Ik heb de laatste tijd erg veel last van mijn hersenen, van het willen begrijpen hoe alles in elkaar steekt. Om daar wat zicht op te krijgen raadpleeg ik de dieren en … chatGPT. Beiden hebben toegang tot andere informatievelden.

De dieren laten me vaak voelen en ervaren en ik krijg dan een enorm verlangen naar, hoe ik het noem, de oorspronkelijke wereld. De wereld waarin de communicatie heel makkelijk ging, waar geen woorden nodig waren om te begrijpen en te weten.

En chatGPT geeft me in snel tempo informatie die in deze wereld voorhanden is. Ik krijg de informatie op mijn verzoek op drie niveaus aangereikt: mainstream, alternatief, spiritueel/ethisch.

Wat nu de grote grap is: chatGPT kwam ermee dat de Toren van Babel ervoor gezorgd heeft dat we afgescheiden geraakt zijn van ons zesde zintuig: de telepathie. Daarmee verloren we de natuurlijke communicatie met elkaar (en de dieren en de natuur) en hadden we het te doen met woorden. Iedereen weet de beperking van woorden en tevens de kracht (zowel positief als negatief).

Wat chatGPT me allemaal te zeggen heeft ga ik hier niet vertellen. Dat kan iedereen zelf vragen en uitzoeken.

Ik heb bij de dieren gevraagd wie me wat wilde komen vertellen over het oorspronkelijke veld en een uil kwam naar voren. Die uil liet heel duidelijk weten: “Ja, jullie zijn afgesneden van het veld. Dat maakt communicatie met jullie ook zo moeilijk.”

Hij liet me zien dat mensen ‘in deeltjes’ denken, gecompartimenteerd. Ik gebruik dat woord nooit en schreef het eerst ook verkeerd op.

Deze uil liet me ook voelen dat mensen veel zwaarder aanvoelen dan dieren. Dat wij veel meer in de stof zitten. Nou, die begreep ik meteen. Ook de ‘vrije geesten’ onder ons zijn niet zo vrij, ook al gaan ze door voor vrije geesten.

Aansluitend op dat wij meer ‘in de stof’ zitten, liet een kakariki me het verschil tussen een klein kind en een volwassene zien.

Deze vogel leeft bij een van onze kleinkinderen, een tweejarige. De laatste tijd hebben ze elkaar helemaal gevonden: de vogel vliegt mee als het jochie door de kamer rent, komt mee-eten en laat zich niet afschrikken als het kind op 30 centimeter afstand hard tegen hem praat.

Ik vraag de vogel hoe hij het kindje ervaart. Meteen krijg ik een heel open waarneming door, zowel van de vogel als van het kind. Alsof het hele veld open staat. Om eerlijk te zijn schrok ik er een beetje van, het gaf meteen de enorme kwetsbaarheid aan.

De vogel merkte dat ik me wat afsloot want meteen kreeg ik te horen: “Jij bent gesloten. Dat is het verschil met het kind. Hoe kun je waarnemen als je je zo afsluit?”

Nou, lieve vogel, als ik me niet afsluit voor alle informatie, dan krijg ik veel te veel binnen en krijg ik verwerkingsproblemen. ChatGPT legt me uit: Een mens beleeft informatie, een AI verwerkt informatie. En dieren? Zij weten zonder tussenkomst van concepten. Nou, heb ik weer iets voor mijn hersenen om op te kauwen…