Lieve AnimalTalks-liefhebbers, een week of wat terug kwam ik tijdens een vroege avondwandeling de wolf weer tegen. Omdat ik in het bos woon, zie ik hem met regelmaat. De eerste keer stak hij vlak voor mijn neus een geitenpaadje over waar ik met Maya liep. Eenmaal overgestoken bleef hij staan om naar me te kijken.

Een andere keer, tijdens een late avondwandeling, zat er een goudjakhals (een kleine wolfachtige) ineengedoken in de berm naar me te kijken. Ik scheen nota bene met een zaklamp in zijn gezicht. Weliswaar per ongeluk, want ik zocht Maya, maar toch. En pas stond er plotseling weer een wolf naast me, terwijl ik al mijmerend de ‘ski-helling’ in Leersum (ja, die bestaat) naar beneden afliep.

De ontmoeting
Ik merkte de wolf op, omdat ik zijn voetjes in het knisperende gebladerte hoorde wegdraaien van het pad. Ik hoorde maar drie stappen, en het plotselinge ophouden van het lichtvoetige geritsel maakte me alert. Wat is daar? Een ree tippelt meestal verder door, dieper het bos in, om van een grotere afstand te kijken. Maar deze wolf bleef na drie stappen stilstaan tussen de bomen en struiken.

Ik zag hem meteen staan, hoewel hij bijna volledig opging in de kleuren van het bos. Hij had zijn staart naar het pad gekeerd en zijn schouders en kop half naar mij toegedraaid. Zo keek hij me van opzij aan. In stilte hadden we even contact.

De stilte werd echter verbroken doordat Maya nogal speels naar de wolf ging blaffen. Ik vond dit te uitdagend en ongepast voor de situatie. De stilte voelde veilig en de ontstane onrust niet. Daarom besloot ik met een wijdere omtrek dan normaal de route naar huis te kiezen. En ook om mijn eveneens in het bos wonende buren te appen over deze ontmoeting. Maar toen ik zijn lichtvoetige geritsel ineens weer achter me hoorde, liepen we meteen door naar huis.

Vandaag zocht ik opnieuw contact met de wolf en besloot ik om deze blog te schrijven.

In gesprek met de wolf
B (Barbette): Dag Wolf, mag ik nog even contact met je maken?
[De wolf knikt vriendelijk.]
B: Waarom kwam ik je tegen?
W (wolf): Ik wilde je alert maken.
B: Dat heb je gedaan. Ik zag je lopen en stilstaan. Je keek me aan, een beetje van opzij.
W: Ja, je bent een lief en liefdevol mens. Samen met je hondje. Je bent een healer. Van de natuur, en van nature.
B: Wat mooi dat je dat gezien hebt, een healer. En dat stuk van de natuur.
W: Dat is niet zo moeilijk te zien. Het is je trouwens al eerder gezegd, door het bos zelf.

Dat klopt. Mijn collega en vriendin Jordie hoorde dit van het bos, een jaar na de valwind in Leersum. Het was tijdens een ‘psychic sight seeing’ met een paar collega’s en oud studenten aan de healing en reading opleiding. Haar informatie betrof precies dit deel van het bos achter mijn huis. Bijzonder. Enfin, omdat ik van de dieren heb geleerd ‘not to beat about the bush’ kom ik meteen terzake.

B: Waar wilde je me alert op maken? Op jou?
W: Haha, je windt er ook geen doekjes om! Nee, je hoeft niet alert te zijn op mij. Op jezelf natuurlijk! In de dierenwereld kijkt iedereen eerst naar zichzelf. Er is wel samenwerking, maar zonder jezelf te vergeten.

Oh, ik voel al waar dit heen gaat. Er komt een lesje aan. En ook nog eens eentje waarvan ik dacht dat ik hem ondertussen écht al had geleerd. De wolf vindt kennelijk van niet.

W: Voel je hem? Jij hebt nog steeds de neiging om jezelf te vergeten. Je kunt veel aan, dus je trekt ook veel aan. Maar waar ligt jouw afbakening?
[Stilte]
W: Door mij de ruimte te gunnen, geef je jezelf ruimte. Door naar mij te kijken, een wolf in het bos die naar jou kijkt, kijk je naar jezelf. Wie ben ik? Wat doe ik? Wat verwacht ik in het hier en nu van mezelf? Op de antwoorden die je vindt, baseer je je keuzes. Je koos voor jezelf door mijn ruimte te respecteren en met een wijdere omtrek naar huis te gaan. Niet uit angst, maar vanuit herkennen, weten en voelen wat nodig is. Voor jezelf en voor je hondje. Dat was goed. Dat is wat ik je wilde laten ervaren.
[Weer stilte].
W: Toen je verderop stilstond om te appen – en dus weer met anderen bezig was in plaats van met jezelf – stond ik even achter je te ritselen. Om je opnieuw alert te maken op jezelf.
B: Ja, je attendeerde me erop dat ruimte maken nodig was en zo doende voor mezelf en voor Maya te kiezen. Voor stilte en een veilige route. Twee keer inderdaad. Ik vond dat appen achteraf zelf ook niet zo handig van me. Wat je op dat moment deed, was ‘leading from behind’. Onzichtbaar, maar zachtjes hoorbaar en voelbaar.
W: Ja, want jij hebt weinig nodig om weer op je eigen spoor te komen. Zoals je ook tegen je buurvrouw zei: ‘Als je elkaar over en weer respecteert, is er niet zoveel aan de hand.’ Je zei dit over jouw ontmoetingen met wolven van dichtbij, maar het is een diepe wijsheid die altijd geldt. Daarom vraag ik je: waar is jouw zelfrespect, als je jezelf zo gemakkelijk vergeet?

Ik voel me betrapt. Daar ga je dan met je goede gedrag en intenties. Maar de wolf heeft een punt, en ik besluit het te omarmen.

B: Oef, die raakt. Ik zat de afgelopen weken in een onverklaarbare ICT-crisis (die inmiddels is opgelost). Ik hield ternauwernood het hoofd boven water, want de verplichtingen lopen immers door. Veel stress. Ik vergat mezelf volledig, omdat mijn focus te veel naar buiten lag en te weinig naar binnen. Prompt werd ik ook nog ziek (en ben inmiddels weer beter). Het klopt, ik vergat mezelf. Ik besef dan onvoldoende dat ik daarmee mijn zelfrespect geweld aandoe. En als dat er niet is, kom je te traag uit zo’n onbeholpen toestand. Hoe vaak ga ik deze les nou nog leren…

Ik laat dit even op me inwerken. Ik ben er niet verrast over dat de wolf zo’n waardevolle boodschap voor me heeft.

B: Ik dacht dat je misschien welpjes had en jezelf daarom liet zien. Maar omdat ik twijfelde over dit motief, wilde ik contact met je leggen. Met wat je me nu vertelt, ben ik blij. Er zitten zoveel kanten aan deze les, met alsmaar diepere inzichten.
W: Dat doe je goed. Je loopt niet weg voor een lesje zelfkennis! Je bent voor mij een dankbaar doelwit. Zonder jouw alertheid en sensitiviteit had je me niet gehoord, niet gezien en had je mijn boodschap niet ontvangen. Je hebt al zeker vijf keer een wolf van dichtbij meegemaakt en je was nooit bang. Ik hou van jou en kijk graag naar je. Je hebt veel dierlijke kwaliteiten, en je beseft het niet eens. Want zelfs als je ons niet hoort of ziet, weet je toch dat we er zijn. Je voelt het. Je weet veel meer dan je van jezelf weet, maar dat is ook je onbewuste valkuil. Omdat ik van je houd als collega dier en collega leider, want dat ben je, wil ik je beschermen. Ik wil je attenderen op zelfliefde en zelfrespect als je het even dreigt te vergeten. En omdat dit thema openlijk mag worden uitgedragen, ben ik blij met dit gesprek en je besluit om er een blog aan te wijden. Zo geef je ook mijn stem de ruimte.
B: Dank je wel, Wolf. Fijn dit. Ik voel me vereerd en gesteund. Ik kijk nu ook anders aan tegen mijn eerdere ontmoetingen met wolven. Ik voel nu ook ineens veel rust vanbinnen, na de hectiek met de ICT en de doorlopende verplichtingen. Nogmaals dank.

De wolf vervolgt zijn weg na een bekrachtigende staartslag opzij. Met een rustig gangetje, precies zoals ik hem in eerdere ontmoetingen heb leren kennen.

Wees alert op jezelf
Lieve AnimalTalks-liefhebbers, wat is het in alle eerlijkheid toch uitdagend om elke drie weken een blog te schrijven. Telkens weer ontdek ik dat er in het contact met de dieren heel persoonlijke dingen worden blootgelegd. Waarom doe ik dit? Waarom stel ik me zo kwetsbaar op, nota bene zwart-op-wit en online?

Meteen ‘hoor’ ik het antwoord: via de ander leer je jezelf kennen. Ik nu via de wolf, en jullie wellicht via mij. Want ik ben vast niet de enige die dit rake lesje van de wolf kan gebruiken: wees alert op jezelf.

Veel dank voor jullie aandacht en een lieve, helende groet. Ook namens de wolf.