Rowan the fearless

Soms tref je een speciaal dier. Ik denk dat iedereen dat wel eens meegemaakt heeft in z’n leven: een dier dat een speciaal plekje in je hart heeft veroverd. Een dier met een gouden randje.

Afgelopen week mocht ik weer tolken voor zo’n dier. Het betrof een hond die heel plotseling was overleden en de vrouw bij wie hij hoorde bleef haar vragen en verdriet houden om dit plotselinge verlies.

Omdat het om een Engelse vrouw, Jenn, ging en mijn Engels niet zo denderend is, trad haar vriendin op als tussenpersoon. Voor deze vriendin tolk ik al jarenlang dus we zijn goed bekend met elkaar. Maar hoe zou ik dit nu gaan aanpakken?

Terwijl ik daarover aan het peinzen ben, zie ik de hond in mijn beeld rustig wachten. ‘Neem je tijd,’ hoor ik, ‘ik wacht wel. Ik heb toch alle tijd.’

“Nou, hij had kennelijk al door dat we contact zouden opnemen,” zeg ik tegen de vriendin van Jenn. “Zit ik hier een potje moeilijk te doen, en hij wacht gewoon geduldig.” Al snel wordt me duidelijk dat hij zich in een laag boven ons bevindt. Een plek waar ik niet bij kan maar waar ik een klein gedeelte wel kan voelen/zien. De hond, Rowan/Roly, lijkt zich aan de rand van het speelveld te bevinden: zo dicht mogelijk bij het aardse, in een lichte omgeving. Licht zowel in kleur als in energie.

Ik besluit niet moeilijk te doen en we starten het gesprek. De grote vraag is of hij door had dat Jenn hem tijdens zijn overlijden wilde bijstaan. Want alles was zo plotseling gegaan dat zij in paniek was maar ook wat voor de hond wilde betekenen. Ik kan mijn vraag amper formuleren in beeld want meteen laat Roly zien dat er voor hem maar één manier was om te gaan: ineens een grote sprong nemen. Een langdurig of langdradig afscheid zou hij niet (aan)kunnen dus dit was de enige manier. En met dat hij die sprong gemaakt had, bleef hij meteen aan de rand van dat grote lichte geheel wachten. Dat wachten is niet een vervelend wachten zoals wij dat hier kennen, maar een rustig en geduldig wachten. En ondertussen heeft hij plezier want ik voel steeds een beginnende borrelende lach binnen in me.

Roly vindt dat de vrouw ook alle tijd mag nemen om haar leven op aarde te leven en op een gegeven moment af te ronden. Hij wacht wel. Geen haast. Als ze maar weet dat hij op haar wacht.

Deze hond was bij Jenn in huis gekomen via een adoptiebureau als eerste opvang en de bedoeling was dat hij bij iemand anders geplaatst zou worden. Op het moment dat bleek dat hij met iemand mee zou gaan, keek Roly Jenn aan en Jenn beschreef het zo: “On the day she took you, I will never forget the look on your face when you realised I wasn’t coming with you. It broke my heart.”

Roly beaamt meteen dat het erop leek dat ze gescheiden zouden worden en dat was niet de bedoeling. Hij deed wat binnen zijn mogelijkheden lag: hij beet de vrouw toen hij daar was. Deze vrouw bracht hem naar de dierenarts om hem te laten inslapen maar gelukkig belde de dierenarts het adoptiebureau en Roly kwam weer terug bij Jenn.

Ik voel aan alles wat een leuke hond Roly is en ik begrijp heel goed dat Jenn hem enorm mist. Ze heeft nog een andere hond, Chester, die een andere persoonlijkheid heeft.

Jenn vraagt via haar vriendin of er nog iets is wat ze voor Roly kan doen. Daar weet hij meteen antwoord op: ‘Geniet van Chester en het leven. Want dan geniet ik ook!’ Hij laat in beeld zien dat er een draad loopt van hem naar Jenn en dat hij alles volgt vanaf de zijlijn waar hij zich begeeft in het voor ons onbereikbare licht.

NB: We weten niet wat er precies gebeurt als we het aardse lichaam verlaten. Mijn ervaring is dat er geen doorsnee- en standaardprocedures zijn. Ik waak ervoor om mensen een sprookjes- of happy-end gevoel te geven als ‘hun’ dier overleden is. Ik kan alleen doorgeven wat ik ervaren mag via het dier. En dat is altijd verschillend.