Rozette is niet meer. Ik heb het lichaam dat ze gebruikte om hier te kunnen zijn in wol gewikkeld en in een gat in de grond gestopt.

Maar ja, je kunt een lichaam wel ‘opruimen’ maar daarmee is het afscheid nog niet echt genomen.

De ochtend na haar overlijden maak ik contact.

R: Je blijft maar aan me trekken, hè?

P: Dit is mijn manier van afscheid nemen. Laat mij maar even. Ik heb jou ook altijd geprobeerd te laten in hoe je was.

R: Ik zie heus wel dat je de andere katten op mijn plek laat.

P: Ah, dus jij kijkt hier ook nog even rond. Betrapt.

Rozette heeft anderhalf jaar bijna de helft van het schip als haar domein gekregen. Een grote schuifdeur verhinderde contact met de andere katten. De raampjes zijn anderhalf jaar dicht geweest zodat Rozette niet naar buiten kon. Wat eerst als revalidatieplek begon, veranderde langzaam in langdurige opname. (Zie de diverse blogs die ik over Rozette heb geschreven.)

Ik wilde even een soort evaluatie houden met Rozette. Over hoe ze het leven ervaren heeft enzo. Maar zoals altijd loopt het gesprek weer anders. Het gaat ineens over mij.

R: Wat maak je het toch weer ingewikkeld.

P: Hoe bedoel je?

R: Je zit steeds te denken of je het wel goed gedaan hebt.

P: Ja, zo zitten wij in elkaar. We hebben bepaalde normen en waarden, daar willen we aan voldoen. Ik wilde jou niet verwaarlozen maar je was een lastige om voor te zorgen.

R: Dat je moet zorgen voor iemand is wat jij ervan maakt. Daardoor kleeft er van alles aan je.

Ik weet precies wat ze bedoelt. En ik zie ook dat zij het anders aangepakt heeft. Rozette ging in dit leven voor solo. Maar toch heeft ze wel verbinding gemaakt. En specifiek met mij.

P: Toch een vraag: Hoe was de laatste tijd voor je?

R: Het lijf werd brozer.

Ik grinnik en denk aan het steeds dunner wordende lijfje. Er kwam een tijd dat ze amper meer at. Ik heb allerlei merken voer gekocht voor haar. We zijn geëindigd met Sheba en een soort soep. Vlees drijvend in vocht. Nooit eerder van gehoord.

Overal lagen plukken haar terwijl ze niet kaal werd.

P: Ik heb me wel zorgen gemaakt of je ziek zou worden en naar de dierenarts moest gaan.

R: Je weet wat ik je over de dierenarts gezegd heb.

P: Dat weet ik heel goed en dat baarde me ook wel eens zorgen. Want wederom: ik wilde je niet verwaarlozen.

Drie dagen voor ze overleed vroeg ik haar of ik misschien iets voor haar kon doen. Ik kréég me een sneer: het was háár lijf en ik moest me er niet mee bemoeien.

P: Ik heb gisterochtend nog een waterpas plateau voor je gemaakt. Want ik dacht ineens dat je misschien wel gewoon een vorm van zeeziek was omdat het schip scheef ligt in verband met de lage waterstand.

R: Ja, jij weer met je zorgding. Maar het is okee, het was goedbedoeld.

Ik moest gisteravond ineens denken aan de middag, toen ze overleed. Ik zat in een wei met kippen en droeg een kippenmonoloog voor aan een groep van 30 of 40 mensen die op strobalen zaten te luisteren. Ik raakte ineens geëmotioneerd toen ik aan het voorlezen was en dat verbaasde me. De tekst was er niet naar om geëmotioneerd te raken. Ik herpakte mezelf en vervolgens gebeurde het weer.

P: Was jij dat?

R: Ja, ik dacht ik meld het even. Dat was nou mijn zorgding.

P: Dus je hebt je afgemeld?

R: Ja. “Ik ga.”

P: Dat vind ik heel lief van je, ook al verstond ik het toen niet. Ik voelde wel de emotie.

Ik ben even stil en laat deze daad van Rozette op me inwerken. Hoe vaak zal het voorkomen dat we berichten binnen krijgen die we op dat moment niet verstaan en dus niet oppikken?

P: Kunnen we zeggen dat we wederzijds respect hebben gekregen voor elkaar?

Het is lang stil. Dan reageert Rozette.

R: Overweeg toch es om minder te zorgen.

Nu denk ik een tijdje na. Het is lastig om niet te zorgen voor. Zorg voor mensen, zorg voor dieren, zorg voor de omgeving, zorg voor mezelf.

Rozette is er een beetje klaar mee en breit er voor ons beiden een eind aan.

R: Nou ja, als het teveel wordt, denk dan nog es aan mij en hoe ik het gedaan heb. Dan zie je hoe het ook kan.

P: Maar wij zijn toch ook wat met elkaar aangegaan? Dat heb je toch maar gedaan.

R: Dat kon alleen omdat jij mij accepteerde/respecteerde. Je wilde je met mij bemoeien, maar het is je kracht om het te kunnen laten.

P: O, Rozette, je bent wel een diertje dat altijd in m’n hart zal blijven, hoor. Je bent een heel bijzonder exemplaar.

R: Jaja, ga nu maar weer. Het wordt te klef zo.

Met gegrinnik neem ik afscheid van Rozette. Het is nu al een legendarische kat.