Op heterdaad betrapt en het gevolg daarvan

Er zijn aardig wat katten bij ons in de buurt. Ik kan niet helemaal volgen hoeveel en wanneer ze geboren zijn. En ook niet of ze de bedrijvigheid op het bedrijventerrein allemaal overleven.

Eén kat zie ik geregeld. Een mooi zwart gestreept dier.

Voor in het schip is een gedeelte dat van buitenaf een stukje open is. Het wordt binnen door een deur afgesloten van de leefruimte.

Hond Sjaantje had me kenbaar gemaakt dat er regelmatig bezoek was in dat gedeelte. Ze rook het door de muren heen. Toen ik ging kijken was het een ´heterdaadje`: de kat vloog achter de betimmering. Heel bijzonder om te zien. Ik ging er maar vanuit dat hij er weer achter weg kon komen.

Ik heb contact gemaakt met deze kat, wat niet heel makkelijk ging overigens. Hij wilde niet zoveel bemoeienis, maar ik wilde hem toch uitleggen wat mijn bedoelingen waren. Dus ik vertelde dat in het voorjaar een bedrijf is afgebrand waar katten een onderkomen hadden. En omdat Rozette er niet meer is, wil ik wel onderdak bieden aan degene die dat wil. Ik heb het dier uitgelegd dat ik de onderkomens van Rozette in die ruimte zou zetten en dat er ook elke dag eten neergelegd wordt. Plús een camera. Ja, zo netjes heb ik het allemaal gecommuniceerd naar het dier. Geen stiekeme opnames.

Meteen de eerste nacht dat de camera er stond was het raak. De kat kwam lekker eten. De volgende dag heeft hij een paar uur geslapen in één van de onderkomens.

Maar ja, onze eigen katten hebben de plek ook gevonden en op de camera kan ik zien dat zij het grootste gedeelte van het voer opeten.

Als ik het er met ze over heb, hoor ik: ‘Er staat toch geen naambordje bij?’ “Nee, maar jullie eten nu het eten van onze gast op.” De beestjes maken zich er niet druk om.

Ik ga weer contact maken met de gestreepte kat.

‘Wat wil je toch de hele tijd van me?’ hoor ik. “Nou, nou,” reageer ik, “de hele tijd? Dit is de tweede keer. Ik weet dat je het wat spannend en misschien onnodig vind, maar als je aan boord komt en je steeds laat zien, moet je er maar aan wennen dat ik af en toe contact opneem. Dat hoort erbij. Doe ik ook met de eend.”

Een ‘brommerig gemorrel’ is zijn reactie.

Ik laat de kat zien dat hij geboren is op dit bedrijventerrein. We komen samen tot de conclusie dat hij geen vaste plek heeft. Homeless. ‘Ik weet niet beter,’ hoor ik en ik heb niet de indruk dat hij iets mist.

Hij laat wel zien dat het onrustig kan zijn. Hij doelt op de bedrijvigheid van grote auto’s. Maar ze zijn oplettend genoeg om niet in de problemen te komen (ik denk erbij: dat geldt vermoedelijk voor degenen die het overleefd hebben). Hij laat ook zien dat ze een groot terrein hebben en dat ze zich verspreiden.

Ik laat hem onze katten zien en zeg dat zij op het schip leven. Ze zijn veel buiten, maar hun vaste plek is op het schip.

Dat zij binnen zijn en op het schip horen, geeft even een error bij deze kat. ‘Mag ik niet aan boord komen?’ vraagt hij. “Nou,” probeer ik uit te leggen, “wij mensen zitten wat raar in elkaar. Deze katten zijn hier dankzij mij gekomen en het is logisch dat zij een thuis hebben. Maar jij komt hier uit jezelf en ik denk dat de meeste mensen zouden zorgen dat je niet binnen kunt komen. Ik heb juist een plekje voor je gemaakt. Dus ja, je mag wel komen.”

‘Je hoeft me echt niet te voeren, hoor. Als er iets ligt is het leuk, maar ik ben niet afhankelijk van jou.’

“Dat doet me goed. Want ik hoor Rozette al waarschuwen dat ik niet voor iedereen kan zorgen. Dus fijn dat je zo opportunistisch bent en mij niet het gevoel geeft dat ik echt voor je moet zorgen. Dat geeft mij ruimte.”

Ik leg de kat nog wel uit dat het leven aan boord niet zonder risico is. “Jullie moeten elkaar goed verdragen en elkaar niet buiten in de gangboorden gaan opjagen. Want als jullie in het water belanden, moet je maar zien of je er goed uit komt.”

Ik ga ervan uit dat dit verhaal een vervolg gaat krijgen aankomende maanden.

De kracht van katten

Onze katten hebben een avontuur meegemaakt. Het schip waarop we wonen moest een werfbeurt hebben. Dat wilde zeggen: ramen en deuren dicht, naar de werf varen, op de werf getrokken worden, afspuiten van het schip, lassen aan het schip, betimmering en isolatiemateriaal verwijderen in verband met brandgevaar, lawaai van de werf, nog steeds ramen en deuren dicht, kamer blauw van de las-rook, terugvaren naar de eigen plek, daar aankomen en zien dat alle bomen en struiken gekapt zijn.

We liggen weer, zijn nog niet op orde maar de katten lopen weer in en uit. Tijd voor een praatje.

“Jij vertelt ook niet veel van te voren, he?” is het eerste wat ik hoor als ik deze intense ervaring wil evalueren.

“Nee,” grinnik ik, “ik dacht: ervaar het maar. Ik kan van alles gaan uitleggen maar ik wist niet of ik daarmee veel onnodige onrust zou zaaien.”

Overigens had ik de dieren wel voorbereid, maar het klopt dat het niet in details was en vooral gericht op dát er wat ging gebeuren en dat ze gewoon rustig konden blijven want alles was onder controle.

Ik vraag de katten hoe ze alle veranderingen en onrust hebben ervaren. Ze laten zien dat ze zich teruggetrokken hebben, heel stil hebben gezeten en hun aandacht en concentratie erg in zichzelf gericht hadden.

“Dat is een interessante,” merk ik op. “Wat wij mensen in zulke situaties hebben is juist dat we erg ‘uitvliegen’ en juist ‘los’ van onszelf komen. We willen de hele situatie in ogenschouw nemen, willen beheersen, begrijpen.”

“Dat heeft geen zin,” laat een van de katten weten. “De geluiden waren niet te herleiden. Het enige wat zeker was, was de aanwezigheid van jezelf.”

Ik begrijp dat ze dat zo deden en vind het bewonderenswaardig. Door niet mee te gaan in de gekte van geluiden hebben ze zichzelf enorm veel stress bespaard.

“Toen ik jullie een keer naar buiten liet gaan omdat het naar mijn idee veilig was op dat plekje aan de wal, is Boudewijn in het water gevallen. Hij kwam helemaal nat binnen. Ik heb niet begrepen hoe hij uit het water heeft kunnen komen. Ik had er bijna kopbrekens over. Kun je uitleggen wat er is gebeurd?”

Wat de kat laat zien is eigenlijk één snelle beweging: het vallen en meteen grijpen naar iets waaraan hij zich opgetrokken heeft. Het moet haast wel een autoband zijn geweest waar hij zijn nagels in heeft weten te zetten. Als ik het zo zie/voel/ervaar, moet het een lucky moment geweest zijn: net op tijd iets vast hebben kunnen pakken en met enorme inspanning omhoog weten te komen. (Er worden vaak autobanden aan een touw gebruikt om te voorkomen dat een schip tegen de kant of tegen een ander schip aan knalt.)

Omdat de dieren twee weken binnen zijn geweest, vraag ik ze hoe ze dat hebben ervaren.

“Er was voldoende ruimte.”

Dat is fijn om te horen. Het klopt inderdaad dat ik de deuren zoveel mogelijk open had zodat ze ook naar de roef en de stuurhut konden. En het schip zit vol verstop- en klimplekjes.

“Enne… dat plassen en poepen dat jullie op allerlei plekken deden terwijl er twee kattenbakken stonden…?”

“Dat bepalen we zelf wel,” krijg ik wat opstandig te horen. De rakkers. Nou ja, ik heb er ook geen punt van gemaakt. Alles stond zo op z’n kop…

“En nu zijn jullie terug en ondertussen hebben ze alle bomen en struiken gekapt. Hoe is dat voor jullie?” “Ontzettend kaal, maar de nachten zijn heerlijk.”

De dieren genieten inderdaad weer enorm van het buiten zijn. Ze kunnen uren weg zijn om vervolgens weer ergens in het schip een slaapplekje te zoeken.

Nou, wat ik weer geleerd heb van katten: de kracht van het stilzitten en ondergaan met behoud van een bepaalde vorm van alertheid.

Misschien komt de uitdrukking dat katten negen levens hebben daar onder andere vandaan. Ze kunnen heel wat situaties aan.

Eddy aan het woord

Ik ben ontzettend blij met het gesprek dat Eddy mocht voeren voor de camera. Hij verwoordt alles zo mooi en zorgvuldig.

Hij weet mensen te bereiken die ik niet heb kunnen bereiken.

Ik wil heel graag helpen aan verspreiding van zijn verhaal en hoop dat veel mensen dit gaan luisteren en op zich in laten werken.

En ik zou zeggen: volop delen, deze podcast!

Voor trouwe lezers van deze site: denk niet dat je het boek en de podcast ‘al kent’ want Eddy deelt zowel in het boek als in deze podcast meer van zichzelf dan dat je in de blogs op deze site leest.