Vandaag geen dierengesprek maar een hele andere blog.

Piek en ik hadden maanden geleden afgesproken dat we een aantal boekjes zouden maken van onze blogs om meer publiciteit te genereren. Dat betekent dat ik al maanden bezig ben met een boek over/van Hyronimus. De afgelopen jaren heb ik 65 gesprekken met hem gevoerd, waarvan minder dan een derde gepubliceerd is als blog, en die worden nu gebundeld in dat boek. Vermoedelijke omvang ca. 140 pagina’s, met foto’s en alles op mooi papier en in kleur. Kostprijs van het boek net onder de twintig euro.

Maar ik moet het van Hyronimus professioneel aanpakken. Dus nadat ik alle gesprekken op een rij heb gezet, heb ik het naar onderwerp gesorteerd. Zo kom ik voorlopig op 10 hoofdstukken. Maar hoe doe je dat professioneel? Een professionele opmaak, laten redigeren, mooie kleuren druk, goede uitgever, enz. Ik ben enige weken geleden begonnen met het boek ‘Hoe schrijf je een bestseller?’ van Maria Genova te lezen. Een inspirerend boek. Ik ben weer met hernieuwde energie aan de gang gegaan. Zij beveelt aan om dingen uit te proberen en daarbij vraag ik jullie hulp.

Is deze titel voldoende pakkend? Titel: Hyronimus, ondertitel: gesprekken met een buizerd.

Is deze tekst voor de achterflap voldoende pakkend? ‘Op een dag landt er een buizerd in de achtertuin van Eddy. Hij blijft er twee dagen zitten en ze raken met elkaar in ‘gesprek’. In de loop van vier jaar ontstaat een bijzondere band tussen Eddy en de buizerd Hyronimus, hetgeen resulteert in vele gesprekken. Van grappige tot spirituele gesprekken, met onderwerpen van het maken van dit boek tot de oorlog in Oekraïne. Hyronimus heeft overal een mening over.’

Dan inzake de inhoud. Ik wil de gesprekken zo oorspronkelijk als mogelijk houden. Maar Maria Genova meent dat je alles wat voor de lezer niet van belang is, weg moet laten. Ik geef een voorbeeld.

Mijn originele tekst luidt:

M: Dag Hyronimus, kunnen we weer een keer praten?

H: Ja graag. Je bent weer heel druk tegenwoordig en daarom spreken we elkaar te weinig.

M: Je hebt gelijk.

Dan pas komen we tot het echte onderwerp van gesprek. Het is een overbodige inleiding, maar het is ook een sfeerbepaler van het gesprek. Dus weglaten of juist origineel houden?

Willen jullie mij helpen en massaal jullie mening geven over bovengenoemde punten? Dat gaat het gemakkelijkst door gewoon een mail naar mij te sturen, niet als commentaar onder deze blog, dat geeft misschien een beetje veel ruis. Mijn mailadres luidt: eddy@animaltalks.online

Dank jullie wel voor jullie commentaar, zo kunnen we er samen een professioneel boek van maken.

M: Dag fazant, mag ik met je praten?
F: Dat lijkt me leuk.
M: Hoe weet ik nu dat ik met de gehandicapte fazant spreek die ik enkele dagen terug gefotografeerd heb?
F: Dat is niet zo moeilijk, jij denkt sterk aan mij en we hebben contact want ik voel jouw aandacht op mij gericht.
M: Hoe komt het dat jij mank loopt?
F: Moet nu juist daar jouw aandacht heen gaan?
M: Sorry, als je dat naar vindt, dan gaan we het over wat anders hebben. Wij vonden je een hele mooie vogel en je hebt een prachtig glanzend verenkleed.
F: Ja, dat is waar. Ik ben ook wel trots op mijn mooie veren, ze glanzen mooi en zitten netjes. Ik verzorg me dan ook goed. Ik wil je wel antwoord geven op je vraag over waarom ik mank loop, maar voor mij is dat gewoon zoals ik ben, er is niets bijzonders aan. Het is gekomen doordat ik enkele voortenen ben kwijtgeraakt, die zijn ergens in vast komen te zitten. Dan moet je jezelf zien te bevrijden of je moet geholpen worden. Ik heb mijzelf bevrijd en dat was pijnlijk, maar ik kan prima functioneren zonder die voorste tenen.
M: Hoe is het leven voor jou op het eiland?

En natuurlijk weet je bij mensen nooit wie je vijand is of wie je vriend. Je ziet wel aan de uitstraling van mensen wat voor soort het is, maar toch kunnen mensen onverwacht eng zijn en niet te vergeten hun loslopende honden

F: Aangenaam. Het is een goed leven hier, er zijn maar weinig vijanden op dit eiland. Vossen zijn er niet, katten zijn er wel, maar die laten ons bijna altijd met rust, alleen kleine fazantjes hebben echte natuurlijke vijanden op Texel. Van katten tot roofvogels, maar als je leert goed op te letten, kun je hier heel goed leven. En natuurlijk weet je bij mensen nooit wie je vijand is of wie je vriend. Je ziet wel aan de uitstraling van mensen wat voor soort het is, maar toch kunnen mensen onverwacht eng zijn en niet te vergeten hun loslopende honden. Maar die kan ik altijd voor blijven. Wij kennen alle sluipweggetjes door het struikgewas en de honden kunnen daar zelden komen. Maar om weg te vliegen hebben we een wat langere aanloop nodig, dus sluipen we liever weg.
M: Dank voor je gesprek of wil jij nog wat zeggen?
F: Ja, jullie mogen best wat meer voedsel laten slingeren. Wij genieten er van. Dus je hoeft niet alles in gesloten containers weg te gooien. Gooi je oude brood maar gewoon in het bos in de struiken. Mag gerust, er zijn veel dieren die daar van kunnen genieten.
M: Ik zal er om denken en inderdaad hebben we wel eetbare zaken over die we in het bos kunnen achterlaten. Dank voor de tip.
F: Graag gedaan en tot de volgende keer.

 

M: Dag Hyronimus, mag ik weer met je praten? Het is al weer lang geleden en we missen je wel nu we niet meer zo dicht bij elkaar wonen.
H: Natuurlijk kunnen we met elkaar communiceren, graag zelfs. Ik heb me de afgelopen weken een aantal keren aan je laten zien als herinnering dat we weer eens kunnen praten en dat is dan nu het geval.
M: Waar zou jij het over willen hebben?
H: Meestal ben jij degene die de vragen stelt, maar ik wil wel een aanzet geven voor een onderwerp. Je bent bezig met een boek over onze gesprekken. Hoe schiet dat op?
M: Jij weet altijd de vingen op de zere plek te leggen. Dat schiet niet zo hard op, eigenlijk ligt dat al weer een tijdje stil.
H: Kun je niet een keer een aantal dagen achtereen aan dit boek werken, zodat je de basis hebt staan en dan kun je doorgaan met de fijn slijperij, zoals dingen toevoegen waar je al mee bezig was, zoals foto’s en weetjes. Zet eerst alle teksten er maar in. En vergeet vooral niet om er een interessant voor-woord aan toe te voegen, een stuk dat jouw verhaal vertelt over dieren communicatie.
M: Ja, dat is een denkbare gedachte. Ik zal het in moeten plannen tussen alle drukke werkzaamheden, maar het moet kunnen.

Doe dat dan en stel het niet uit.

H: Doe dat dan en stel het niet uit. Dit moet je binnen twee weken gereed kunnen maken en dan heb je de structuur staan. Vanuit die structuur kun je verder werken.
M: Dat ga ik proberen wilde ik zeggen, maar dan weet ik al wat jij zegt, niet proberen maar gewoon doen. Dus dat ga ik doen.
H: En ga nu reeds nadenken over hoe je het boek gepubliceerd krijgt en hoe je het aan de grote klok hang. De tijd is wel rijp voor dierencommunicatie gezien de verschillende media die aandacht beste-den aan andere vormen van communicatie en waarbij de natuur een grote rol speelt.
M: Mag ik dan nog een vraagje stellen over een grote twijfel van mij? Nu heb ik voorzien om alleen de gesprekken met jou op te nemen, maar er zijn hoofdstukken, zoals de oorlog in Oekraïne, waar ik ook heel mooi enkele andere gesprekken in zou kunnen opnemen? Wat vind jij daarvan? Dan gaat het niet meer alleen over jou, maar meer over dierengesprekken.

Dit boek gaat niet over mij maar over communiceren met dieren

H: Dit boek gaat eigenlijk niet over mij maar over communiceren met dieren en dan past dat er heel goed in. En misschien moet je de titel ook aanpassen en niet naar mij noemen maar de nadruk leggen op dieren communicatie, waardoor je de vrijheid hebt ook andere gesprekken op te nemen. Het zal het boek alleen maar interessanter maken.
M: Waarschijnlijk heb je daar wel gelijk in. Dank voor deze uitleg. Wil jij nog wat toevoegen?
H: De promotie voor het boek moet je heel goed aanpakken want dit gaat niet over jou of mij, maar over de geloofwaardigheid van dierencommunicatie. Dus denk daar nog eens heel goed over na, vraag desnoods professionele hulp.
M: Dank je wel.
H: Graag gedaan, tot binnenkort weer.
230422

Afgelopen week had ik contact met dieren die verschillend reageerden op lichamelijk ongemak. En dan moet ik altijd glimlachen want in de dieren herken ik de mensen. Ook mensen reageren verschillend op situaties. Het brede pallet aan reacties is bij beiden aanwezig.

De meeste dieren die gesteriliseerd worden pakken het makkelijk op en het leven gaat vrolijk verder. Maar niet voor een heel gevoelige hond die me liet weten dat ze het toch licht traumatisch had gevonden. Ik kon de hond (en de mens) uitleggen dat we op deze aarde, in deze fysieke vorm, allemaal dingen tegenkomen die minder leuk zijn. Het zijn opgedane ervaringen die we kunnen aftekenen in ons levensboek.

Een andere hond heeft het ongemak dat er soms in z’n koppie iets niet helemaal lekker gaat en als een soort flauwte zakt hij door zijn poten. Het dier staat snel weer op en gaat vrolijk verder, niet gehinderd door deze onverwachte actie van zijn lijf.

Het is altijd zo dat de reactie past bij de aard van het dier.

Ik herinner me ook nog een teckel die het helemaal bont maakte. Ze was van de trap gevallen en liet zich alle aandacht en zorg zeer welgevallen de dagen ernaar. De dierenarts kon niks vinden en de vrouw besloot mijn hulp in te roepen. Ik moest vreselijk lachen want het dier voerde een complete show op: ze mankeerde niks maar vond al die aandacht heerlijk. Het vermoeden van de vrouw dat er niks aan de hand was werd door mij bevestigd. De hond was niet blij dat ik er bij geroepen was want hierbij viel het doek van haar eigen theater.