The delicate universal mental language

Omdat wij taal bezitten en ons hiermee kunnen uitdrukken, eigenen wij ons meteen heel veel toe. Namelijk het alleenrecht op fijngevoelige gevoelens.

De meeste mensen zijn er wel van overtuigd dat dieren basale gevoelens hebben zoals verdriet, boosheid, blijheid, pijn etc.

Maar zodra er door animal communicators meer fijngevoelige gevoelens vertolkt worden van een dier, haakt een grote groep af. Dit wordt te menselijk, vinden ze.

Maar is dat wel zo?

J. Allen Boone noemde het The Delicate Universal Mental Language. Ik haal dit vaak aan en kan er geen mooi Nederlands van maken.

Maar als je deze taal verstaat en je weet het om te zetten in de gesproken taal, dan ben je een rijk mens vind ik. Je hebt dan toegang tot zoveel prachtige communicatie. En ook tot gevoelens waarvan je inderdaad geleerd is dat die alleen voorbehouden zijn aan mensen.

Nou, vergeet het maar. Ook dieren hebben een palet aan gevoelens. Hun kracht is om in alle eenvoud in één woord of zin, één beeld of één mix van gevoelens neer te zetten waar wij veel woorden voor nodig hebben.

Doodgaan is een gedaantewissel (hond).

Ik wil mensen eerst kennen en dan ontmoeten (hond die moeite heeft met nieuwe mensen).

Ik ben niet afhankelijk van vermaak van buitenaf (kat die zichzelf uitermate goed vermaakt en daar geen mensen voor nodig heeft).

Wat is de opzet van vakantie? (hond die niet begrijpt waarom zijn mensen jaarlijks weggaan).

Ik weet niet wat je komt doen, maar het is okee (kat die mij niet kent maar zeer ruimhartig is om kennis te maken, ook al begrijpt ze het nut niet).

Hond van 17 die ik voorbereid op dat zijn einde gaat komen: “Ach, nu al?”

Ik ben gaan liggen en ben gegaan (kat die rustig gestorven is).

Paard voelt zich superverantwoordelijk voor de hele kudde (en gaat daar bijna aan onderdoor).

Kat schaamt zich omdat hij zo onbenullig was om uit het raam te vallen.

Ik moet namens de mens vragen of de hond bij hen wil blijven en ik vraag: Wil je hier blijven? Het is even stil en dan hoor ik: Nou, ik wil ook wel es naar buiten.

Hond die weet dat hij iets fout gedaan heeft, kruipt in mijn beeld weg als ik contact maak (schuldgevoel).

Wie mij wel eens ingeschakeld heeft om te tolken voor zijn/haar dier, weet dat ik ineens onbedaarlijk kan lachen als ik een beeld of opmerking van een dier binnenkrijg. Of dat ik met verstikte stem kan zeggen: ai, dat doet echt pijn in mijn hart (pijn van het dier dat ik dan voel).

Ja, op deze manier kunnen communiceren met dieren is een enorme rijkdom!