Ik ben afgelopen week geopereerd aan mijn artrose knie en in dat kader heb ik een halve nieuwe knie gekregen. Uiteraard gaat daar een heel proces aan vooraf. Ik ben al maanden aan strompelen tijdens de wandelingen met Kaila. We hebben ons aangeleerd om bij de wandeling zo snel mogelijk een bankje te zoeken in het bos of op de hei en daar ga ik dan op zitten en Kaila mag rondsnuffelen en maakt soms ook haar eigen wandelingen, want het is een eigenwijze en zeer zelfstandige hond. Zoals de hond is, zo is ook de mens, eigenwijs en zeer zelfstandig. Dus had ik vooraf een scootmobiel gehuurd om toch nog Kaila dagelijks zelf uit te kunnen laten, een week vooraf om te oefenen. Liefdevol noemde ik de scootmobiel scootie.
Nou Kaila moest niets van dat vreemde ding hebben dat naast de eettafel stond geparkeerd. Ze wilde er met de nodige snoepjes wel een keer met twee poten op gaan staan, maar dat was het maximaal haalbare. In huis rondjes rijden maakte Kaila stik nerveus.
Ik kwam na de operatie thuis en dan kwam toch het moment dat we samen erop uit moesten, maar ze weigerde. Ik besloot tot een indringend gesprek.

M: Wat maakt het dat jij zo bang bent voor scootie?
K: Dat ding is eng en zoomt en ineens gaat het ergens heen, vooruit of achteruit, ik heb geen idee waarheen en jij zit erop, doet moeilijk met opstappen, dus vind jij het ook eng. En het is wel erg groot.
M: Jij bent toch een grote hond en bent helemaal niet snel bang, waarom dan nu wel?
K: Dat ding is groot, ik wil bij je in de buurt blijven maar dan rijdt dat ding zowat over me heen. En in de lift is er geen plaats voor dat ding en mij, nou ja, bijna niet. Ik moet steeds opzij springen.
M: Het spijt me dat je dit zo’n eng ding vindt, maar dan hebben we toch een ernstig probleem. Ik heb dat enge ding nodig om jou uit te kunnen laten, want ik kan nog een tijdje niet ver genoeg lopen. Dat betekent dat we dat samen met Scootie moeten doen of dat ik je niet kan uitlaten en dan moet je waarschijnlijk uit logeren voor een tijdje. Dat willen we allebei niet.
K: Oei, daar leg je me wel even druk op. Mag ik daar over nadenken?

Zo gezegd, zo gedaan. We hadden dat gesprek in de avond en Kaila had een onrustige nacht, ik dus ook. De volgende ochtend maakte ik scootie gereed, Kaila stond steeds naast me en ik maakte haar riem vast, want we starten in het dorpscentrum en moeten een eindje naar de hei wandelen/rijden. We reden de lift in, natuurlijk een heel gedoe om de deuren van het appartement en de voordeur van ons trappenhuis te passeren en vervolgens konden we op weg. Kaila had haar keuze gemaakt. Ze ging niet tussen mijn benen zitten wat ik de handigste methode vond maar liep als een professional naast me terwijl ik in scootie naar de hei reed. Daar kon ze meteen los en op haar eigen vertrouwde wijze wandelen en zwerven enzovoort. Maar dat deed ze wel even maar ze liet me geen moment uit het oog, ze hield me in de gaten en verdedigde me tegen alles en iedereen die nabij kwam. Dat was niet nodig maar in haar ogen ben ik kwetsbaar en moet je dus uit de buurt blijven.
We lopen/rijden nu al weer enkele dagen op deze manier. Ze heeft haar keuze gemaakt en als we het complex uitgaan of weer naar binnen, zij neemt de trap en ik ga met scootie in de lift!
Nog even een korte evaluatie.

M: Kaila hoe vind je dat het gaat met scootie?
K: Het appartement en het gebouw uitkomen vind ik een gedoe met al die dichtklappende deuren. Dus daar blijf ik het liefs zo ver mogelijk vandaan en dat hebben we nu goed onder controle dat ik de trap neem en jij de lift.
M: Dat vind ik een hele slimme keuze van je.
K: De weg naar de wandeling op de hei gaat goed, jij rijdt weliswaar stevig door en ik moet een beetje in versnelde pas naast je lopen, maar dat geeft mij weinig ruimte voor afleiding en dat is ook goed. En als we dan met de wandelvrienden op de hei zijn, is het genieten. Rennen, hollen en blaffen, ik kan me helemaal uitleven. Dan weer die saaie iets te snelle weg naar huis en dan zijn we weer thuis. Ja, dat gaat allemaal goed. Ik ben lekker moe als we thuis zijn en geniet dan van mijn rust.
M: Jij kan dit nog wel een tijdje volhouden zo?
K: Ik blijf dat ding eng vinden en ik denk niet dat dat zal veranderen. Maar zo wandelen is best vol te houden. En ik krijg meer dan genoeg beweging. Dus geen echte klachten.
M: Mooi zo.

260902