Het zal mijn tijd wel duren

Lieve AnimalTalks-liefhebbers, zoals trouwe lezers van mijn blogs weten was ik in oktober met Maya en de caravan in Schotland en ook – voor het eerst – op Shetland. Daar aangekomen pinkte ik een traantje weg op de slotbeurs van de Shetland Wool Week in Lerwick. Per toeval overlapte mijn eerste dag Shetland met de laatste dag van dit jaarlijks terugkerend evenement dat geheel in het teken van schapen en wol staat.

Wol
Nu weten diezelfde trouwe lezers dat mijn moeder recent overleed. Zij was gek van wol, en ook van schapen trouwens. In de jaren ‘70 kwam er een spinnenwiel in huis en de wol verfde ze zelf. In de jaren ‘80 kwamen er niet één maar twee weefgetouwen bij. In de jaren ’90 maakte ze het ene na het andere breiwerk met wol en patronen van Anni Blatt. En vanaf 2000, toen de vingers en hersenen minder flexibel werden, haakte ze haar eigen design tassen en dassen. Hoe belangrijk dit alles voor haar was, was een beetje bij me weg geëbd. Maar op de Shetland Wool Week kwamen alle herinneringen ineens levendig terug. Vandaar dat traantje en ook deze blog over mijn contact met een schaap.

Schaap
Vanwege de storm die de eerste dagen op Shetland woedde met windkracht 8 en vlagen van 9 en 10, besloot ik me te beperken tot dagtripjes. Om het noordelijkste eiland Unst te bezoeken moest ik vroeg uit de veren om de eerste ferry te halen naar het eiland Yell en vanaf dat eiland de eerste ferry naar Unst.

Mijn wens was om daar het ruige natuurgebied Hermaness te ontdekken, een tocht van 2,5 uur om er te komen. Ik heb er heerlijk in het zonnetje gewandeld langs de noordwest kust. Een blauwere zee kon ik me niet voorstellen. En wittere schapen zag ik zelden. Eén trok mijn aandacht. Ze lag heerlijk uit te kijken over de horizon. Haar afzondering weerspiegelde die van mij daar en ze zag er intens tevreden uit. Ik was benieuwd of ze interesse had in een onderonsje.

B: Dag mooi, lief schaap. Mag ik contact met je maken?
S: Tuurlijk.
B: Stoor ik je niet? Je lijkt zo te genieten.
S: Tuurlijk stoor je niet. Jij geniet toch ook? Dat gaat dan mooi synchroon.
B: Ja, het is fantastisch hier. Ik weet niet wat ik zie, zo mooi.
S: Nou, kom gerust vaker.
B: Dank je.
S: Leuk dat je praat. Als hier al eens mensen komen zijn ze zo druk met van alles. Vooral met doelen enzo. Niemand denkt aan of heeft tijd voor een babbel. Jij wel. Leuk.
B: Ik heb de doelen losgelaten. Het halen van een doel is vaak een doel op zich en dat doel overschaduwt het doel zelf. En pas als het doel bereikt is, weet je of het tevredenheid brengt. Want van tevoren weet je dat niet. En vervolgens moet er weer een ander doel komen, om weer nieuwe tevredenheid te voelen. Jij straalt zoveel tevredenheid uit. Vandaar dat ik je aansprak.
S: Mooi verhaal, dit. Ik heb ook geen doel. Ik ben hier gewoon. En ik geniet. Enorm zelfs. Dit uitzicht is onovertroffen. Ik vind de wolken zo leuk. Ze lijken op ons, schapen. En ze veranderen steeds een beetje. Maar ze blijven op ons lijken.
B: Grappig, dit. Met hoe weinig je tevreden bent. En hoe vervullend dat weinige is.
S: Noem dat maar weinig. Het fenomenale uitzicht en de veranderende wolken. En we hebben hier ook elkaar, de andere schapen, de vele vogels en de andere dieren. En er is voldoende eten en drinken. En de rust hier. En het besef van tevredenheid. Vooral dat laatste, daar kan niets tegen op. Ben jij eigenlijk tevreden?
B: Wat lief dat je dit vraagt. Als ik nadenk over alles wat moeilijk of verdrietig is of is geweest, dan is het even werken om tevredenheid te voelen. Die ligt dan net wat dieper onder de oppervlakte. Maar als ik niet nadenk en gewoon ben, zoals hier en nu, dan ben ik intens tevreden.
S: Dat is een mooi besef. Daarin herkennen we elkaar. Gewoon zijn en tevreden zijn.
B: Een heerlijk besef.
S: Dat is het zeker.
B: Dank je wel, schaap.
S: Geen dank. Het zal mijn tijd wel duren.

Sleutel
‘Het zal mijn tijd wel duren…’ Die uitdrukking ken ik vooral met een licht negatieve, zelfs wat cynische klank. Maar het schaap ziet een leven van gewoon zijn met al wat er is als sleutel tot tevredenheid. En ze hoopt dat die tevredenheid in de haar gegunde tijd zal voortduren. En waarom ook niet?

Invloed heb je op wat huist in jezelf
Lieve AnimalTalks-liefhebbers, in alle eerlijkheid is dit niet de les die ik van thuis heb mee gekregen. Mijn talentvolle moeder kon bewust of onbewust veel verwachtingen koesteren. Als kind vond ik dit soms een uitdaging. Voldeed ik wel, was ik wel goed genoeg, had ik niet nog wat meer… of nog wat beter… Door het zoeken naar antwoorden op deze vragen ontdekte ik dat juist de verwachtingen van anderen hetgeen is waar je zo weinig invloed op hebt. Ze huizen immers in de ander. Invloed heb je op wat huist in jezelf.

Ik neem een voorbeeld aan het schaap uit Shetland. Niet alleen daar – maar ook hier, nu ik weer thuis ben. Ik voel intense tevredenheid met al wat is. En ik gun mezelf een ‘het zal mijn tijd wel duren…’.