zit het dus zo diep dat ze het woord wreed gebruikten.

Maar: als een hond het niet kan, dan niet dwingen! Niet elke hond heeft het in zich om zo onvoorwaardelijk aanwezig te zijn. Daar kan van alles achter zitten; dwing zo’n hond dan niet.

Door de drukte na een overlijden worden honden vaak vergeten. Maar ze zijn gezinslid!

“Heb oog voor ons!”

“Neem ons mee in het proces. Geef ons daarin ruimte.”

“Daarna kunnen we weer verder.” Hiermee bedoelden ze: als alles goed begrepen en verwerkt is, kunnen honden verder met hun leven. Maar is het overlijden onduidelijk dan kunnen honden daar enorm onder lijden en gedrag laten zien wat voor mensen moeilijk te plaatsen is. Soms leggen mensen de link met het overlijden niet en wordt er gesproken over ‘gedragsproblemen’.

Honden zijn vaak (onder)steunend. Maar ook: samen lijdend.

PS We zaten op het uitvaartfestival te luisteren naar muziek, toen een hond naast me kwam liggen. Mijn eerste neiging is om meteen te gaan aaien, maar ik wist niet of de mens van deze hond dat wel goed vond. Aanvankelijk negeerde ik het dier, maar toen ze weer kwam kon ik het niet laten. Pas later bleek dat ik jaren geleden met deze hond gecommuniceerd had nadat haar mens een artikel had geschreven over het communiceren met dieren.