In memoriam Rozette

/1 Reactie/in /door

Rozette is niet meer. Ik heb het lichaam dat ze gebruikte om hier te kunnen zijn in wol gewikkeld en in een gat in de grond gestopt.

Maar ja, je kunt een lichaam wel ‘opruimen’ maar daarmee is het afscheid nog niet echt genomen.

De ochtend na haar overlijden maak ik contact.

R: Je blijft maar aan me trekken, hè?

P: Dit is mijn manier van afscheid nemen. Laat mij maar even. Ik heb jou ook altijd geprobeerd te laten in hoe je was.

R: Ik zie heus wel dat je de andere katten op mijn plek laat.

P: Ah, dus jij kijkt hier ook nog even rond. Betrapt.

Rozette heeft anderhalf jaar bijna de helft van het schip als haar domein gekregen. Een grote schuifdeur verhinderde contact met de andere katten. De raampjes zijn anderhalf jaar dicht geweest zodat Rozette niet naar buiten kon. Wat eerst als revalidatieplek begon, veranderde langzaam in langdurige opname. (Zie de diverse blogs die ik over Rozette heb geschreven.)

Ik wilde even een soort evaluatie houden met Rozette. Over hoe ze het leven ervaren heeft enzo. Maar zoals altijd loopt het gesprek weer anders. Het gaat ineens over mij.

R: Wat maak je het toch weer ingewikkeld.

P: Hoe bedoel je?

R: Je zit steeds te denken of je het wel goed gedaan hebt.

P: Ja, zo zitten wij in elkaar. We hebben bepaalde normen en waarden, daar willen we aan voldoen. Ik wilde jou niet verwaarlozen maar je was een lastige om voor te zorgen.

R: Dat je moet zorgen voor iemand is wat jij ervan maakt. Daardoor kleeft er van alles aan je.

Ik weet precies wat ze bedoelt. En ik zie ook dat zij het anders aangepakt heeft. Rozette ging in dit leven voor solo. Maar toch heeft ze wel verbinding gemaakt. En specifiek met mij.

P: Toch een vraag: Hoe was de laatste tijd voor je?

R: Het lijf werd brozer.

Ik grinnik en denk aan het steeds dunner wordende lijfje. Er kwam een tijd dat ze amper meer at. Ik heb allerlei merken voer gekocht voor haar. We zijn geëindigd met Sheba en een soort soep. Vlees drijvend in vocht. Nooit eerder van gehoord.

Overal lagen plukken haar terwijl ze niet kaal werd.

P: Ik heb me wel zorgen gemaakt of je ziek zou worden en naar de dierenarts moest gaan.

R: Je weet wat ik je over de dierenarts gezegd heb.

P: Dat weet ik heel goed en dat baarde me ook wel eens zorgen. Want wederom: ik wilde je niet verwaarlozen.

Drie dagen voor ze overleed vroeg ik haar of ik misschien iets voor haar kon doen. Ik kréég me een sneer: het was háár lijf en ik moest me er niet mee bemoeien.

P: Ik heb gisterochtend nog een waterpas plateau voor je gemaakt. Want ik dacht ineens dat je misschien wel gewoon een vorm van zeeziek was omdat het schip scheef ligt in verband met de lage waterstand.

R: Ja, jij weer met je zorgding. Maar het is okee, het was goedbedoeld.

Ik moest gisteravond ineens denken aan de middag, toen ze overleed. Ik zat in een wei met kippen en droeg een kippenmonoloog voor aan een groep van 30 of 40 mensen die op strobalen zaten te luisteren. Ik raakte ineens geëmotioneerd toen ik aan het voorlezen was en dat verbaasde me. De tekst was er niet naar om geëmotioneerd te raken. Ik herpakte mezelf en vervolgens gebeurde het weer.

P: Was jij dat?

R: Ja, ik dacht ik meld het even. Dat was nou mijn zorgding.

P: Dus je hebt je afgemeld?

R: Ja. “Ik ga.”

P: Dat vind ik heel lief van je, ook al verstond ik het toen niet. Ik voelde wel de emotie.

Ik ben even stil en laat deze daad van Rozette op me inwerken. Hoe vaak zal het voorkomen dat we berichten binnen krijgen die we op dat moment niet verstaan en dus niet oppikken?

P: Kunnen we zeggen dat we wederzijds respect hebben gekregen voor elkaar?

Het is lang stil. Dan reageert Rozette.

R: Overweeg toch es om minder te zorgen.

Nu denk ik een tijdje na. Het is lastig om niet te zorgen voor. Zorg voor mensen, zorg voor dieren, zorg voor de omgeving, zorg voor mezelf.

Rozette is er een beetje klaar mee en breit er voor ons beiden een eind aan.

R: Nou ja, als het teveel wordt, denk dan nog es aan mij en hoe ik het gedaan heb. Dan zie je hoe het ook kan.

P: Maar wij zijn toch ook wat met elkaar aangegaan? Dat heb je toch maar gedaan.

R: Dat kon alleen omdat jij mij accepteerde/respecteerde. Je wilde je met mij bemoeien, maar het is je kracht om het te kunnen laten.

P: O, Rozette, je bent wel een diertje dat altijd in m’n hart zal blijven, hoor. Je bent een heel bijzonder exemplaar.

R: Jaja, ga nu maar weer. Het wordt te klef zo.

Met gegrinnik neem ik afscheid van Rozette. Het is nu al een legendarische kat.

Natuurbranden – droogte: waar maak je je druk over?

/1 Reactie/in /door

Ik maak me al langere tijd grote zorgen over hoe wij mensen omgaan met de natuur. Mijn diergesprekken zijn ook voor mij een onderdeel om er achter te komen hoe dieren reageren op de afbraak die overal plaatsvindt. Het grappige daarbij is dat de dieren die zorgen van mij veelal niet delen. Zij zijn veel meer van accepteren wat er is en niet heel erg van zorgen van morgen. Zij leven extreem in het nu. Daar denken we vaak van dat dat mooi is, maar als we allemaal in het nu zouden leven, dan verandert er niets en juiste die verandering naar verbetering is noodzakelijk. Al helemaal in een wereld waarin openlijk klimaatbeleid als zinloze reactie op een hoax wordt afgedaan en natuurbeleid maar ten koste gaat van onze concurrentiekracht. Is dat een wereld waar ik in wil leven?
Aangedaan door alle ellende van natuurbranden en droogte die ons overkomen (de ark waar Piek op woont ligt zelfs behoorlijk scheef door de droogte), word ik uitgenodigd door een meerval om eens te praten.

M: Beste Meerval, waarom nam je contact met me op? En heb je een naam, zodat ik deze dialoog wat gemakkelijker kan schrijven, want twee keer M is niet erg duidelijk voor de lezers.
L: Noem me maar Loer als je behoefte hebt aan een naam, ik heb daar geen moeite mee. En ik wilde graag met je praten omdat ik mijn inzichten, die anders zijn dan de jouwe, wilde delen. Je kunt ook anders kijken naar alles wat er gebeurt.
De natuur is cyclisch, alles gebeurt in kringlopen. In deze grote kringloop loopt de temperatuur wereldwijd op, in een kleinere kringloop loopt de temperatuur ook op, deze twee versterken elkaar waardoor we nu extreme hitte kunnen krijgen. Voor de natuur betekenen alle kringlopen aanpassingen. De natuur staat nooit stil, er is continue beweging en beweging is aanpassen aan veranderingen. Sommige soorten trekken noordwaarts omdat het te warm wordt, dat geldt niet alleen voor dieren maar ook voor vegetatie, alleen hebben die er veel langer voor nodig. Sommige soorten kunnen zich onvoldoende snel aanpassen en raken achterop en kunnen uitsterven. Natuurbranden ruimen oude natuur op en daar komt nieuwe natuur voor terug, die beter past bij wat er nodig is.

Sommige soorten kunnen zich onvoldoende snel aanpassen en raken achterop en kunnen uitsterven. Natuurbranden ruimen oude natuur op en daar komt nieuwe natuur voor terug, die beter past bij wat er nodig is

Zo gaat het ook met droogte, dat verloopt ook in cycli. We hebben de langlopende cyclus van opwarming waar droogte ook deel van uitmaakt. Daarnaast hebben we de kortlopende cyclus van het warme weer, wat ook grotere droogte met zich meebrengt.
M: Je zegt dus eigenlijk we zitten in twee verschillende cycli, een langlopende cyclus van opwarming en een kortlopende weer cyclus. Die twee samen maken het momenteel extreem.
L: Daar heb je gelijk in. Dit gaat dus weer voorbij. En je weet ook wat er nu niet aan regen valt, komt geheel volgens de cyclus een ander moment. Dan krijgen we weer overstromingen op plekken waar we dat al wel verwachten en ook op plekken waar dat nooit verwacht werd.
M: En wat doet dat met jou?
L: Voor mij is droogte helemaal geen probleem. Wij overleven onderin het water, waar de modder is, dat is dus het laatste water dat er nog is. Het moet wel heel extreem worden willen wij er echt problemen mee krijgen. Het is voor ons eerder een voordeel die lage waterstand, ons voedsel komt naar ons toe. Bij wijze van spreken krijgen we ontbijt op bed. Daarnaast is een deel van ons als Afrikaanse Meerval handig uitgerust, als het moet kunnen zij over land naar een ander water verhuizen.
M: Dan ga je toch dood als je over land reist?
L: Nee, zij kunnen in het water en ook beperkt op land overleven.
M: Welke lering moet ik nu uit jouw verhaal trekken?
L: Heb je die nog niet meegekregen? Maak je niet druk. Alles is continue in beweging. De huidige tijd van ontkennen van klimaatverandering gaat weer voorbij. Of je er nu in gelooft of niet, het verandert toch, daar verander jij niets aan.

De huidige tijd van ontkennen van klimaatverandering gaat weer voorbij. Of je er nu in gelooft of niet, het verandert toch, daar verander jij niets aan

M: Dat ben ik toch niet me je eens. Als niemand zich er druk over zou maken, dan komt het bewustzijn dat wij mensen onze Aarde aan het verwoesten zijn, bij niemand binnen en gaat iedereen gewoon zijn gangetje, terwijl we de maatschappij juist moeten veranderen.
L: Daar heb je gelijk in, maar die verandering komt er toch wel, met of zonder jou.
M: Wil je zeggen dat mijn tientallen jaren inspanning om mensen bewust te maken van wat we de natuur aandoen, zinloos is geweest?
L: Dat wil ik zeker niet zeggen. Het is belangrijk dat er mensen zijn zoals jij, verandering van bewustzijn over wat er gebeurt is hard nodig en mede door jouw inspanningen en vele, vele anderen, komt die verandering er eerder aan dan je zelf verwacht. Dus in dat opzicht doe je zeer zinnig werk. Je helpt het versnellen dat het beter gaat worden. Maar de cyclus gaat wel gewoon zijn gang. Je moet dat beschouwen als een grote tanker op zee, die ergens heen vaart en die jullie met jullie inspanningen telkens een klein zetje geven om van richting te veranderen, uiteindelijk kan daardoor die tanker 180 graden draaien en heb je de tegenbeweging bereikt. Je bent dus een versneller en de ontkenners zijn vertragers. Uiteindelijk komt de verandering, vroeg of laat.
M: Dat is dan tenminste troostrijk. Dank je wel voor dit gesprek. Wilde jij er nog wat aan toevoegen?
L: Ik weet dat je niet echt iets met vissen op hebt, maar ik vond het leuk om dit te doen.

Daar zit ik dan, een beetje terecht gewezen over hoe ik in het leven sta en me druk maak. Maar ook met een onwaarschijnlijk verhaal van een Meerval die ook op land kan overleven. Ik kan het me niet voorstellen en dat ga ik dus opzoeken.

260805

De prinses en haar zomerkoninkjes

/2 Reacties/in /door

Lieve AnimalTalks-liefhebbers, begin dit jaar heb ik na tien jaar mijn verderop gelegen moestuin opgegeven. Omdat ik in hart en nieren een tuinvrouw ben, was dit een moeilijke beslissing die ik al een paar jaar had uitgesteld.

Zonder de moestuin heb ik nu veel meer tijd voor de tuin bij mijn huis, voor spelen en wandelen met Maya, voor mijn rol als dierentolk én voor meer momenten van rust. Daar geniet ik enorm van.

De aardbeienpot
Als pièce de résistance had ik alleen de aardbeienpot uit de moestuin mee naar huis genomen. Hij staat te pronken op het terras met verschillende aardbeienrassen erin, bedoeld voor een zo lang mogelijke oogst.

Zo kocht ik vorig jaar in Schotland alpine aardbeienplantjes die volgens het kaartje tot in november en zelfs december vrucht kunnen dragen. Leuk voor de kerstdis: mini-aardbeitjes van eigen kweek op het bord. Ik verheug me nu al op de ongelovige gezichten van de familie!

Geen oogst
Overigens ben ik zelf niet eens zo gek op aardbeien; de pot is nog van mijn moeder geweest. Omdat zij van mijn vader jaar in jaar uit de eerste aardbeien kreeg, kocht ik deze pot voor haar toen hij dat niet meer kon doen. Ik vermoed dan ook dat het hele idee van de aardbeienpot op mijn terras symbool staat voor mijn laatste restje verweer tegen het opgeven van de moestuin.

Een tanend verweer… Hoewel ik er al vele aardbeien in heb zien zitten, heb ik er namelijk nog niet één geoogst. Hierna vertel ik hoe dat zo gekomen is, want Maya weet daar meer van.

B: Lieve Maya, mag ik even met je kletsen?
M: Ja, maar ik weet al waar dit over gaat.
B: Oh ja?
M: Jij doet het niet, dus doe ik het maar.
B: Je doelt op de aardbeien?
M: Ja, die vind ik erg lekker en jij eet ze niet. Waarom eigenlijk niet?
B: Ik was aan het wachten op een voorraadje oogst aan de takjes.
M: Die hing er toch?
B: Ja, dat klopt wel. Maar ik wilde ze plukken voor de verjaardag van oma hier in de tuin en ze aan haar geven.
M: Oooh… en toen waren ze weg.
B: Ja, heel netjes van de takjes geplukt.
M: Waarom heb je me dit niet verteld? (Ze doelt op wat mijn bedoeling was.)
B: Dat weet ik ook niet. Dat had ik inderdaad wel even kunnen doen.
M: Ja, je vertelt me altijd hoe lief en belangrijk ik ben, of dat je naar afspraken gaat of boodschappen gaat doen en zo en zo laat terug bent, maar niet van die dagelijkse dingen.
B: Nou, daar heb je gelijk in!
M: Als wij écht een relatie hebben, dan wil ik dat je me die dingen ook vertelt. Of de dingen waar je je zorgen over maakt. Of als je verdriet hebt, dan kun je in mijn vacht snikken. Dit vertelde Jody, de hond van een van jouw cliënten gisteren ook aan haar mens, maar zelf doe je het niet.
B: Nou, dit gesprek gaat weer een heel andere kant op dan ik had verwacht. Ik dacht: ik houd het eens lekker luchtig en zomers. Over aardbeien in de pot die in jouw bek en buikje verdwijnen.
M: Ja. Maar zo gaat het nooit, hè?
B: Nee, eh… er komt altijd iets anders boven drijven.
M: Ja. Jij kletst me de oren van mijn hoofd. Maar vertel me ook wat er écht toe doet. Daar ben ik ook voor. Je hoeft me niet te sparen.”
B (ik voel een brok in de keel komen): Oh, daar schiet ik van vol. Omdat ik weet dat het waar is wat je zegt, en zo waardevol. Kun jij je verhaal eigenlijk wel voldoende bij míj kwijt, Maya?
M: Ik heb niets te klagen. Maar je spreekt zó gemakkelijk met dieren, dat ik het erg leuk zou vinden als wij dat samen vaker zouden doen. Niet dat je mij vergeet of verwaarloost, hoor! Dit móet ik echt even gezegd hebben. Anders denken je lezers dat ik iets tekortkom, terwijl ik in alle opzichten jouw prinsesje ben. Ook qua kletsen.
B: Het prinsesje dat van de zomerkoninkjes geniet…
M: Jazeker! Ik ben er gek op. Maar wel pas als ze rood en rijp zijn!

Lieve AnimalTalks-liefhebbers, wat geniet ik ervan als Maya geniet. Ook van de aardbeien. En dat ze zich zonder gêne uitspreekt, wat een blijk van vertrouwen!

Elke dag een nog groter feest
Ik neem me voor om vanaf nu ’s avonds de dag met haar door te nemen als ik sta te koken in de open keuken. Ze ligt dan op haar dekentje op een stoel en slaat alles gade wat ik doe. Heel betrokken. Veel meer dan ik me besefte.

Toen ik haar dit nieuwe avondritueel voorstelde, zei ze superblij: “Dan wordt elke dag een nog groter feest!”. Zo, die steek ik in mijn zak; daar kan geen aardbei tegenop!

Slotvraag: Deel jij ook je dagelijkse beslommeringen en diepere gevoelens met je dier? Ik ben heel benieuwd naar jouw rituelen!

‘Ik nestel me in mezelf’

/1 Reactie/in /door

Mijn beurt om een blog te schrijven. De ooievaar heeft zo’n saai verhaal dat ik het niet blogwaardig vindt. De bever vraagt: ‘Waarom contact?’ Hij laat zien dat hij juist met rust gelaten wil worden en het al bijna teveel vindt dat ik hen af en toe zie.

Sjonge, wil dan niemand met me praten?

Ik zie 14-jarige Sjaantje in haar mand naast me liggen. Diep in slaap, zoals altijd de laatste tijd. Zou zij willen babbelen?

Ze laat zien dat ze zich steeds dieper in zichzelf terug trekt. ‘Het is een veilige plek, ik kan er goed uitrusten.’ Ze laat me voelen hoe het voelt en het is net een holletje in zichzelf. Zo te voelen gaat het lichaam ook op een laag pitje. ‘Ik nestel me in mezelf,’ zegt ze tevreden.

Ik denk aan al die momenten dat ze helemaal uitgeschakeld ligt, het tongetje uit haar bijna tandeloze bekkie. Het maakt me altijd zacht en ik voel dan dat m’n gezicht zich in een glimlach vormt.

We nemen even de dagelijkse gang van zaken door.

200 meter lopen vanaf mijn kantoortje naar het schip. ‘Pfff, soms is m’n lijf zo zwaar, dan kom ik slecht vooruit.’ Dat zijn de momenten dat ik haar optil en met teveel belasting voor mijn rug draag ik haar naar het plasplekje bij het schip.

Snuffelen. Sjaan laat zien dat ze soms niet meer helemaal wijs wordt uit de luchtjes. Het gaat allemaal langzamer in die kop. Het zijn de momenten dat ik naar haar toe moet lopen om haar weer in de benen te krijgen. Anders staat ze er tien minuten later nog.

Familiefeestjes. Sjaan leeft op. ‘Dat vind ik altijd zo leuk!’ Het klopt dat ze dan de hele tijd wakker is en rondloopt.

Boodschappen doen met mijn oude moeder. ‘Je mag me ook wel es thuislaten, hoor,’ zegt ze. Hier sputter ik tegen. Vaak moet ik na de boodschappen een flink aantal uren werken in de zorg en dan vind ik dat ze te lang alleen is. ‘Het is wel vermoeiend,’ probeert ze nog. Maar ik ben onverbiddelijk. Ik moet ook aan mijn eigen gevoel denken en teveel uren alleen op een dag vind ik niet hond-waardig. Nog niet.

“Is deze evaluatie genoeg voor nu?” vraag ik Sjaan.

‘Zo gaat het goed,’ vat ze haar huidige bestaan samen.

14 maanden geleden schreef ik ook al over haar, De ouder wordende hond. Ik hoop dat ik over 14 maanden weer een blog kan schrijven.

PS Heel flauw: op het moment dat ik deze blog schrijf zit er steeds een ooievaar te klepperen. Wie weet komt er een moment dat ik toch nog es een interessant gesprek kan voeren met een ooievaar. Ik wilde graag weten hoe het leven is met zo’n giga snavel aan je kop :).

Lesje loslaten – ga met de flow

/1 Reactie/in /door

M: Hyronimus, je liet je laatst weer nadrukkelijk zien, wil je me wat vertellen?
H: Nou het is al weer lang geleden en het leek me passend om weer eens te praten.
M: Mee eens. Waarom zie ik je alleen als ik de bossen in ga en zie ik je nooit nabij mijn huis in de buurt?
H: Dat is simpel, jij woont midden in het dorp, daar heb ik helemaal niets te zoeken. Mijn domein zijn de bossen en velden, geen steden. Dus als je me wilt zien, kom hierheen.
M: Dat ben ik van plan, maar de tegenstand is groot.
H: Daar wilde ik het wel even met je over hebben. Je weet dat als dingen niet soepel lopen, er iets niet goed zit. Dan loopt je niet in de pas met het Universum. En wat schort er bij jou aan? Je wilt teveel sturen en alles regelen, maar zo krijgt het Universum niet de kans je te helpen. Laat het los, laat het over, het komt wel goed als je los kunt laten.

Je weet dat als dingen niet soepel lopen, er iets niet goed zit. Dan loopt je niet in de pas met het Universum

M: Maar wat is goed?
H: De juiste oplossing voor je wensen en noden.
M: Maar welke oplossing?
H: Precies dat bedoel ik, je wilt weer het heft in handen nemen en bepalen welke oplossing het moet worden. Dat werkt zo niet.
M: Natuurlijk iedereen kent de les ‘ga met de flow’, maar als je iets graag wilt zul je je daarvoor moeten inspannen. Mijn grootmoeder, die in haar eentje vier zoons heeft opgevoed en dat deed door onder andere Staatsloten te verkopen, had een wijze uitspraak: ‘Je moet het geluk een kans geven’. Als je geen loten koopt, kun je ook niet winnen. En ik beschouw mijn inspanningen als loten kopen, je moet er wel wat voor doen.
H: Daar heb je volkomen gelijk in, maar je hebt nu wel genoeg loten gekocht, laat het even gebeuren. Wacht nu maar op de trekking.
M: Gemakkelijker gezegd dan gedaan.
H: Richt je even op een andere hobby.

Ik moest even met Kaila naar de dierenarts, altijd feest voor haar. Ze had een extra stempel in haar paspoort nodig. Ben inmiddels weer terug en we pakken het gesprek weer op.

H: Zo Eddy, je hebt je mind kunnen verzetten, wat word je nieuwe hobby om even de andere dingen los te laten?
M: Je bent er weer snel bij. Ik vind het moeilijk om nu ineens niets meer te doen en gewoon passief zitten afwachten. Dit project heeft het nodig dat er iemand aan trekt anders wordt het nooit wat.
H: Dat is precies wat ik bedoel, je kunt niet loslaten. En dat moet je doen om het project in zijn eigen flow te laten komen. Die kun jij nu niet forceren.
M: OK, ik ga vrijdag voor een weekje met vakantie met Kaila en mijn kinderen en kleinkinderen. In die periode zal ik geen acties ondernemen.
H: Dat is niet genoeg, je blijft er wel aan denken en daarmee blokkeer je alles. Je moet nu echt even helemaal alles loslaten, zelfs niet (te veel) over denken. Er moet zich iets in het Universum manifesteren en dat blokkeer jij door maar door te blijven gaan en nog weer een keer ergens anders te gaan trekken. Was allemaal zinvol, je hebt er ook veel door bereikt, maar nu moet je loslaten, echt loslaten.

Er moet zich iets in het Universum manifesteren en dat blokkeer jij door maar door te blijven gaan

M: Ik heb je goed gehoord en ik begrijp het, maar het is oh zo moeilijk. Ik ga mijn best doen.
H: Dat is niet voldoende, je moet het gewoon doen.
M: Jeetje wat ben jij toch altijd streng voor mij. Maar dank je wel voor dit gesprek.
H: Heb je jezelf nu echt voorgenomen om los te laten?
M: Ja.
H: Dan wens ik je een fijne week weg. Succes.

En zo ken ik Hyronimus, altijd het laatste woord, een geweldige leermeester, maar zo streng.

Het rake lesje van de wolf

/3 Reacties/in /door

Lieve AnimalTalks-liefhebbers, een week of wat terug kwam ik tijdens een vroege avondwandeling de wolf weer tegen. Omdat ik in het bos woon, zie ik hem met regelmaat. De eerste keer stak hij vlak voor mijn neus een geitenpaadje over waar ik met Maya liep. Eenmaal overgestoken bleef hij staan om naar me te kijken.

Een andere keer, tijdens een late avondwandeling, zat er een goudjakhals (een kleine wolfachtige) ineengedoken in de berm naar me te kijken. Ik scheen nota bene met een zaklamp in zijn gezicht. Weliswaar per ongeluk, want ik zocht Maya, maar toch. En pas stond er plotseling weer een wolf naast me, terwijl ik al mijmerend de ‘ski-helling’ in Leersum (ja, die bestaat) naar beneden afliep.

De ontmoeting
Ik merkte de wolf op, omdat ik zijn voetjes in het knisperende gebladerte hoorde wegdraaien van het pad. Ik hoorde maar drie stappen, en het plotselinge ophouden van het lichtvoetige geritsel maakte me alert. Wat is daar? Een ree tippelt meestal verder door, dieper het bos in, om van een grotere afstand te kijken. Maar deze wolf bleef na drie stappen stilstaan tussen de bomen en struiken.

Ik zag hem meteen staan, hoewel hij bijna volledig opging in de kleuren van het bos. Hij had zijn staart naar het pad gekeerd en zijn schouders en kop half naar mij toegedraaid. Zo keek hij me van opzij aan. In stilte hadden we even contact.

De stilte werd echter verbroken doordat Maya nogal speels naar de wolf ging blaffen. Ik vond dit te uitdagend en ongepast voor de situatie. De stilte voelde veilig en de ontstane onrust niet. Daarom besloot ik met een wijdere omtrek dan normaal de route naar huis te kiezen. En ook om mijn eveneens in het bos wonende buren te appen over deze ontmoeting. Maar toen ik zijn lichtvoetige geritsel ineens weer achter me hoorde, liepen we meteen door naar huis.

Vandaag zocht ik opnieuw contact met de wolf en besloot ik om deze blog te schrijven.

In gesprek met de wolf
B (Barbette): Dag Wolf, mag ik nog even contact met je maken?
[De wolf knikt vriendelijk.]
B: Waarom kwam ik je tegen?
W (wolf): Ik wilde je alert maken.
B: Dat heb je gedaan. Ik zag je lopen en stilstaan. Je keek me aan, een beetje van opzij.
W: Ja, je bent een lief en liefdevol mens. Samen met je hondje. Je bent een healer. Van de natuur, en van nature.
B: Wat mooi dat je dat gezien hebt, een healer. En dat stuk van de natuur.
W: Dat is niet zo moeilijk te zien. Het is je trouwens al eerder gezegd, door het bos zelf.

Dat klopt. Mijn collega en vriendin Jordie hoorde dit van het bos, een jaar na de valwind in Leersum. Het was tijdens een ‘psychic sight seeing’ met een paar collega’s en oud studenten aan de healing en reading opleiding. Haar informatie betrof precies dit deel van het bos achter mijn huis. Bijzonder. Enfin, omdat ik van de dieren heb geleerd ‘not to beat about the bush’ kom ik meteen terzake.

B: Waar wilde je me alert op maken? Op jou?
W: Haha, je windt er ook geen doekjes om! Nee, je hoeft niet alert te zijn op mij. Op jezelf natuurlijk! In de dierenwereld kijkt iedereen eerst naar zichzelf. Er is wel samenwerking, maar zonder jezelf te vergeten.

Oh, ik voel al waar dit heen gaat. Er komt een lesje aan. En ook nog eens eentje waarvan ik dacht dat ik hem ondertussen écht al had geleerd. De wolf vindt kennelijk van niet.

W: Voel je hem? Jij hebt nog steeds de neiging om jezelf te vergeten. Je kunt veel aan, dus je trekt ook veel aan. Maar waar ligt jouw afbakening?
[Stilte]
W: Door mij de ruimte te gunnen, geef je jezelf ruimte. Door naar mij te kijken, een wolf in het bos die naar jou kijkt, kijk je naar jezelf. Wie ben ik? Wat doe ik? Wat verwacht ik in het hier en nu van mezelf? Op de antwoorden die je vindt, baseer je je keuzes. Je koos voor jezelf door mijn ruimte te respecteren en met een wijdere omtrek naar huis te gaan. Niet uit angst, maar vanuit herkennen, weten en voelen wat nodig is. Voor jezelf en voor je hondje. Dat was goed. Dat is wat ik je wilde laten ervaren.
[Weer stilte].
W: Toen je verderop stilstond om te appen – en dus weer met anderen bezig was in plaats van met jezelf – stond ik even achter je te ritselen. Om je opnieuw alert te maken op jezelf.
B: Ja, je attendeerde me erop dat ruimte maken nodig was en zo doende voor mezelf en voor Maya te kiezen. Voor stilte en een veilige route. Twee keer inderdaad. Ik vond dat appen achteraf zelf ook niet zo handig van me. Wat je op dat moment deed, was ‘leading from behind’. Onzichtbaar, maar zachtjes hoorbaar en voelbaar.
W: Ja, want jij hebt weinig nodig om weer op je eigen spoor te komen. Zoals je ook tegen je buurvrouw zei: ‘Als je elkaar over en weer respecteert, is er niet zoveel aan de hand.’ Je zei dit over jouw ontmoetingen met wolven van dichtbij, maar het is een diepe wijsheid die altijd geldt. Daarom vraag ik je: waar is jouw zelfrespect, als je jezelf zo gemakkelijk vergeet?

Ik voel me betrapt. Daar ga je dan met je goede gedrag en intenties. Maar de wolf heeft een punt, en ik besluit het te omarmen.

B: Oef, die raakt. Ik zat de afgelopen weken in een onverklaarbare ICT-crisis (die inmiddels is opgelost). Ik hield ternauwernood het hoofd boven water, want de verplichtingen lopen immers door. Veel stress. Ik vergat mezelf volledig, omdat mijn focus te veel naar buiten lag en te weinig naar binnen. Prompt werd ik ook nog ziek (en ben inmiddels weer beter). Het klopt, ik vergat mezelf. Ik besef dan onvoldoende dat ik daarmee mijn zelfrespect geweld aandoe. En als dat er niet is, kom je te traag uit zo’n onbeholpen toestand. Hoe vaak ga ik deze les nou nog leren…

Ik laat dit even op me inwerken. Ik ben er niet verrast over dat de wolf zo’n waardevolle boodschap voor me heeft.

B: Ik dacht dat je misschien welpjes had en jezelf daarom liet zien. Maar omdat ik twijfelde over dit motief, wilde ik contact met je leggen. Met wat je me nu vertelt, ben ik blij. Er zitten zoveel kanten aan deze les, met alsmaar diepere inzichten.
W: Dat doe je goed. Je loopt niet weg voor een lesje zelfkennis! Je bent voor mij een dankbaar doelwit. Zonder jouw alertheid en sensitiviteit had je me niet gehoord, niet gezien en had je mijn boodschap niet ontvangen. Je hebt al zeker vijf keer een wolf van dichtbij meegemaakt en je was nooit bang. Ik hou van jou en kijk graag naar je. Je hebt veel dierlijke kwaliteiten, en je beseft het niet eens. Want zelfs als je ons niet hoort of ziet, weet je toch dat we er zijn. Je voelt het. Je weet veel meer dan je van jezelf weet, maar dat is ook je onbewuste valkuil. Omdat ik van je houd als collega dier en collega leider, want dat ben je, wil ik je beschermen. Ik wil je attenderen op zelfliefde en zelfrespect als je het even dreigt te vergeten. En omdat dit thema openlijk mag worden uitgedragen, ben ik blij met dit gesprek en je besluit om er een blog aan te wijden. Zo geef je ook mijn stem de ruimte.
B: Dank je wel, Wolf. Fijn dit. Ik voel me vereerd en gesteund. Ik kijk nu ook anders aan tegen mijn eerdere ontmoetingen met wolven. Ik voel nu ook ineens veel rust vanbinnen, na de hectiek met de ICT en de doorlopende verplichtingen. Nogmaals dank.

De wolf vervolgt zijn weg na een bekrachtigende staartslag opzij. Met een rustig gangetje, precies zoals ik hem in eerdere ontmoetingen heb leren kennen.

Wees alert op jezelf
Lieve AnimalTalks-liefhebbers, wat is het in alle eerlijkheid toch uitdagend om elke drie weken een blog te schrijven. Telkens weer ontdek ik dat er in het contact met de dieren heel persoonlijke dingen worden blootgelegd. Waarom doe ik dit? Waarom stel ik me zo kwetsbaar op, nota bene zwart-op-wit en online?

Meteen ‘hoor’ ik het antwoord: via de ander leer je jezelf kennen. Ik nu via de wolf, en jullie wellicht via mij. Want ik ben vast niet de enige die dit rake lesje van de wolf kan gebruiken: wees alert op jezelf.

Veel dank voor jullie aandacht en een lieve, helende groet. Ook namens de wolf.

 

(G)een vrije vogel

/1 Reactie/in /door

Ik ga buiten aan boord zitten om na te denken waar ik een blog over zal schrijven, als ik ineens een haas tegenover me zie lopen. Hij loopt het hele fietspad over de dijk af, oren rechtovereind, het bekende hazenloopje lopend.

Dit is zo’n onrealistisch beeld, een haas die meters lang in hazendraf over het fietspad loopt. Jammer dat ik mijn telefoon niet bij me heb om een foto te maken. (Bovenstaande foto heb ik later gemaakt; stel je voor hoe daar een haas het hele pad afrent, van links naar rechts.)

Ik maak contact met de haas en merk onrust. Terecht, want net vanochtend is het grootste deel van de begroeiing weggemaaid.

De haas geeft door dat de omgeving anders is. Er is een plotselinge verandering geweest die van hem niet had gehoeven. ‘Het gaat te snel. Er is gedreun. Het is te groot, te ineens.’ “Was er gevaar voor jou of jullie?” vraag ik. ‘Absoluut!!’

De haas is dolend, zoekend, moet z’n plek weer zien te vinden. ‘Het komt goed,’ hoor ik, terwijl ik hem gestaag zie doorrennen.

Ondertussen komen er ineens twee aalscholvers uit het water omhoog en vliegen weg. Op mijn vraag laten ze me zien hoe ze met grote snelheid door het water gaan en dan weer boven komen, in een heel andere wereld.

“Waarom vlogen jullie meteen weg toen jullie mij door hadden?” vraag ik ze. ‘Dat is om het lijf te redden. We moeten meteen wegwezen. Kunnen het ons niet permitteren om eerst rustig rond te kijken.’ Hmmm, daar zit wat in.

Op dat moment komen twee reigers langs gevlogen. Meestal is het er maar één, dus dit is bijzonder. “Mag ik even met jullie praten?” vraag ik. ‘Ja, maar wij vliegen door.’ Helemaal goed. Ik vertel ze dat ik altijd zo’n bewondering heb voor hun geduld, zoals ze daar staan langs de waterkant. ‘Alles is een kwestie van timing,’ hoor ik droog. “Ik hoor en zie dat jullie vaak aangevallen worden door visdiefjes. Wat is dat toch?” Er wordt wat gebromd over een territorium maar ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat het te maken kan hebben met het verdedigen van jongen. Maar een duidelijk antwoord krijg ik er niet op want de dieren zijn nu ook uit mijn communicatie gevlogen. Ik heb nog nooit een gezellige spraakzame reiger ontmoet.

Dan komt een van de katten op schoot geklommen. “Hee Roderick, dit doe jij niet zo vaak. De andere kat doet dit vaker. Jij blijft vaak maar kort en zelden wurm je je op schoot. Je ligt wel vaak op bed.” ‘Ja, ik slaap graag bij je. Dan lig ik strak tegen je aan. Geen eisen, geen verwachtingen, wel in elkaars energie. Het is een soort samensmelten, opladen. We laven ons aan elkaar.’ “Heb jij dat nodig of ik?” vraag ik. ‘We leven met elkaar. De nachten zijn rustige samensmeltingen.’

Zo vaak babbel ik niet met mijn eigen dieren dus ik maak van de gelegenheid gebruik om te vragen hoe zij zich verhouden tot de katten in de buurt. Er leven aardig wat dieren op de terreinen bij ons schip. ‘Het is allemaal okee,’ antwoordt Roderick. ‘Jij hebt geen idee van ons leven.’ Kennelijk zit ik te vissen naar hoe de katten zich tot elkaar verhouden maar ik krijg een lesje van Roderick: ‘Jij zit te zoeken naar excessen, zodat je erover kunt schrijven. Maar over de kalmte waarin wij leven valt niet te schrijven.’ Het dier rekt zich es lekker uit, heeft kennelijk zijn zegje gedaan en verdwijnt weer.

De kraaien aan de overkant trekken m’n aandacht. Daar waar de haas wat verloren op weg ging naar andere oorden, duiken de kraaien juist met hun snavels in de pas gemaaide grashalmen. Echte opportunisten. Wat brengt de nieuwe situatie weer aan voordelen?

Op de vogelapp lees ik welke vogels er momenteel zijn: grauwe gans, zwartkop, visdief, scholekster, kokmeeuw, kauw, huismus, grasmus, zwarte kraai. De reigers, eenden en aalscholvers heeft hij gemist.

De grasmussen zitten zo heerlijk te kwinkeleren dat ik ook nog even contact met hen zoek. Ik prijs ze om hun vrolijkheid en zit samen met hen in een lekker ongedwongen sfeertje. Het is inderdaad zoals kat Roderick opmerkte: deze sfeer is niet in woorden over te brengen. Ja, een romanschrijver zou het kunnen proberen maar de kans is groot dat het boek al snel weggelegd zal worden, want ‘er gebeurt niks’.

‘Dat is het moeilijke voor mensen,’ vertellen de mussen. ‘Jullie zijn eigenlijk zo afgesloten, zo beperkt. Jullie zitten in een hokje, in een kooi. Jullie hoofd is steeds maar bezig met wat jullie allemaal moeten doen. Jij ook, je hebt in de tijd dat wij contact hebben al aan zoveel andere dingen gedacht.’ Oeps, ik ben betrapt. Ik moet de fietsenmaker namelijk nog bellen en als ik zo wegga dan moet ik … ‘We zijn blij dat wij jullie hersenen niet hebben. Dat draait maar door en door,’ zeggen de mussen.

“Ja, en niet alleen onze hersenen. Ik moet al heel lang naar de wc.” ‘Ook zoiets, daar zit je al zo lang over te denken. Wij laten het gewoon gaan als we moeten.’ Nu weet ik waarom de uitdrukking is: hij is een vrije vogel. Was ik maar een vrije vogel…

Hoe we entiteiten kunnen helpen bij de spirituele overgang

/0 Reacties/in /door

Na mijn laatste blog over de Australische Honing Papagaai die overvallen door een natuurbrand gedood was en zich totaal niet bewust was dat hij niet meer leefde, liet Hyronimus zich zien en wilde hij nog belangrijke aanvullingen geven. In deze blog zijn die aanvullingen opgenomen als een soort ritueel hoe we deze dieren die dood zijn maar het zelf niet beseffen, kunnen helpen over te gaan. Ik zou me kunnen voorstellen dat dit ook voor mensen zou kunnen helpen die de weg kwijt zijn geraakt tussen de verschillende werelden en nu rondspoken.

M: Dag Hyronimus, ik begrijp dat je nog belangrijke dingen wilt zeggen. Ik luister.
H: Ja, je gesprek van gisteren met de Australische papagaai was belangrijk. Het viel jou ook al op dat deze vogel totaal de weg kwijt is door wat er gebeurd is. Ze weet niet dat ze dood is en daar hebben heel veel dieren last van die bij de natuurbranden zijn omgekomen. Ze zijn dood, maar weten het niet. Dat betekent dat ze blijven hangen in een staat waar ze niet thuis horen. Zo kunnen ze hun bijdrage aan de groepsziel niet leveren en kunnen ze ook niet meer terugkomen. Een heel proces van doorstroming wordt geblokkeerd.
M: Dat kan ik me voorstellen, maar was me dat totaal niet bewust dat dat de evolutie schaadt.
H: Dat doet het wel en daar moeten we zo snel mogelijk proberen bij te helpen. Ik stel voor dat we een ritueel ontwikkelen om de dieren te helpen. Van jouw kant vraag ik dan om hulp te zoeken bij je dieren praatgroep, die zouden dan mee kunnen doen.
M: Dat lijkt me een goed idee, ben daar gaarne toe bereid en ik zal het dan met de coachen overleggen.
H: Dat is goed. Ik wil jullie een ritueel geven dat je kunt uitvoeren om deze arme dieren te helpen. Dit stel ik voor, en je mag er best een eigen invulling aan geven, als je de essentie maar overeind laat:
• Ga in een rustige omgeving zitten en bereid je voor op spiritueel werk, dat kan door een korte meditatie, visualisatie of het branden van een kaars (mag ook allemaal tegelijk);
• Maak een denkbeeldige kring, ook als je alleen bent, de kring bestaat uit alle mensen die van dieren houden, die mag je er allemaal bij betrekken, liefst persoonlijk door het noemen van hun naam, vraag ze wel vooraf of ze hieraan willen meedoen;
• Roep diegene aan waar jij een band mee hebt, dat kan zijn: God, Jezus, Allah, Mohammed, de Heren van Wijsheid, wie je aanroept maakt niet uit, maar benoem deze wel;
• En zeg dan deze mantra op: ‘Oh degene die je aanroept help ons alle dieren die bij natuurbranden of stalbranden of anderszins ergens op Aarde zijn omgekomen, te beseffen dat ze overleden zijn waardoor ze vrij worden gemaakt om naar hun eigenlijke bestemming als ziel te gaan’
• Voel dat dit een hele krachtige mantra is en draag die uit naar de wereld op een manier zoals je dat geleerd hebt of zoals het goed voelt, maar wel altijd vanuit je hart;
• Sluit je kring af door iedereen die je erbij betrokken hebt, ook weer los te schakelen, zodat ze niet blijven hangen. Los schakelen doe je door de namen te noemen en te zeggen dat we weer overgaan tot de dagelijkse bezigheden;
• Doof de kaars en de kleine ceremonie is ten einde.
Denk je dat je dit wilt en kunt gaan doen?
M: Dank je wel Hyronimus, dit klinkt heel mooi en ik wil het zeker gaan doen om deze arme dieren te helpen. En ook zo goed dat je niet alleen de Australische dieren benoemd, maar ook elders op de wereld, als de Amazone of in Indonesië of Thailand of waar dan ook. Echt heel erg bedankt.
H: Jij ook heel erg bedankt, want hiermee ga je heel belangrijk werk verrichten en bespreek het ook vooral met je coaches.
200213

Aanwezige afwezigen? Raar maar waar…

/1 Reactie/in /door

Lieve AnimalTalks-liefhebbers, mijn collega en vriendin Patricia gaf afgelopen vrijdag samen met Marleen haar eerste ‘huiskameravond’. Als mediums maken zij contact met overleden dierbaren van deelnemers aan zo’n avond. Eerst beschrijven zij een aantal kenmerken van de energie die zij ervaren, die hoort bij een overleden dierbare. Zij kunnen deze kenmerken zien, voelen, horen en soms ook ruiken, proeven of simpelweg weten. Aan de onderscheidende kenmerken herkent iemand zijn of haar dierbare. Daarna ontwikkelt het contact zich verder met meer en vaak diepere informatie voor diegene.

Tussen hemel en aarde
Voor wie dit nieuw is, kan ik me indenken dat dit heel ‘raar’ is. Tegelijkertijd is het ook warm en troostrijk om te ervaren dat er kennelijk meer is tussen hemel en aarde. En het bijzondere is, je hoeft er niet eens voor open te staan. De onderscheidende informatie spreekt voor zichzelf. In deze blog neem ik jullie mee in informatie die voor Maya en mij bijzonder is en op deze huiskameravond onmiskenbaar naar voren kwam.

Zo begon Patricia met de volgende beschrijving: ‘Ik weet niet waar het vandaan komt, maar er is ineens heel veel licht, wit licht.’ Vervolgens zei ze: ‘Ik heb een man bij me, in de leeftijd van een opa, niet jouw opa. Hij laat bij zijn overlijden heel veel wit licht zien dat jij ook hebt gezien, evenals anderen. Het is een vrij grote man en zijn postuur is wat bonkig. Dit klinkt misschien nog een beetje vaag, maar is er iemand die op basis hiervan deze man al herkent?’

Wit licht
Nou vond ik deze informatie helemaal niet vaag. Ik herkende meteen mijn overleden en veel oudere man Aart. Zijn dochter Masja, Maya en ik waren bij zijn overlijden. En inderdaad was er een enorm wit licht in de kamer. Een soort vertraagde bliksemflits pal boven mijn hoofd, die wel 10 tellen aanhield. Het gekke was dat het felle, witte licht helemaal niet verblindde. Je kon er gewoon naar kijken. Ik dacht dat ik het me verbeeldde toen het gebeurde. Maar ik zag Masja en Maya ook naar dit licht kijken. In stilte keken we elkaar alle drie even aan. Maya draaide met haar koppie steeds van het licht naar mij en weer terug. Zo van, zie je dit ook? En Masja zag dat Maya het zag. Het was een uniek, verbindend moment. Ik denk er vaak aan terug.

Nadat duidelijk was geworden dat deze overleden dierbare man bij mij hoorde, vertelde Patricia nog andere dingen. Ook bracht zij een ontroerende boodschap van Aart aan mij over.

Over het witte licht vertelde ze dat Aart dit kenmerk had gekozen om dit breder kenbaar te maken. Voor hem gaf het ook een tegenstelling aan tussen het geploeter, soms, bij leven en de zachtheid van dit allesomvattende witte licht na sterven. Omdat Maya het ook had gezien en ik haar er nooit over had gesproken, besloot ik om Maya eens te vragen hoe zij het ervaren had, dat witte licht. En ook om daar dan mijn eerstvolgende blog aan te wijden.

De boodschap van Maya
Dit is wat Maya erover vertelde. Ze zei: “Het grote witte licht balde samen in een lichtje met de vorm van een omgekeerde diamant ter hoogte van je linker schouder. Daar bleef het ook ongeveer 10 tellen in de lucht hangen. Het was net een groet en een dank je wel. De herinnering aan het witte licht en het kleinere lichtje geeft een gevoel alsof je er niet alleen voor staat. Dat maakte het zo mooi, toen. Ik zag het ook. Het was een andere aanwezigheid. Maar wel een aanwezigheid. En die zit ook in jou en mij. En daarom kunnen we contact maken met elkaar. Dat gaat op het niveau van die andere aanwezigheid. En Aart staat er achter dat je dit doet, met mensen en met dieren. En dat draagt hij uit door over het witte licht te praten.”

Lieve Maya, ik denk dat je gelijk hebt. En ik ben zo blij dat ik die ervaring toen met jou en Masja kon delen. Het was heel bijzonder. En extra bijzonder dat die ervaring afgelopen vrijdag ineens in het licht werd gezet, via Patricia. In het witte licht van toen. Dat Patricia eerst eventjes wat vaag vond, terwijl het voor ons heel concreet was. Ik ben blij dat ik er met je over heb kunnen praten. En dat ik ook jouw beleving bij het witte licht in deze blog kan verwerken. Immers, hier worden er bruggen geslagen, tussen mensen en dieren en nu ook tussen aanwezigen en afwezigen die toch aanwezig blijken te zijn.

Bruggen slaan
Lieve AnimalTalks liefhebbers, hopelijk heb ik niet teveel gevraagd van jullie voorstellings- en acceptatievermogen met een blog over wit licht en contact met overledenen. Na de huiskameravond van afgelopen vrijdag en de aanmoediging van Aart om het witte licht te verspreiden, kon ik er niet om heen. Ik wil jullie graag bedanken voor de veiligheid waarbinnen ik dit verhaal, samen met Maya, kan delen. Want een beetje ‘raar’ is het wel, raar maar waar…

Slotvraag: Wil jij hieronder ook iets bijzonders delen dat je met jouw dier hebt meegemaakt? Voel je vrij!

‘Je mag het ook anders zien’

/2 Reacties/in /door

Iemand vertelde me dat ze zijdelings bij een evenement van fokhonden was beland en alles van een afstandje had waargenomen. Ze zag hoe honden betast en bekeken werden, hoe ze netjes moesten lopen. Maar ook hoe de honden elkaar besnuffelden, hoe liefdevol en aandachtig de ‘eigenaren’ waren en hoe heerlijk de puppy’s speelden met elkaar.

Ze was wat in verwarring maar haar hoofdgedachte was toch wel: “Dit is toch niet normaal en goed.”

Daarop kreeg ze van de honden te horen: ‘Jij snapt er helemaal niks van!’

Ze kon niet vertrouwen op de info die ze van de honden doorkreeg en vroeg mij eens te kijken bij deze Briards.

Op het moment dat ik contact maak, komt er een grote reu naar voren en hij presenteert zich als King.

Hij laat weten dat zij het neusje van de zalm zijn. Ik moet meteen lachen om deze uitdrukking, want ik zie het kleine neusje meteen naast deze statige hond.

‘Wij zijn raszuiver,’ gaat de hond onverstoorbaar door. ‘En daar zijn we trots op.’

Hij laat zien dat hij trots is op de zuivere soort. Geen inmenging van andere rassen. Het betast en bekeken worden vindt hij niet erg.

‘De mensen hebben goede bedoelingen met ons. En ze willen goede karakters. Ze willen de lijn zuiver houden of weer terughalen.’

Net als degene die met de vraag kwam heb ik een beetje error in mijn hoofd. Ik denk onwillekeurig aan broodfokkers en mensen die veel verdienen met het fokken van honden.

Deze Briard legt uit dat ik het ook anders mag zien.

‘Zie het als verzamelaars: zij zijn helemaal gek op één ding, bijna geobsedeerd. Onze mensen zijn ook zo: ze willen het beste en het mooiste van ons ras.’

Ik vraag me af of er dwang achter zit. Ik moet denken aan een teckel die pertinent weigerde om zich door een bepaalde reu te laten dekken en mij onomwonden liet weten hoe ze over die reu dacht.

Deze King laat weten dat de honden die hier aan mee doen, het zelf ook willen. Als een hond niet geïnteresseerd is, andere interesses heeft, wordt er niet mee doorgefokt. Ze rangeren zichzelf uit (nogal een heftig woord, zoals ik het binnenkrijg, maar als ik het woord opzoek klopt het wel).

Ik help hem hopen dat het is zoals hij het voorstelt. ‘In mijn beleving/ervaring wel,’ antwoordt hij. ‘Wij zijn vol aandacht, wij zijn speciaal, zelfs een beetje koninklijk.’

Stiekem moet ik grinniken om hoe elitair hij zich opstelt. Kennelijk denk ik aan een vermengen van rassen want King haakt in: ‘Wij hebben ook gemixte vrienden, hoor. En dat is prima.’

Weer moet ik lachen om hem: hij doet ruimdenkend over minder raszuivere dieren.

‘Zie het als jullie mensen: er zijn er die zich prima voelen in galakleding.’

Meteen betrek ik het op mezelf en ik krijg gelijk een reactie: ‘Jij zou een geschikte mix zijn. Een rommelhond.’ Gek genoeg vat ik het nog op als compliment ook.

King laat mij vanuit zijn statigheid nog even zien dat zij ook heel veel spelen en eigenlijk ‘heel gewoon’ zijn. Het lijken me vreselijk leuke dieren, die Briards.

‘Oordeel niet zo snel over ons,’ krijg ik nog te horen van hem. En daarbij doelde hij op de aandachtige fokkerij.

 

Foto L. Russ via Pixabay