Lieve AnimalTalks-liefhebbers, begin dit jaar heb ik na tien jaar mijn verderop gelegen moestuin opgegeven. Omdat ik in hart en nieren een tuinvrouw ben, was dit een moeilijke beslissing die ik al een paar jaar had uitgesteld.

Zonder de moestuin heb ik nu veel meer tijd voor de tuin bij mijn huis, voor spelen en wandelen met Maya, voor mijn rol als dierentolk én voor meer momenten van rust. Daar geniet ik enorm van.

De aardbeienpot
Als pièce de résistance had ik alleen de aardbeienpot uit de moestuin mee naar huis genomen. Hij staat te pronken op het terras met verschillende aardbeienrassen erin, bedoeld voor een zo lang mogelijke oogst.

Zo kocht ik vorig jaar in Schotland alpine aardbeienplantjes die volgens het kaartje tot in november en zelfs december vrucht kunnen dragen. Leuk voor de kerstdis: mini-aardbeitjes van eigen kweek op het bord. Ik verheug me nu al op de ongelovige gezichten van de familie!

Geen oogst
Overigens ben ik zelf niet eens zo gek op aardbeien; de pot is nog van mijn moeder geweest. Omdat zij van mijn vader jaar in jaar uit de eerste aardbeien kreeg, kocht ik deze pot voor haar toen hij dat niet meer kon doen. Ik vermoed dan ook dat het hele idee van de aardbeienpot op mijn terras symbool staat voor mijn laatste restje verweer tegen het opgeven van de moestuin.

Een tanend verweer… Hoewel ik er al vele aardbeien in heb zien zitten, heb ik er namelijk nog niet één geoogst. Hierna vertel ik hoe dat zo gekomen is, want Maya weet daar meer van.

B: Lieve Maya, mag ik even met je kletsen?
M: Ja, maar ik weet al waar dit over gaat.
B: Oh ja?
M: Jij doet het niet, dus doe ik het maar.
B: Je doelt op de aardbeien?
M: Ja, die vind ik erg lekker en jij eet ze niet. Waarom eigenlijk niet?
B: Ik was aan het wachten op een voorraadje oogst aan de takjes.
M: Die hing er toch?
B: Ja, dat klopt wel. Maar ik wilde ze plukken voor de verjaardag van oma hier in de tuin en ze aan haar geven.
M: Oooh… en toen waren ze weg.
B: Ja, heel netjes van de takjes geplukt.
M: Waarom heb je me dit niet verteld? (Ze doelt op wat mijn bedoeling was.)
B: Dat weet ik ook niet. Dat had ik inderdaad wel even kunnen doen.
M: Ja, je vertelt me altijd hoe lief en belangrijk ik ben, of dat je naar afspraken gaat of boodschappen gaat doen en zo en zo laat terug bent, maar niet van die dagelijkse dingen.
B: Nou, daar heb je gelijk in!
M: Als wij écht een relatie hebben, dan wil ik dat je me die dingen ook vertelt. Of de dingen waar je je zorgen over maakt. Of als je verdriet hebt, dan kun je in mijn vacht snikken. Dit vertelde Jody, de hond van een van jouw cliënten gisteren ook aan haar mens, maar zelf doe je het niet.
B: Nou, dit gesprek gaat weer een heel andere kant op dan ik had verwacht. Ik dacht: ik houd het eens lekker luchtig en zomers. Over aardbeien in de pot die in jouw bek en buikje verdwijnen.
M: Ja. Maar zo gaat het nooit, hè?
B: Nee, eh… er komt altijd iets anders boven drijven.
M: Ja. Jij kletst me de oren van mijn hoofd. Maar vertel me ook wat er écht toe doet. Daar ben ik ook voor. Je hoeft me niet te sparen.”
B (ik voel een brok in de keel komen): Oh, daar schiet ik van vol. Omdat ik weet dat het waar is wat je zegt, en zo waardevol. Kun jij je verhaal eigenlijk wel voldoende bij míj kwijt, Maya?
M: Ik heb niets te klagen. Maar je spreekt zó gemakkelijk met dieren, dat ik het erg leuk zou vinden als wij dat samen vaker zouden doen. Niet dat je mij vergeet of verwaarloost, hoor! Dit móet ik echt even gezegd hebben. Anders denken je lezers dat ik iets tekortkom, terwijl ik in alle opzichten jouw prinsesje ben. Ook qua kletsen.
B: Het prinsesje dat van de zomerkoninkjes geniet…
M: Jazeker! Ik ben er gek op. Maar wel pas als ze rood en rijp zijn!

Lieve AnimalTalks-liefhebbers, wat geniet ik ervan als Maya geniet. Ook van de aardbeien. En dat ze zich zonder gêne uitspreekt, wat een blijk van vertrouwen!

Elke dag een nog groter feest
Ik neem me voor om vanaf nu ’s avonds de dag met haar door te nemen als ik sta te koken in de open keuken. Ze ligt dan op haar dekentje op een stoel en slaat alles gade wat ik doe. Heel betrokken. Veel meer dan ik me besefte.

Toen ik haar dit nieuwe avondritueel voorstelde, zei ze superblij: “Dan wordt elke dag een nog groter feest!”. Zo, die steek ik in mijn zak; daar kan geen aardbei tegenop!

Slotvraag: Deel jij ook je dagelijkse beslommeringen en diepere gevoelens met je dier? Ik ben heel benieuwd naar jouw rituelen!